Jolanda en René vertrekken naar Oeganda

Slide 1

Login Form

Blog



Augustus 2010

    • Blog van de derde reis van Jolanda en de eerste reis van René naar de "parel van Afrika"
    • Reisgenoten: Jolanda, René, Bryan, Judith, Christine, Sabine


Op Bulamu staat een boom


  Zelfs nu ik deze zin op papier zet schieten de tranen me in de ogen.

  Net voor ons vertrek naar Oeganda heb ik de blogs van Jurjen gelezen. Net terug uit Oeganda, of zelfs tijdens zijn aanwezigheid, schreef hij zijn gevoelens op een zodanige manier uit dat je tijdens het lezen onderdeel van zijn aanwezigheid werd … hoeveel echter is het dan om zelf de boom te zien, zelf de spirit te voelen, de Heilige Geest te ontvangen en 560 zwarte armpjes om je heen te voelen en aan je te voelen plukken. Ik houd het niet droog.
Als je wilt huilen, doe het dan hier…als je wilt geloven, doe het dan hier…als je leven wilt ervaren…dan kan dat alleen hier.


De Reis


  Na een slopende nachtvlucht, die overigens vlekkeloos verliep, komen we aan op Entebbe airport. 17 uur geleden stapten we in de auto naar Schiphol, lekker gegeten, al wat voorgekletst met Judith en een uur vertraagd naar Istanbul, waar Walter en Corine ons al ongerust staan op te wachten. Op tijd in het vliegtuig met Turkish Air naar Afrika. Slippertjes, tandenborstelsetje, eten, koffie, drinken…de helft van de nacht wordt je bezig gehouden met maagvulling. Om half zeven plaatselijke tijd komen we aan op Entebbe airport. Soldaten, geweren en gemoedelijkheid. Afrika, here we are.

  Na de immigratiecheck gooien we 40 euro pp in de la van de beambte en halen we de koffers waarna we eindelijk het contact met ons gastgezin voor de komende week kunnen ontmoeten. Joseph Lubega, papa van Bulamu, heeft Eddy, de vaste TRIN chauffeur, gecharterd en is met een hele bus vol kinderen naar Entebbe airport komen rijden om ons op te halen. Een knuffelende zwarte massa strekt zich uit over de parkeerplaats van het vliegveld. Wat een warm Afrikaans welkom. Tussen deze knuffelmassa bevinden zich ook onze vier sponsorkinderen. Rembo, Happy John, Simon en Jane, maar om eerlijk te zijn zie ik al snel geen verschil meer tussen de kort geschoren afrikaanse hoofdjes en wil ik niet in de valkuil lopen waar Jolan me voor gewaarschuwd heeft. Tijdens hun eerste reis kwamen alle kinderen zich voorstellen en werden er een paar onthouden aan de shirtjes die ze droegen. Als je dan een dag later hetzelfde kind in een ander shirt ziet, zie dan nog maar eens het juiste kind eruit te pikken. Het is ook geen noodzaak. In een anderhalf uur lange busrit naar Kampala komen we in nauw contact met hen en wijkt Rembo geen centimeter meer van mijn zij. Wat een gave rit en wat een waanzinnige indrukken doe je als Muzungo (blanke) op in een rit door deze schijnbare chaos. Eén grote mierenhoop. Terwijl we langzaam in de file vorderen en onderweg voor 20 dollar water inslaan – kunnen we met drie dozen flesjes even mee vooruit – worden we als bezienswaardigheid overal aangegaapt. Als een aap in een busje wil iedereen aan je zitten en zie je overal rijen witte tanden in big smiles naar je kijken. Wat een vriendelijkheid.


Bulamu Children's Village

  De aankomst in Bulamu, na een enerverend laatste bospad met meer kuilen dan weg, is onbeschrijflijk. Dat moet echt iedereen voor zichzelf ervaren. Als Gods discipelen arriveren we hier in een hemelse wolk die door de kinderen omarmd wordt. Wat een liefde stralen deze kinderen uit naar ons, vreemdelingen, die bezweet en doodmoe op een onbekende bestemming aankomen. We worden omarmd, opgenomen, gehugd, geliefd en iedereen wil ons Bulamu laten zien. Als je later om je heen kijkt zie je overal groepjes kinderen lopen met een bezoeker in hun midden en allen genieten ervan.

  Bulamu is gegroeid. Dat weet ik uit de verhalen van Jolanda, dat zie ik uit het plaatje dat ik voor me heb ten opzichte van de foto’s die ik de afgelopen jaren heb gezien. We staan temidden bij de mango boom en kijken rond in deze oase van rust, waargebouwen het straatbeeld beginnen te bepalen. Toch is de opbouw in groen en bruin landschapsafhankelijk gehouden. Deze tuin van Eden zal niet ver van het paradijs afliggen. Mango’s Blueberries, Tomaten, Matoke, Bananen, Jack Fruit, een moestuin, Ibissen, alles is hier aanwezig. Wat een luxe.

  Moe, 24 uur geen slaap. Ontvangst bij Ester. Midden in Bulamu village ligt een huis en daar woont Ester. Een geweldige gezellige negerin met een groot hart. De mama van dit huis voor de kleine jongens. Naast het meidenhuis en de huizen voor de oudere jongens, zwaait zij hier de scepter en op een andere manier dan de overige huizen. Ester houdt van gezelligheid en dat is de reden dat hier het ontmoetingscentrum voor de bezoekers is gegroeid. Hier ontmoeten we Sabine weer, bekend van Jolanda’s eerste reis en inmiddels al weer 4 weken op Bulamu. Tevens ontmoeten we hier Christine, een Belgische vrouw die ook haar toekomst heeft gevonden in Bulamu. Hier vinden we even rust om onze gedachten op orde te krijgen, hier vinden we huislijkheid en hier vinden we – een bakje koffie. Ester omringt ons met liefde en terwijl wij de ervaringen in ons laten zakken en de vermoeidheid over ons heen komt zorgt zij voor een maaltijd en rust. Dat eindigt erin dat uiteindelijk Walter en Corine bij haar op bed liggen, Bryan de bank heeft ingepikt en ik de fauteuil bekwijl en niet meer weet wat er allemaal om ons heen gebeurt.

  Deze eerste dag laten we de indrukken op ons inwerken. ’s Avonds ervaren we onze eerste dienst . Uiteraard moeten we naar voren komen en krijgen we de kans om ons voor te stellen en onze ziel en doelen bloot te geven aan de aanwezigen. Haleluja Amen. Joseph is zo vol passie – hij geniet hiervan en logisch want het is een geweldig feestje. We  worden om een uur of negen door Joseph, samen met Christine, Sabine en alle sponsor kids, terug gebracht naar ons guesthouse. Bier. Tijd om na te praten. Bryan heeft honger dus er moet ook kip met patat komen. Donker op het terras en vier keer achter elkaar valt de stroom uit. Het restaurant (bar) bij ons guesthouse heeft de functie van TV ruimte en met vier grote speakers wordt tussen de stroomstoringen door harde muziek afgespeeld, dus de stroomstoringen zorgen voor praatmomenten. We genieten lekker na. Met 5 drankjes en een bord kip met patat zijn we bijna drie euro kwijt maar wel 10.000 shillingen. Het zal nog lastig worden om hier de valuta terug te rekenen.

  Dat blijkt ook een dag later. Het is zondag dus … kerk. Van 8 tot 12. In de brandende zon, die gezapig over de kerkruimte heen draait totdat mijn nek de priemende zonnestralen niet meer aankan. Bryan, alom aangegaapt vanwege het feit dat hij 15 is en de grootste van het hele dorp, heeft de mango boom opgezocht en langzaam vinden we zo allemaal onze eigen meditatieplekjes. Ik heb de mijne al gevonden aan de rand van het meer, maar zie daar maar eens alleen te komen, met al die handjes om je heen. Na vier stappen heb je contact en er zijn altijd lieve knuistjes die in je warmte willen koesteren en willen genieten van een “vader voor een paar dagen” We gaan niet verder dan de varkensstal waar ik een ervaring heb die ik niet vaker wil hebben. 45 varkens, dertien biggetjes, in 4 hokken die aan restauratie toe zijn (gelukkig komt Joseph hier later zelf op terug – hij kent de tekortkomingen als geen ander) De varkens hebben honger en dat laten ze horen. De ukken om me heen prikken met een tak naar de varkens en één van de varkens krijgt die te pakken waarna oorlog uit breekt. Animal farm in het kwadraat. Wat een gegil. Áfgrijselijk, Hier is sprake van honger en in dit dorp op deze plek laat God me zien hoe heidenen in de eindtijd strijden om de laatste gunsten. Dit dorp, waar kinderen vrede vinden in de rust en de hoop en het geloof dat hun honger altijd gestild wordt, waar een zak snoep – zeker te weinig voor de hele populatie – in rust gedeeld wordt totdat het op is, hier zie ik de doodsstrijd in de varkens om een stukje eten. De kinderen merken het ook, een uk van vier zegt op zijn gemak tegen me dat de varkens honger hebben en gooit een paar handen voer in één van de troggen, terwijl in het tweede hok de dertien biggetjes zich nestelen aan de tepels van de moeder. In een later gesprek met Joseph blijkt dat één van zijn wensen een uitbreiding en verbetering van de varkenshokken is, de laatste biggenleg is volledig door de andere varkens opgegeten. Survival of the fittest !


Fellowshipping

  We hebben gekeken naar de omstandigheden bij Ester en gevraagd of we daar tussen de middag kunnen eten. We willen zo veel mogelijk tijd doorbrengen op Bulamu. Ester vindt dit goed maar moet wel aan Joseph om geld vragen om daar boodschappen voor te doen. Tevens zegt ze dat dat een paar keer moet gebeuren omdat er geen ijskast in de omgeving is en hier iedere paar dagen boodschappen gedaan moeten worden vanwege de houdbaarheid (Kampala is ruim een uur rijden). Absurd. Leven in overvloed – door het bloed van Jezus gegeven – in rechtvaardigheid en rechtschapenheid – het kwartje valt. Naast de kwartaalopbrengst van onze webshops hebben we 2  bijzondere giften ontvangen van hele lieve vrienden met de opmerking – besteed dit met je hart. Dat is niet tegen dovemansoren en terwijl we de eerste gesprekken met Ester hebben krijgen we beiden het visioen dat dit het ontmoetingscentrum van Bulamu zal worden. Hier worden de jongetjes ’s avonds bijeen gebracht voor de TV, hier komen de gasten, hier wordt over fondsen gesproken en worden plannen gesmeed om nieuwe investeringen te doen. This is the place to be – en daar moeten we op z’n Jong en Vrij’s mee omgaan. We hebben een idee gekregen en dat laten we niet meer los. Op zondag dus met Joseph en ook met Ester en drie van onze sponsorkinderen naar Kampala. Geld wisselen en inkopen doen.  How is it to be a millionaire. Op zondag is alles open in Kampala en Joseph zoekt het wisselkantoor waar hij de prijs kan bepalen. Honderden euro’s lichter en miljoenen shillingen rijker verlaten we als miljonairs het pand. Leuk idee. 5 miljoen shilling. En het leuke is, we gaan ze uitgeven.

  In een ontmoetingscentrum zoals dat van Ester hoort koud water. Een fles cola, een volle voorraadkast en vooral koffie.  Ester weet dat God ons op haar pad heeft gezet want ze heeft gebeden voor een ijskast en daar gaan we vandaag mee naar huis.  Inpakken en meenemen. Tevens vertellen we tegen Ester en Joseph dat ze een winkelwagen moeten overvullen met boodschappen. Joseph is slim. IN deze mega supermarkt hebben ze niet alles zegt hij, dus hebben we ook de volgende supermarkt nodig en zelfs daar hebben ze nog niet alles want hij mist nog bakolie en Ester mist nog Pringles – het ultieme verwenmoment voor een Ugandees op bulamu. Dat betekent dus een volle kar in drie winkels en een voorraad spaarlampen, batterijen, balen rijst, meel, deeg en noem het maar op. We genieten met volle teugen en Gods heerlijkheid overlaadt deze mensen in een weelde waar ik graag een week voor zal vasten als dat nodig zou zijn. Wat een geluk. Het geluk van onze kinderen kan ook niet op. We vertellen ze wel dat dit, deze mega shopping centra, dus allemaal het geluk niet brengt, maar uiteraard kijken ze hun ogen uit. Lurkend aan een flesje limonade lopen ze in deze winkels rond. De term “als een kind in een snoepwinkel” gaat hier echter niet op want het meeste snoep herkennen ze niet. Als we ze de keuze laten maken tussen een zakje snoep of een zakje ships voor in de auto, kiezen ze in eerste instantie voor een rol kaakjes, want dat kennen ze en de rest niet. Jolan gooit dus zakjes ships in het mandje en op de terugweg worden deze met verbaasde gezichten één voor één op de tong gekoesterd en verbaasd opgegeten. Onbegrijpelijk.

  Regen in Kampala. Ineens begint het te gieten. Nadat de eerste kar gevuld is begint het regenseizoen de bakken water over de winkel en de parkeerplaats uit te storten. Wat een water. Dat houdt ook in dat de hulptroepen worden gecharterd. Joseph heeft al met een transporteur (particuliere ZZP’er met aanhangwagen) afgesproken dat hij voor 60000 shilling de inmiddels bij de uitgang staande koelkast thuisbrengt en Happy John gaat met hem mee om de weg te wijzen. Dat gaat echter voorlopig niet door want de deuren worden gesloten om de regen buiten te sluiten. Jolan staat buiten en mag niet meer naar binnen – raar land, het water komt naar binnen en kan niet meer naar buiten, ze weten er slecht raad mee. Later blijkt dat op Bulamu village geen druppel is gevallen (30 km verder).

  De ultieme traktatie voor ons allemaal komt tussendoor. Ester stelt voor even iets te lunchen en zij voelt feilloos aan wat “haar” jongens nodig hebben. Simon is ons sponsorkind maar tevens haar “zoon”, inwonend in haar huis. Kentucky Fried chicken in a basket. Volle borden kip die op een onnatuurlijke manier naar binnen worden gepeuzeld. Man, wat word je hier met je neus op de feiten gedrukt over de weelde die wij gewoon zijn beginnen te vinden. Het is een geweldige dag zo en helaas hebben we Jane niet mee kunnen nemen en is John Happy niet bij de lunch aanwezig. Daar denkt papa Joseph ook goed over na en hij heeft al snel een portie ingepakt voor beide kinderen, daar hebben wij wat moeite mee maar zoals hij zegt, sommige kinderen zijn bepaalde dagen iets meer onder de aandacht en de rest is daar heel blij om. Wat een wereld. Hij zegt dan ook tegen Simon, die door Ester en Joseph bijgevoerd is met hun kip en het restant (na twee keer de wc bezocht te hebben) meeneemt in een doggy bag) dat hij vanavond veel vrienden zal hebben.

  De miljoenen zijn weer op als we op de terugweg door Joseph voor de plaatselijke containerterminal worden afgezet met de mededeling dat de kinderen morgen naar school moeten maar nog geen schriften hebben. Wat een continu schrijnend tekort is hier. We hebben gehoord dat de secondary school (voortgezet) hier morgen begint en de primary school (basisonderwijs) op 6 september, en nu blijkt, één dag voor de schoolstart, dat er nog geen schriften zijn. Dat is nog niet alles want op mijn vraag hoe het dan met schriften voor de primary school zit is zijn antwoord dat dat nog een week duurt. Inderdaad God will provide dus leef bij de dag. Nederlandse sponsors, ge zijt gezegend. Ge hebt gezaaid in opleidingen van de toekomstige leiders van Oeganda. Dit jaar schrijven ze met door jullie betaalde pennen in door jullie betaalde schriften hun lessen op. De dozen materiaal worden op een fiets geladen en zo naar de auto gebracht, het is een zin in dit geheel maar je moet het meegemaakt hebben om de intentie hiervan te kennen. Het lijken containers maar het is een hele winkelstraat. Alles leeft hier door elkaar heen, plassen deren niemand en het stof zit overal … en iedereen lacht…

  Terug in Bulamu, na een lange rit en weer een lange file, is de party compleet. Dank u Jezus voor de fridge. Een volle ijskast. En pas nu dringt het besef tot me door dat dit de eerste ijskast is in Bulamu. De eerste ijskast op deze berg. De eerste keer koud water, de eerste keer verse kaas, ingevroren vlees en drie weken respijt met boodschappen doen in plaats van 2 dagen.  Amazing Grace. Zeker 50 kinderen lopen piepschuim gevechten te houden. De kinderen vragen voorzichtig of ze de deur een keer open mogen maken. Ze verbazen zich erover dat de ijskast niet direct koud is en dat er ijs op de achterkant zit. Culture shocks maar wat een after party. Er wordt gedanst, gezongen, het is één groot feest “en het blijft nog lang rumoerig”. Deze impressies zorgen ervoor dat we om drie uur ‘snachts eindelijk onze ogen dicht doen omdat we onze slaap nodig hebben. Wonderful World.
Paulus brief aan de Thessalonisenzen geeft me voer voor de bedenkingen over de boodschap hier. Diverse jongens preken op verschillende manieren en oordeel is niet uit de lucht. Genade wordt half gepakt en boetedoening is een veel gehoorde term bij sommige preachers. Werk aan de winkel…zeker in de nazorg naar de dames. Als ik de ibissen en de rand van het meer heb opgezocht, gedeeltelijk vergezeld door een eekhoorn, ontbloot ik het blanke bovenlijf en breng ik met Paulus een uurtje aan het meer door. Waar Paulus zijn voorgangers voorhoudt om het goede te behouden en het slechte af te stoten, geeft dit de komende uren voldoende voer voor onze dames, waarvan er één luid snikkend op de bank haar afschuw over de preek van deze morgen zit weg te janken. Dit geeft ons mogelijkheden om te zaaien. Veel jongens zijn hongerig en na onze gesprekken “confused” Tot in de late avond vertellen we in groepjes dat het genoeg is om te weten dat de liefde van de vader genoeg is om je in te koesteren. Dat je niet hoeft te smeken maar dat hij alles wat je fout doet bij voorbaat al heeft vergeven. Verbeten prekende jongens van 14 tot 18 jaar oud staan vol overtuiging te proberen de liefde boodschap onderuit te halen … en het is zo gemakkelijk dit te pareren met het woord Liefde. Dank je michel, wat heb ik hier veel aan je laatste preek. Dank de vader en dank Jezus als vlekkeloos lam dat het allemaal voor ons opgelost is. We koppelen veronthutste jongens aan genadejongens, verbazing in de ogen, hongerend naar meer…”hoe kan dat nou, want Mozes”… Wat we kunnen zaaien zullen we zaaien…


Kinderen van school halen

  Als Judith is gearriveerd gaan we met een aanzwellende groep kinderen, dwars door de swamps, naar de school toe. We hebben de oudsten beloofd om ze van school te halen en dat is een hele klim. De kinderschare loopt op tot een stuk of 10, waarmee we bij het grote stalen hek aankomen en brutaalweg door lopen, ons weinig aantrekkend van de geldende waarden en normen. Sommige kinderen voelen zich afgewezen, we brengen ze bij dat ze koning priester zijn en gerechtvaardigd in al hun handelen. Hier komt de veroordeling naar weduwen en wezen al naar voren, maar ook een stuk cultuur, dat voorschrijft dat kinderen en zeker kleine kinderen zonder schooluniformen hier niet aanwezig mogen zijn. Na een paar goede gesprekken met de schoolleiding en een leraar, waarbij we te kennen geven dat de kinderen van Bulamu ook onze kinderen zijn en de toekomstige leidersfuncties van Uganda zullen gaan vervullen (onder instemmend commentaar van de schoolleiding die graag de school van 400 naar 4000 kinderen laat groeien met hulp van Nederlanders ;--)) krijgen we de garantie dat er goed voor ze zal worden gezorgd en de toestemming om de school in te gaan. Hier worden we alle klassen rondgeleid totdat de cultuur de bovenhand gaat voeren over de uitvoering. Er komen klachten via via dat de kinderen die we bij ons hebben absoluut tegen alle regels in gaan en hoewel het wettisch over komt willen we geen Kamervragen creeeren dus is Jolan zo wijs om ze mee te nemen naar buiten waar ze heerlijk in het zonnetje zitten te wachten tot we de broers en zussen verzamelen en heerlijk gezellig babbelend de berg terug nemen over het brede pad. Wat een waardevolle wandeling. We eten blackberries die de jongens uit de boom werpen, maken grapjes, lachen met elkaar en genieten van dit kleine schoolreisje, onderwijl breeduit lachend en zwaaiend naar de omwonenden die volledig in de rust zijn voor hun lemen hutjes. Geen stress … Live is like a mango.

  Tijdens de wandeling maken Judith en Bryan gein met de kleintjes en filosoferen de ouderen met ons over de toekomst voor Bulamu. Gedurende mijn gesprekken krijg ik de geest en zie ik visioenen van een dorp dat zich uitstrekt over de heuvels van de school tot aan de zendmast aan de overkant. De jongens snakken naar computerlessen en deze morgen heb ik Simon al geleerd om Jolan’s laptop aan en uit te zetten en wat te tekenen. Hij lijkt er aanleg voor te hebben maar dat is logisch met kinderen. Ik doe de toezegging me in te gaan zetten voor een wireless internet systeem in the village en moet eens met Joseph gaan praten over dit project. Tenslotte verkopen we zelf de apparatuur en moeten we alleen weten wat de mogelijkheden in dit land zijn. Als we terugkomen ga ik een klasje opzetten en Teach the Teacher programma’s draaien om computerlessen te geven. Dan moeten er ook laptops mee uit Nederland, er moet een guesthouse komen naast het kamp (land zat) en op termijn asfalt aangelegd worden. Infrastructuur is van belang voor de bezoekers en Bulamu wordt booming met behoud van Afrikaanse normen en structuur. Er mag geen impact zijn op de eigen identiteit, geen westers georganiseerd dorp maar wel in overvloed met communicatiemogelijkheden voor de sponsors en de genade all over Africa. I have a dream…

  Daar staat Joseph. In al zijn glorie foto’s te maken van een paar van zijn kinderen. Glunderend terwijl wij aankomen en ik moet direct mijn ei kwijt. Vertel hem van mijn visioen en kijk met hem over de bergen heen. Schouder aan schouder staan we hier. 45 en 41 jaar oud, te filosoferen over wereldpolitiek, geregeerd vanuit Bulamu en de Heilige Geest. Man wat een spirit gaat hier van uit. Uncle staat met tranen in de ogen en wordt steeds stiller. We spreken af direct met elkaar te gaan praten als we de kinderen bij Ester hebben af gezet en dat wordt een geweldig visionair gesprek. Zoals wij niet kunnen bevatten wat God met ons doet, kan hij het ook niet bevatten, We vertellen wat de staff van de school ziet, wat wij zien, wat wij willen doen en Joseph komt terug op de genade conferentie. In Februari vinden de verkiezingen plaats en dus wil Joseph een genade conferentie beleggen rond Pasen April / Mei en 1000 genodigden ontvangen. Boy oh boy, daar moeten we bij zijn met Eric Sia en Jong en vrij, hier komt de visie voor de toekomst. Hier wordt toekomst gemaakt. Een webcam, een internetsysteem en alle sponsors die kunnen worden geenthousiasmeerd. Kippenvel.

  Inmiddels hebben we alle kadootjes uit Nederland uitgedeeld. Joseph gezegend met drumsticks (trommelstokken = geen kippenpoten) in zwart (gebruikt van Erik en nu voor het oefenen in gebruik genomen) en speciale blanke God Cares stokken voor de speciale muziekavonden. Die blijven nog even ingepakt terwijl de andere nu zeer intensief in gebruik zijn zoals we horen. 
De kleding van Karen vindt gretig aftrek onder de kleinsten, de kralen en andere snuisterijen worden bij Florence in het meidenhuis gebracht om lekker een middagje mee te knutselen en de schoenen van Walter en Corine zorgen ervoor dat menig kind weer dapper door de rode klei heen stapt.


24 Augustus

  Dinsdag 24 augustus 2010. Een nieuwe dag en pas vier dagen onderweg, het lijkt al eeuwen. Vanmorgen wat tijd genomen om toch maar een verhaal op papier te gaan zetten, Ik moet de emoties en gebeurtenissen van me af schrijven om het opnieuw te beleven en om het later na te kunnen lezen. We zijn met een groepje en toch met allemaal individuen. We hebben elkaar nodig en kunnen zonder elkaar. De liefde van God bindt ons en nergens is het me zo duidelijk geweest als hier, dat we als ledematen onder het hoofd fungeren en acteren en daarmee één perfect lichaam vormen. Eén van de aanwezigen gaat morgen weg en dat valt haar zwaar. Ze zit wat verdrietig op de bank en verwacht uitspraken en richting van God voor de rest van haar leven. Ze krijgt niks binnen en de hoop is groot om nu reeds richting te krijgen. Eigenlijk zou ze wel willen blijven maar de keuze is altijd moeilijk. Bij Ester is Kiem aangeschoven. Samen praten ze wat Lugabe en terwijl ik mijn koffie sta klaar te maken vraagt Kiem of ik haar wil helpen met het filen van de dossiers van de kinderen. Dit is blijkbaar een indirecte hint naar het feit dat ze de dossiers van onze sponsorkinderen wil laten zien en we spreken af dat we dat na de lunch gaan doen. Inmiddels heeft Ester heerlijke rijst met kip en bonen klaargemaakt en omdat veel van de kinderen in het dorp last hebben van de red-eye disease (een besmettelijke aandoening waar je behoorlijk rode, tranende ogen en flinke koorts van oploopt, hebben we onze kinderen de hele dag om ons heen en kunnen we ze bijvoeren. Rembo is nog op school, Happy zit Simon, met een mond vol kip,. Engels te leren en Jane is op een matje naast de bank in slaap gevallen. Schijnbaar doelloos loop ik richting het meidenhuis, waar ik tegenover en stuk of 20 lachende jonge kinderen aan mijn koffie begin totdat er een meisje uit het huis me ophaalt om met Florence te praten. Opnieuw gebroken beschadiging. Nu, en ook later vandaag, moet ik met Jolan denken aan het gebed en de zegen die we gehad hebben van onze pretty pastor, net voordat we naar dit schitterende land vertrokken. René, Reus, God zal je in Oeganda laten zien waar hij je voor wil gebruiken. Ik denk dat Michel daarmee het gemakkelijkst er van af kwam. Het is nogal een lijstje waar ik in gebruikt word. Daar loop je dan als getallenmens, beta-student en non-emotionalist. Sociaal werker in de dop, je laten leiden door wat God je ingeeft. Dank U Jezus dat u me begeleidt en me de juiste woorden in de mond geeft. Wat een moeite heeft deze vrouw. Het wordt al snel een smeekbede en natuurlijk gaat het om geld omdat Florence gezien heeft wat er bij Ester gebeurd is…. Maar onderliggend ligt er opnieuw één brok beklag en veroordeling. Daar gaan we dan. Ondersteunen, zit je weer bij een wildvreemde Ugandese vrouw op de slaapkamer met een arm om haar heen, de liefde van Jezus uit te dragen en komen daar weer bij een wildvreemde de waterlanders als rivieren van leven voorbrengend water  uit de ogen. Gelukkig zijn Jolan en ik beide op hetzelfde niveau aan het werk want vroeger had dit echt niet gekund. Het is opzienbarend wat er op deze momenten gebeurt. De uitspraken die je doet, de Geest die je krijgt en de spreuk die ik van Jolanda krijg als ik met haar praat over wat er gaande is. Ik schrijf de spreuk uit de King James op een stukje papier en krabbel er nog wat liefde bij en loop ermee terug naar Florence, die nog altijd op haar kamer zit na te denken over het gesprek. Ik heb haar duidelijk gemaakt dat het zorgen voor 47 meisjes in een meidenhuis, terwijl je er eigenlijk zelf nog onderdeel van zou moeten zijn, een echte uitdaging is en zonder God een onmogelijke zaak. Vervolgens de glimlach weer teruggetoverd met de liefde van Jezus maar deze spreuk op papier doet haar smelten en ze drukt het velletje papier tegen haar borst terwijl ik het meidenhuis weer verlaat met als laatste opmerking dat ik wil dat ze de liefde ervaart, in haar leven overbrengt aan de meisjes en met name aan Jane die het zo hard nodig heeft. Het zaadje is geplant.

  Nu in de rust, naar de volgende uitdaging. Als ik net met het volgende bakje koffie (dank je Ester) bij een paar jongens naar een net aangelegd vuurtje om de troep te verbranden ga zitten kijken (ongelooflijk dat wij onze jongens verbieden een vuurtje te stoken terwijl hier 4 tot 12 jarigen de vuilverbranding van het dorp zelfstandig uitvoeren), komt Jolan me halen voor gebed voor de bezoeker die morgen weggaat. Volgende uitdaging – en ik moet zeggen, waar ben je nog bang voor, als je met je bijbel op schoot en 10 kindjes om je heen naar een brandende braamstruik zit te kijken. Ik stel Jolan gerust dat het allemaal goed gaat komen, sla psalm 63 open, sla Jesaja 43 open en ben klaar voor wat voor ons ligt. Na een geweldige oppepper laten we ons geliefde medemens nog in de spiegel kijken naar het evenbeeld van Jezus om haar alle sterkte mee te geven naar de toekomst. God zal haar leiden op zijn wegen.


Administratie

  Bij Rhene wacht me een verrassing. Ik krijg een eigen bureau in haar kantoor. Zo maak je snel promotie. Op het bureau liggen stapels dossiers van de kinderen met daaronder de rapporten en Kiem haalt als eerste het rapport van Jane uit de stapel en het dossier dat ze van haar opgemaakt heeft, na een urenlange praatsessie. Wat we al wisten, staat hier ook opgetekend na het gesprek met Jane. Je wilt niet weten wat dit meisjes meegemaakt heeft. Het verhaal van Assepoester is waarschijnlijk in Uganda geboren. Gelukkig was er nog sprake van een familielid, een oom, die haar beschermd heeft en uiteindelijk in Bulamu heeft gebracht maar gelukkig weten we half nog niet wat er allemaal achter gesloten deuren gaande is. Dit dossier verklaart ook waarom Jane meer naar mij en Bryan lijkt te trekken dan naar Jolanda, ze heeft hele nare ervaringen met vrouwen. We bekijken haar rapportcijfers en vervolgens vraagt Kiem me om bij alle stapels dossiers de juiste schooluitdraai op te zoeken, te filen en vervolgens met de volgende stapel door te gaan. Leuk, ik zeg haar dat dit werk normaal door onze secretaresse wordt uitgevoerd en dat ik nu ineens met dit werk hier bezig ben terwijl ik op vakantie ben. Ik vraag haar wat het oplevert maar ik geloof dat ze denkt dat ik serieus ben in mijn opmerkingen. Daar heb ik wel vaker last van. Eerst maar eens een systeem in deze Uganda filing aanbrengen. Dossiers op alfabetische volgorde, rapporten ordenen en als de stapel op is de overgebleven rapporten eronden (geen dossiers van aanwezig). Dubbele dossiers aan haar geven, vragen waarom sommige kinderen volgens het dossier in een bepaalde klas zitten en volgens het rapport in een andere, kortom, leuk werk en ik ben blij hier ook nog een steentje in de aanleg van de eerste dossiers bij te kunnen dragen. Gelijk maar goed, dat scheelt later een hoop uitzoekwerk.

  Als ik terug kom is het bijna tijd om naar Mozes te gaan en de vertraging komt goed uit. Op het moment dat we Ivan, onze gids, hebben gevonden komen Corine en Judith net met Eddie aanrijden. Later blijkt dat Mozes ervoor gebeden heeft dat wij niet naar zijn huis met de taxi hoeven te komen en zoals we zien, komt dat weer uit. Eddie is de beroerdste niet en na net 2.5 uur te hebben gereden om Corina en Judith van Kampala naar Bulamu te brengen, gaat hij nu weer anderhalf uur terug om ons in Kampala te brengen, om om 7 uur weer anderhalf uur terug te rijden naar Bulamu (waarbij hij onderweg bij het Guesthouse mij en Bryan vast afzet) en daarna weer anderhalf uur terug rijdt om Corina en Judith terug te brengen naar Kampala. Gelukkig stoppen ze van deze rit onderweg om ons op ons terras op te zoeken en wordt er nog een uurtje lekker gegeit en kunnen we Eddie, maar ook de diverse meisjes aan ons tafeltje, voorzien van heerlijke chicken and chips, die hier perfect klaargemaakt worden. We  lachen nog behoorlijk na, waarna corina en judith Walter weer op gaan zoeken, die vandaag ziek thuis is gebleven. Zelfs in Afrika word je aangevallen.


Pastor Moses Mugalasi

  Onze tijd bij Mozes was echte Quality time. Mozes wordt sinds een half jaar door Jolanda, vrijwel dagelijks ondersteund in de Gospel of Grace van Joseph Prince en Jong en Vrij. Speciaal omdat we weer in Uganda zijn en omdat hij volgende week voor drie weken preken naar Kenia gaat, heeft hij ons bij hem thuis uitgenodigd om zijn gastvrijheid te tonen. En dit is zo gaaf. Zoooooooooooooo Gaaf. Als we aankomen, dwars door de extreem smalle straatjes met een straatbeeld dat je echt van de foto;s moet halen, zien we een met scherven bedekte muur, waarachter een meter straat naar de deur leidt van een ruimte van 2 bij 4 meter (exacte maatvoering), met daarin een tweepersoonsbed, een fauteuil, een tafeltje met wat bezittingen, en nog een meter ruimte om de deur open te kunnen doen. Daar zitten we dan met z’n vieren, te wachten op Mozes die nog aan het preken is, en wonder boven wonder met twee Engelsen en een Tanzaniaan aankomt. Deze mensen zijn bezig met een conferentie in Kampala en Entebbe, morgen preek over zaaien, en zijn ook door Mozes uitgenodigd. Mozes vertelt het indrukwekkende verhaal van twee broertjes die ooit hun ouders hebben gekend. Een jongetje, dat door zijn vader is laten vallen en met zijn arm in de kokende melk is terechtgekomen, daarna een verlamming opliep en door zijn vader op straat is geschopt. Door zijn moeder geholpen werd om zijn arm weer werkbaar te krijgen, toen door zijn moeder bij zijn vader is gebracht, die inmiddels met een andere vrouw was getrouwd, weer op straat gezet, aan de drugs geraakt totdat het broertje doorsloeg en 10 jaar in een gesticht terecht kwam en in 2005 overleed. In de tussentijd is de ander tot geloof gekomen en heeft de missie gekregen om  pastor te worden en hier komt TRIN in beeld, de rest van het verhaal staat in het boekje “Gebroken Kinderen” van Ingrid van Diest. Het is indrukwekkend om dit verhaal nu live uit de mond van deze pastor te horen, die vervolgens Jolanda als zijn zus aanwijst en vol trots aan de overige gasten uitlegt hoe zij hem inmiddels dagelijks oppept (met de Gospel of Grace) en zijn geloof versterkt. Waanzinnig om te horen hoe hij hier nu instaat en waanzinnig om te ervaren dat, als Mozes en Jolanda naar buiten gaan voor de koffie, ik in de resterende 5 minuten tijd de kans heb om deze ervaren internationale pastors uit te leggen dat we een new born generation zijn, de leer van pastor Prince (Oh ja, die pastor uit Singapore) als inspiratie mogen gebruiken en dat alle wetten zijn vervangen door de enige wet van de liefde … Ja maar… en zelfs deze vragen kunnen pareren en verlangen in de ogen van deze pastors te zien is ware genade. Een gezamenlijk dankgebed in een kring van vier nationaliteiten, door God tesamen gebracht is een zodanig unieke ervaring dat ik iedereen die uit de bood wil stappen, uitdaag en uitnodig om hier in Oeganda (of waar dan ook ter wereld) dit te gaan ervaren. Wauw, wat een verrijking.


To be continued

Het verhaal stopt hier, tenminste, voor even. Tijdens en na de reis heb ik er geen vervolg aan gegeven. Nu is het augustus 2012 en zijn we plannen aan het maken voor een emigratie naar Oeganda. Pastor Moses Mugalasi is inmiddels ons beste maatje geworden. Zowel Moses als Joseph zijn gasten in ons huis in Nederland geweest.

De terugreis was zeer prettig. Bryan is eerder dan wij terug gegaan en als wij, bijna te laat, op het vliegveld aankomen, Jolanda met rode ogen van een van de kinderen overgenomen Red Eye Disease, blijken de stoelen op te zijn en moeten we in de business class. Wat een zegen. Dekentje, porselein en ingestopt worden door een stewardess. Blessing all over.

 

Gemaakt op zondag 01 augustus 2010 00:00

Mei 2010 30-04 / 09-05 2010

    • Blog van de tweede reis van Jolanda naar de "parel van Afrika"

Opnieuw met TRIN naar Oeganda

  Na de eerste reis in december 2009 heeft het Afrika virus Jolanda besmet en is het onvermijdelijk om terug te gaan. TRIN heeft een nieuwe reis voorbereid en opnieuw schrijft Jolanda daar voor in.

Hieronder volgt het reisverslag van TRIN

Lees meer: Blog 2010 Mei

Gemaakt op zondag 09 mei 2010 00:00

December 2009 18-27/12/2009

    • Blog van de eerste reis van Jolanda naar de "parel van Afrika"

Met TRIN naar Oeganda

  In december 2009 gaat Jolanda Nieuwenkamp voor het eerst naar Oeganda. Omdat we vier kinderen ondersteunen uit het project Held van Stichting TRIN, krijgen we de mogelijkheid om ons in te schrijven voor een reis naar Oeganda waarbij we onze sponsorkinderen kunnen ontmoeten. In de kerk vertelt Corina ons dat ze een reis naar Oeganda heeft geboekt en Jolanda is zo enthousiast dat direct wordt besloten om mee te gaan. Deze reis is het begin van onze veranderde toekomst. Amina.

Hieronder volgt het reisverslag van TRIN

Lees meer: Blog 2009 Dec

Gemaakt op zondag 27 december 2009 00:00

2012 25 jan - 18 feb

  • Blog van de 7e reis van Jolanda en 4e reis van René naar de "parel van Afrika"
  • Verslagen bijgehouden op facebook Bulamu


Back to our Roots

25 januari 2012 Back to the future

  Spring is in the air, the birds are singing sweet sounds of silence.Wat heel lang leek verdween in "a wink of an eye". Seconden kunnen uren duren, uren lijken dagen en weken veranderen in jaren als de rust niet over je komt. We hebben de rust kunnen pakken en zie...op dit moment zitten we weer in Istanbul. 2 Uur wachten voordat we kunnen inchecken naar Entebbe. De laatste dagen in Nederland leek het steeds kouder te worden, in Istanbul is het koud, het regent en overdekt, met een zjuutje, de zoetgevooisde klanken van Ella Fitzgerald en veel rust om ons heen, kijken we uit naar de Heat of Gods Love. Altijd aanwezig, niet altijd gepakt, altijd volop voorradig en overflowing van joy. We zijn er klaar voor.

  Vanmorgen op Schiphol was Zijn goedheid al weer volop te zien. Als je in een paar jaar zoveel mag reizen als Jolanda gedaan heeft, dan liggen alle papieren standaard klaar en denk je zonder grenzen de wereld over te kunnen. Daar denkt de douane anders over. Transcontinentaal; hoe lang blijft u? Uw paspoort moet 6 maanden geldig zijn vanaf het moment dat u daar aankomt en uw paspoort verloopt 11 juli (5½ maand). Dus? Overleg, bellen, tongentaal !!! Uiteraard geen probleem, bagage 20 kilo te veel! Dus? Overleg, bellen, tongentaal !!! Uiteindelijk is het goed dat ik vannacht toch nog even de mail van Turkish airlines geprint heb, de geest was goed, nu zitten we lekker met Agnes aan een tafeltje te meimeren over de komende weken, denkend aan Hans die pas over drie weken komt en vanochtend afscheid moest nemen van Agnes, snif, we voelen met je mee Hans, ook voor jou worden het goede weken.

  Consternatie in het vliegtuig, vreemd als iemand achter je tot twee keer toe zijn ogen omhoogrolt en helemaal van de wereld lijkt te zijn, tevens twee doodskisten in het ruim, van eerste generatie Turkse mannen die in hun geboorteplaats begraven willen worden, ach, this is life. Onderwijl genieten wij van een heerlijke vlucht, lekker eten, vlotte turbulentie en zenuwachtige stewardessen. Het zal onze tijd wel duren.

  Wat gaan we de komende weken doen? Genieten!. Plannen om een conferentie te houden op de eilanden in het Victoriameer, met Moses en een team uit België, wellicht naar Rwanda, sloppenwijken, West Oeganda (Hoima) en lekker genieten, Bulamu, hier en daar wat geplande gesprekken en vooral genieten. We zien het wel, alles is goed. De laatste dagen hebben we zo veel liefde van onze achterban mogen ervaren, zoveel goeds mogen horen, dat het goed gaat worden staat al vast, we laten ons verrassen door de omstandigheden.

28 januari

De zaterdag is voorbij gevlogen, de kleur komt weer terug en de jongens van bulamu hebben facebook zero op mn telefoon geinstalleerd dus opa kan online. Huid net niet verbrand, verzengend heet en dus lekker in de rust. Taxi boda en lekkere wandeling met ruben de berg op, zijn laatste uurtjes bulamu. Agnes weer gespot en veel lachen met juliet en de kinderen. Morgen conferentie in de village, kijk er erg naar uit. Sula bulungi

29 januari Rubeb gaat weer naar huis

  Zondagavond, lekker in de rust. Chips Chicken in de magen en alle drie gezellig duf te denken om naar bed te gaan. Natuurlijk is het pas half negen in Nederland, maar hier lopen ze dertig jaar achter en 2 uur voor dus na een volle gezegende dag roept onze klamboe ons om in te stappen.
Vandaag op bezoek geweest in een kerkje in the village een uur vanaf Matugga. Heerlijk genoten van de koelte van de kerk met ruim dertig graden buiten, volop zon en mijn rode bolletje heeft daar op dit moment wel een probleem mee. Gisteren op Bulamu veel zon opgelopen, het heeft hier al een paar weken niet geregend dus het stof stuift weer lekker alle kanten op. Na afloop van de preken van Moses hebben we een leuke tijd gehad met de locals, samen met Rembo heeft Jolanda zondagschool gehouden met de kinderen en daarna apart de mannen en de vrouwen gesproken. Op de terugweg voor de verandering een lege tank, Rembo op de brommer met een voorbijganger naar de eerstvolgende tank, paste er nog net bij met de 10 jerrycans die al op de brommer geplaatst waren.

  Vannacht is Ruben door zijn vrienden op het vliegtuig gezet. Na een paar goede dagen samen gaat hij vandaag zijn familie weer zien in Nederland, overal is een tijd voor.
Voor nu slaap lekker / sulah bulungi en tot morgen

HIV and tears

  Het lijkt altijd zo normaal, in een wereld waar we continu geconfronteerd worden met negatief nieuws. Voor een Hollandse jongen met een wiskundige achtergrond, rationeel, alles verwerkend in feiten en cijfers is Aids een getal, is HIV een getal en daar hangt een populatie aan met een sterftecijfer. Weten dat het bestaat en weten dat er mensen aan doodgaan is een feit, nuchter, berekenbaar. Totdat je er persoonlijk mee geconfronteerd wordt.......wordt vervolgd. Tears...


1 februari In Nederland valt sneeuw

   Yes, de power is back. Gisteren lazen we dat Rotterdam en omstreken getroffen is door vorst, sneeuw en een stroomstoring. Ongelofelijk als je in Oeganda de auto uitbrandt. Na hartverscheurende momenten de afgelopen dagen zijn we weer thuis in Kawaala, in ons huisje en vandaag hebben we na weinig slaap vannacht, een beetje uitgeslapen. Al snel ook hier de normale stroomstoring. Power down gebeurt iedere dag, door een tekort aan landelijke stroom. Met Moses opnieuw naar de garage. Dit is een activiteit die hier vrijwel net zo vaak plaatsvindt als in Nederland een brood halen bij de bakker. Vandaag banden, stuurbekrachtiging, zekeringen en met de wegen hier is er altijd wel wat te doen. Vanmorgen op de boda naar de garage, waar Moses al vroeg de auto heeft gebracht. Daarna naar Kampala om zijn rijbewijs af te halen en naar de foreign office voor wat papperassen. Heet in de auto, feestje voor kakkerlakken die kermis vieren rond onze voeten en blij toe weer thuis te zijn, maar geen gas meer in de gastank dus alle ongemakken van dit land weer gezien, want ook de tankstations hebben geen van alle meer gas in voorraad, daar gaan je plannen voor pasta met groente. Dus straks weer naar Kampala om ons bij Java's te laten voeden.

  Voor het eerst weer rijden in Kampala, even onwennig maar toch ook weer vertrouwd. Links, met de stroom mee, kuilen ontwijkend en goed oppassen voor alles wat zich op minder dan 5 centimeter van de omgeving van de auto beweegt ;-) Donker om 8 uur 's avonds, druk tot midden in de nacht.

  Terug in huis hebben Jamir en Rembo een enorme pan rijst gekookt, met vis in pindasaus. Nadat de grote bergen eten langzaam van de borden verdwijnen, hebben we eerst een gesprek over het wegkoken van de eventuele vliegen of vliegeneitjes in de vis, die hier dagen in de open lucht ligt te drogen, waarna het gesprek zich wijzigt van vliegeneitjes naar liefde en omgang tussen mannen en vrouwen in Uganda en de rest van de wereld. Liefde, lust, opgroeien, voorbehoedsmiddelen, rituelen, cultuur en voorlichting, we lachen wat af en zijn ook heel serieus. Goed om in alle openheid zo'n band opgebouwd te hebben dat zeker ook deze onderwerpen besproken kunnen worden, belangrijk voor de jongens om hier in genade over te praten. Zeker ook over wat beter voor hen is, in een land van HIV en extreem grote gezinnen. Het werd al snel laat.


Sanyu - HIV part II

  Maandagochtend. Na de sessie afgelopen weekend in de village rijden we naar het huisje waar een "tante" 7 kinderen verzorgde. In onze vorige reis hebben we daar hart verscheurende verhalen gehoord over het verleden van de kinderen en de ervaringen en tegenslagen van deze vrouw. Een kleine sponsoring was voldoende om bij haar voor een tijdje eten achter te kunnen laten om de kinderen te verzorgen. Toen de vrouw in de villages kwam bij familieleden vond ze daar vier achtergelaten kinderen uit een gebroken gezin waarvan de moeder was weggevlucht voor de omstandigheden, de vader achterlatend in een hopeloze situatie met deze kinderen. Sanyu is de jongste, een klein levenloos en lusteloos meisje, duidelijk ziek en onder de blaasjes. Chickenpocks, Meazles of Syfillus, het kan van alles zijn, maar ze moet duidelijk onderzocht worden. De twee zusjes en het broertje zien er wat beter uit, de situatie in huis is voedingsloos. Gelukkig hebben we voor deze kinderen een behoorlijke eenmalige sponsoring ontvangen, er zijn nog wel een paar gesprekken nodig om te kijken hoe we dat gaan doen, God only knows, He will give wisdom. We besluiten dat we met het meisje naar een kliniek rijden en daar laten onderzoeken wat er aan de hand is. Na de eerste schrik klampt ze zich aan Jolanda vast. Sanyu, met de westerse naam Elizabeth (hoe is het mogelijk, zelfde naam als Jolanda) laat al snel de onderzoeken van de dokter gelaten toe. Bloedonderzoek, buikscan en wachten op de resultaten. Onderwijl ga ik met Rembo naar een shop en kopen we suiker, maismeel, olie, bonen, zeep en rijst voor de komende dagen. Terug voor de uitslagen. Op de scan zijn geen bijzonderheden te zien, alleen ondervoeding, de bloedtest op malaria, syfillus en waterpokken zijn negatief, dan een lange stilte, vragen over de gezinssituatie en de status van ons en Moses v.w.b. Sanyu, dan een vraag over de ouders en acceptatie van eventuele onderzoeken en na toezeggingen het verlossende woord. How to adjust a negative talk. HIV positief.

  Alsof je een klap in je gezicht krijgt, pijn, tranen, ergernis, gelatenheid, een hummeltje uit miljoenen hier in Oeganda, de eerste confrontatie met de werkelijkheid. Een uur geleden nog zachtjes huilend op mijn schouder, nu een slachtoffer van deze cultuur. HIV. Drie letters met een enorme impact. 4 Kinderen uit eenzelfde gezin, beginning of a trail. Gelukkig zijn er mogelijkheden, gelukkig weten we dat alleen het aanraken van deze kinderen - in Jezus naam - alle ziekten uitdrijft. Ze is genezen, nu de effecten van deze vreselijke ziekte nog weg.

  It's not fair, ook hier moeten kinderen van 3 jaar, overigens alle kinderen, gewoon het leven van een kind leven, geborgen en verzorgd. Het verhaal is begonnen, we zijn in een totaal andere wereld beland, vertellen tegen de tante, plannen van nieuwe onderzoeken, in hoeverre de HIV het kind heeft aangetast en dan naar een speciale HIV kliniek in Kampala, het komt allemaal goed, daar zijn we van overtuigd, maar het komt wel even aan. De verslagenheid zet zich eerst even om in woede en dan in gelatenheid, praten, overwegen, weten dat God goed is, nu kijken we er positief naar, de sponsorende kerk in De Bilt wist al dat het bedrag dat ze overgemaakt hebben nodig was, thuisgekomen nemen we contact op met een zuster uit Nederland die net voordat we weggingen vertelde dat ze nog een kindje wilde sponsoren. Sanyu heeft een sponsor, nu nog een sponsor voor de andere 10 kindjes, ook dat zal automatisch gaan. Voordat we hier vertrekken is de 10 keer 25 euro per maand rond, daar vertrouwen we op.


02-02-2012 House hunting and registration - bouwen aan onze toekomst

  Even heel iets anders, na de heftige gebeurtenissen van de laatste dagen, vandaag afspraken met de advocaat en met een paar makelaars. We hebben een goede tijd gehad in de straat waar we nu leven, maar overal is een tijd voor. Ons huisje ligt naast het huisje van Moses in een straatje in Kawaala, een buitenwijkje van Kampala, inmiddels komen er kinderen vrij van Bulamu, waar nog geen ruimte voor is dus ook Rembo is bij ons in huis getrokken. We willen een ander wijkje in met wat meer ruimte, iets privacy en niet de hele dag gillende kinderen om ons heen, dus op naar de makelaars. Maar eerst opnieuw naar Kampala, naar de advocaat. In september hebben we Gopherit laten registreren in Uganda en vandaag is het zover, Gopherit (U) Ltd, onze eigen Limited company. Amiena, vandaag de volgende stappen formulier nr 7, aanvraag zakelijk account op de bank aanvragen, copien, officiele registraties, nog meer formulieren, POBox, T-nummer aanvragen VAT number aanvragen, alles in zijn rust en waarom? Nog geen idee maar als we in Nederland kunnen bijverdienen voor ons verblijf in Oeganda, moeten we zeker in dit land met honderden kansen kunnen verdienen om hier te verblijven. Het wordt steeds duidelijker, ons leven gaat hier verder, wanneer is in Gods hand, hoe wordt ook door hem ingevuld, we flowen in zijn Grace en dat is lekker. De advocaat vindt dat het allemaal lang duurt, wij vinden het enorm vlot gaan, alle stappen die we nemen gaan gewoon door en de registratie ging vlotjes.

  Vandaag zijn ook de stichtingen opgedragen voor registratie, de advocaat gaat deze week de namen registreren zodat we ook via de stichting legaal aankopen en uitgaven in Oeganda kunnen doen. Stap voor stap hoort ook dit werk erbij. Het is allemaal papier maar ook belangrijk. Vanmiddag dus op huizenjacht en een paar huizen kunnen vinden. We hadden uitgesproken dit vandaag te starten en ook gelijk te besluiten, dus sjezen we wat af door de omgeving van Kampala om uiteindelijk, na een afgebroken bumper op een landweggetje, kilometers zweet, allerlei soorten huizen en omgevingen, een koude douche en een bak koffie, de knoop door te hakken voor Grace Corner 2. Zaterdag betalen en dan is het voor een half jaar ons nieuwe plekje, van Heerlijkheid tot Heerlijkheid.

  We bidden voor helderheid, zegen, genezing en blessing voor morgen, nu, na de zelfgemaakte spaghetti, is het kwart over negen hier, hebben we net van Bryan via skype gehoord dat alles goed gaat en kijken we vooruit naar de medische onderzoeken die morgen met de vier kinderen plaats gaan vinden. Het zal goedkomen. Sulah bulungi, slaap lekker en tot laterzzzz.

03-02-2012 Disappointment, jurisdiction, sadness, tears and joy

  Vandaag was een dag om te vergeten, met toch een aantal minpuntjes. De sleutels van de auto zijn kwijt, smeergeld gevraagd om ze terug te krijgen omdat ze gisteren buiten zijn gebleven en uiteindelijk een uur te laat onderweg. Uiteindelijk aangekomen voor ons kliniek bezoek, na een heftige discussie, de jurisdictie van dit land besproken. Voordat we vertrekken blijkt dat we nog geen officiele toestemming van de nog levende maar gescheiden ouders hebben, dus ondanks voogdijschap van een tante, is dit nog geen legale manier om de kinderen allemaal te laten checken. Dus project gecancelled. Daarna alleen maar tegenslag, dus lopend in een brandend zonnetje, zweet op het lijf en proberend de mooie natuur op ons in te laten werken, de auto voor de zoveelste keer vast in een goot, daarna zonder benzine en een steeds stiller wordende groep, willen we deze dag vergeten, maar de Heer vergeet deze kinderen niet. Geweldig nieuws, vandaag 2 sponsors voor dit project, maakt 4 kinderen van de 11 gesponsord.


08-02-2012 Rainbow in kampala - Schooldonatie Regenboog School Hellevoetsluis

  Vandaag weer de file in en weer een afspraak met de advocaat. Stichting Bulamu en hands of love zijn geclaimd en vastgelegd, betaald voor de registratie, nog een week dus voordat we vertrekken is het rond. Daarna met Uncle Joseph naar een ander deel van Kampala, de markt, waar winkeltjes enorm klein lijken maar verborgen hoekjes hebben zodat ze als een volledige groothandel werken. Het geld van de Regenboog school wordt hier besteed aan schoolmateriaal voor de kinderen. De auto staat in een stoet met 80 taxi's helemaal vast en lopend gaan we naar de winkel. Na exact het regenboogbedrag besteed te hebben staan enkele zakken en dozen met pennen, schriften en ander schoolmateriaal te wachten in de zon. Een drager met een kruiwagen loopt drie keer heen en weer en de auto van Uncle is volledig afgeladen. Reserveband half over de achterbank heen en nu proberen om het geheel door de file heen te werken. Ruben heeft wat geld achtergelaten voor het aankleden van Happy John, dus Jolanda, Happy, Moses en ik begeven ons naar het centrum van Kampala, terwijl Uncle, Suma en Rembo terug gaan naar Bulamu Children's Village. 3 Minuten lopen volgens Moses, en na 10 minuten loopt alles, maar het zweet nog het meest. Wat een verschil met Nederland, waar gepraat wordt over de elfstedentocht. We nemen een boda boda en scheuren verder naar de shopping mall, waar Happy, een paar broeken truien en tshirts koopt en zo gelukkig is met zijn aankopen dat hij een hele nieuwe set aantrekt en zijn huidige kleren laat inpakken. Mijn hemel, Katonde wange, een overhemd een trui en een lange broek, ben ik blij dat ik mn korte broek en tshirt aan heb, krijg het gewoon warm van m. We besluiten nog even terug naar huis te rijden = weer file = waar een koude douche een heerlijke afkoeling verzorgt, terwijl een vacuumwagen zich in ons straatje heeft gewurmd om de septic tank leeg te zuigen. Of ik op mn werk ben, maar nu met 11 toezichthouders en 1 werker, toch 12 man aan het werk.

  In de avondservice zijn we in Bulamu's Children Village waar we direct de microfoon mogen vasthouden en Jolanda haar hart voor deze kinderen kan blootleggen, ben ik ff trots op mijn eega, wie had dat gedacht een paar jaar geleden. Hoe snel kan iemand groeien, die door God gevoed is en zoveel liefde heeft ontvangen dat het blijft overstromen naar dit land en haar mensen. Glowing Love, a Stairway to Heaven.

  Tijdens de service houdt uncle een praatje in het Luganda over de gave gift van de regenboogschool, kinderen uit Nederland die geld gesponsord hebben voor kinderen in Oeganda, daarna wordt een rij gevormd met kinderen die de schriften en schoolspullen krijgen uitgedeeld. Als je weet dat deze kinderen hun hele leven afhankelijk zijn geweest van giften, dan kan je wellicht een beetje indenken hoe het is om een eigen schoolset te krijgen. Om ons heen worden de spulletjes met veel plezier bekeken en de namen ingevuld, hartverwarmend.

  Met Marion, Fernando en Sabrine bespreken we de details voor onze conferentie op de eilanden in het Victoriameer. Vrijdag is het zover, maar er moet nog wel wat gebeuren. Geloof het of niet maar morgen gaan we verhuizen, en er is nog niets besproken of ingepakt. This is Uganda.

  Gisteravond hebben we in Kawempe een bijbelstudie gehouden, net als maandagavond in Moses' huis. Een paar pastors, vrouwen en kinderen die de boodschap van missionariseen opslokken in een duister kamertje met wat brood met margarine, Afrikaanse koffie (melk waar de koffie doorheen gevlogen is) en pinda's. Huiskring als kerk. Dank U Jezus

Bekijk hier de foto's van project schoolspullen van de regenboogschool op facebook


08-02-2012 Rainy nights in Kampala - Buvuma Island Lake Victoria

  Het is gaan regenen, eindelijk, na 2 maanden droogte snakt de stof ernaar om blubber te worden. De bomen, het gras, heel het land riep om water en nu plenst het met bakken uit de lucht.
We zijn terug uit Jinja. De berichtjes waren heel kort omdat het met een telefoon niet mogelijk is om op deze pagina te plaatsen en lastig is om tekst te maken.

  Vrijdag zijn we uit Kampala vertrokken met Moses en Rembo, naarr Matuga waar Marion, Sabrina, Fernando, Kennedy, Ronald, Edgar en Joseph in de gehuurde taxi instapten. Shortcut naar Jinja, over de normale weg anderhalf uur als je geen file hebt, nu drie uur over stoffige binnenwegen bumpend in een afgeladen taxi, waarin ook de bagage van Sabrina, Fernando en Marion, omdat zij na deze trip naar Entebbe reizen, terug naar Belgie en Nederland.

  In Jinja hebben we een boot gehuurd die ons naar de eilanden in het Victoria meer gaat brengen, een boot is een boot maar dat er veel verschillen in uitvoering zitten is voor iedereen wel bekend. Deze boot gebruiken wij om op een meertje een uurtje te vertoeven, hier wordt hij gebruikt om hele families, vee, matoke en rijst naar de eilanden te vervoeren. Met een hoosbakje in het midden en water dat door alle kieren naar binnen sijpelt varen we af. De motor (buitenboord) doet het in eerste instantie niet. Onze oegandese maatjes zitten met verschrikte gezichten in veel te grote reddingsvesten te kijken naar het water, geen van hen kan zwemmen. Als Marion haar billen lekker over de rechterkant van de boot vleit moet Fernando snel de linkerkant belasten om te voorkomen dat we bakzeil halen, al met al een lachwekkende start van een reis van (volgens Moses) een kwartiertje.

  Vergezeld door Pelikanen en witte reigers kabbelen we gemoedelijk over de golfjes van deze geweldige binnenzee, de zon brandend op onze steeds warmer wordende lijfjes. Amina, lekker tripje, als een spido van Volendam naar Marken maar dan anders. Na een uurtje wordt het wel erg warm, 4 kwartier inmiddels en de bootsman vertelt dat het ongeveer drie uur varen is. Met allerlei middelen worden de hoofden bedekt om een zonnesteek te voorkomen en na 2 en een half uur varen waarschuwen we Sabrina maar even dat de wind wel heerlijk is maar haar huid er wat minder aangenaam uit ziet. Bruin is lekker, rood is au. Nu nog niet maar vanavond.

  Als in een sprookje of in een documentaire van National Geographic zien we wat lemen hutjes op een zanderige oever, palmboompjes en een paar native bewoners opdoemen. Livingstone I presume? Als ontdekkingsreizigers die de binnenlanden van Olioperio benaderen glijdt onze boot de kade op. Koeien, geiten, 10 kleine negertjes en strohutjes. Doen wij dit? Is dit eng of supergaaf? Wat een ervaring. Voor diegenen die ooit Settlers of een andere simulatie game gespeeld hebben, dit is een computergame in het echt. Beschaving of derde wereld? Ik kies voor de eerste optie.
We worden door pastor Samuel, die vanuit Jinja een missie heeft op deze eilanden en ons tijdens deze trip vergezelt, geintroduceerd bij het stamhoofd en wandelen gemoedelijk de lava rotsen van het eiland over. Op naar de volgende kinderschare die liedjes voor ons beginnen te zingen terwijl wij een banaantje happend een stukje schaduw zoeken.

  Alles op dit eiland is puur. We eten uitbundig, alles is er te koop in de kleine winkeltjes en om de hoek van ons guesthouse zien we de kringloop en beginnende ruilverkaveling. De pindaboer brengt zijn pinda's in het eerste winkeltje waar ze worden gebrand, lekker, waar ze doorverkocht worden aan het winkeltje ernaast waar iemand ze pelt en mengt met suiker om gesuikerde pinda's te bakken, heerlijk, en zo verloopt het leven in volle harmonie.

  Het is heet, maar er staat een constante heerlijk koele zeebries. We bezoeken het strand, op 10 meter loopafstand van onze kamers, maken kennis met de vissers die net veel vis binnenbrengen, bewonderen een bakbeest van meer dan een meter en wandelen verder over ons Bounty Island, toegesproken in Luganda, Swahili, Engels en wat lokale talen. Iedereen wil de blanken op bezoek, buigingen, op de knieen, lastig om de cultuur te kunnen beoordelen, we genieten slechts van wat er gebeurt en voelen ons als nieuwe aanwinst in het Afrika Museum.

  De kerkdiensten op dit eiland zijn lang. We dansen en zingen mee in de meeslepende, veelvuldig herhaalde woorden. Laten de Heilige Geest zijn werk doen en wachten af wat er komen gaat.
De avond vliegt om. Naast ons guesthouse, een kamer van 2 bij 3 met een anderhalf persoonsbed, een kaarsje en een hangslot ( wat wil je voor anderhalve euro per nacht, meer dan we verwacht hadden, we hadden ons voorbereid op een mat op de vloer van een lemen hutje) is een heus restaurant. Twee tafels tegen elkaar in een planken hutje, waar we voorzien worden van een heerlijke maaltijd met zoete aardappels, gewone aardappels (Irish potatoes) en verse vis. We likken onze vingers er bij af. Wat rijst en groente en volle bergen op de borden van de jongens. Dit gaat zo 2 dagen door, ontbijt met veel gekookte blauw met gele eieren, thee met gember, fruit en volle buiken.

  De eerste nacht draaien Jolanda en ik gezamenlijk een paar keer om en om. Een soortement ingewikkelde paringsdans, in mijn slaap tikt ze op mijn schouder, ik draai met haar mee en zo passen we toch in het bed zonder er uit te vallen. Moe genoeg om heerlijk te slapen.
Disappointment de volgende dag. Er is een crusade geregeld, een samenkomst van de bewoners van het eiland, waarop Moses en Fernando de genade gaan preken. Niets is echter minder waar. De plaatselijke pastors hebben voor dit drie dagen durende evenement meerdere andere pastors uitgenodigd en nu komt het grootste probleem; cultuur. De blanken hebben voor behoorlijk wat opschudding gezorgd. Vrijheid van handelen, geen (onbekend) gezag voor omgangsvormen tussen mannen, vrouwen en kinderen, blote armen en benen en het belangrijkste, de pastors lopen niet strak in het pak. Status is hier heel belangrijk en we zijn de eerste missie blanken die willen gaan preken terwijl we er in hun ogen uitzien als een stelletje wildebeesten die nooit een goede boodschap kunnen gaan brengen.

  De eilandraad komt bij elkaar en Fernando, Samuel en Moses moeten veel uitleggen en bepraten. Freedom. Moses en Fernando worden uiteindelijk geaccepteerd en in een inmiddels bomvolle kerk steekt Fernando een preek van een uur af over liefde en acceptatie. Children of God.
Na de preek hebben we de gave mogelijkheid om alle mensen te zegenen en daarmee zelf dik gezegend te worden. Genezing, liefde en blijdschap, dit maakt alles goed.

  Verder gebeurt er nog wel het een en ander op het eiland, echter in details is het interessanter om te vertellen dat we eigenlijk niet meer tijd krijgen in de conferentie maar dat een pastor van het aanliggende eiland ons dolgraag in zijn kerk wil laten spreken. Zondagochtend varen we dus een half uurtje lang naar de overkant waar we echt welkom zijn. Een gave dienst, een uitnodiging voor later en veel zegen. Na drie uur varen op een roerig meer zetten we weer voet aan wal in Jinja. We bezoeken het huis en de kerk van Samuel en rusten daarna lekker uit in het guesthouse in Jinja. Douche, goed bed, lekker eten in Flavours en local food voor de jongens. Nu zijn we weer terug in Kawala. De regen is inmiddels gestopt. De paar woorden die ik wilde schrijven zijn overgegaan in een paar bladzijden. Jolan voelt zich niet lekker, haar oog is opgezet, al een paar dagen ontstoken dus neem haar op in jullie gebed. We geloven dat ze genezen is, laat het ook zichtbaar zijn nu. Ik ga jullie weer even verlaten, we hebben nog anderhalve week, lijkt lang maar hij is volledig volgepland. We willen niet naar huis dus laat het lang duren. Tot ziens vrienden en Happy Valentine

       Bekijk hier de foto's van onze reis naar Buvuma Island op facebook


16-02-2012 What is love, if it only breaks your heart

  Soms is liefde geven, vanuit een overstromend hart, gemakkelijk, soms teleurstellend. We delen het leven, gedeeld door liefde. De eerste keren dat we in Oeganda waren, dachten we iets te brengen, maar werden we volop gevuld door liefde. Na vele keren terugkeren zijn we steeds meer hersteld in onze gebreken en mogen we delen uit Zijn volkomen hart. Liefde geven zonder er iets voor terug te hoeven krijgen. Soms komen onze gedachten terug en gaan we verlangen naar iets dat we al lang hebben ontvangen, maar niet meer willen zien of niet meer herkennen.
Op de eilanden werden onze emoties aangevallen, dachten we God's liefde te kunnen uitdelen in de kerk, maar werden we door Hem geleid om Zijn liefde te delen in fellowship bij de kleine huisjes in the Village.

  In ons kleine huisje mogen we Zijn liefde delen met langskomende gasten. In het huisje van Beatrix en op Bulamu's Children village mogen we Zijn liefde delen met de kindjes waarvoor liefde niet in het woordenboek voorkwam. Wat zijn wij dan om te hunkeren naar liefde, die we al lang kennen en alle jaren voor het oprapen hebben gehad. We zijn geliefd, door Hem, en dat mag ons alle dagen vullen in abundancy.

     Gisteren zijn we naar een klein dorpje in Wakiso geweest. Het projectje dat de vrouwenkring van de Hervormde kerk van Pernis heeft opgepakt, na het gesprek van Moses bij Ma in Pernis. We hebben gezien hoe de donatie van 200 euro heeft geleid tot het fundament van een toilet. Voor ons is een toilet iets normaals, dat bij de aanleg van een huis gewoon wordt meegenomen. De oude vrouw in the village is bezig met de bouw van een huis voor haar oude dag. We zijn in de schamele huidige woning, ver weg van de dorpskern, geweest en hebben de erbarmelijke omstandigheden daar gezien, daarna zijn we met deze lieve tante naar het dorp gereden waar de muren van een huis met een winkeltje door haar werden getoond. Vervolgens liet ze ons het fundament van het toilet zien. Wat schijnbaar een plaat beton in de grond is, blijkt een uitgegraven put van 16 voet diep te zijn, die noodzakelijk is voor de aanleg van een gebouw. Als er geen toilet is en het huis al gebouwd is, heeft de overheid van Oeganda de mogelijkheid om het huis weer af te breken ??!! Nu alleen de muren van het toilet nog en een paar duizend euro om het huis af te bouwen en haar oude dag in het dorp is gegarandeerd, inclusief het voortbestaan van haar gezin en familie. Hervormde Kerk Pernis, bedankt. Zo veel liefde voor jullie donaties, hartverwarmend.
Vandaag gaan we naar Isaiah, opgenomen in het Hands of Love sponsorprogramma en onderdeel van het Nanny Care babymelk project. Samen met Jamiru gaan we weer nieuwe melk brengen en ook daar Gods liefde laten zien. Overstromend, altijd aanwezig en nooit minder wordend. Dank U Jezus.

  Nog een getuigenis, Jolanda voelde zich 2 dagen geleden niet lekker, draaierig, misselijk en vol hoofdpijn. Na een check op Malaria bleek deze aangetoond. Een kuur van drie dagen en gisteren een enorme dip, toen we opnieuw bij de advocaat zaten voor de afronding van de registratie van Stichting Bulamu en Hands of Love. Toch maar even besloten naar het ziekenhuis te gaan. Bloedtesten, analyses, gesprekken. Na de totale gifdosis te hebben geevalueerd die ze 's ochtends heeft geslikt zonder ontbijt, blijkt dit de reden te kunnen zijn. Suiker tekort. Gelukkig trekt het een beetje weg en kunnen we de dag voortzetten. De belangrijkste constatering na alle gebeden die we via facebook en de telefoon aangereikt krijgen; Geen malaria meer aangetoond. We maken de kuur af omdat dat nu eenmaal moet maar genezing is al aanwezig Amina.

  Nou luitjes, dat was het weer even, blijf in de liefde, dan doe ik het ook. Love is everlasting, up to us to catch it. Greetings from sunny, bugfull Kawala. See you with Love.

17-02-2012

  One egg a day keeps the dokter away. Zoals wij al beginnen te wennen aan afrikaans local food, begint de buurt langzaam te wennen aan muzungu food. 's avonds staan er steeds meer proevers om ons kleine keukentje zich te verbazen over de pasta's en de sauzen. Pippin is onze vaste gast aan tafel. 3 jaar oud en met de dag zien we zijn kleine buikje groeien. Mixed cultures - feels good.

This is it. De laatste dagen is er niets meer gedeeld. Daar moet je het dan maar mee doen.

In nederland worden de projecten voortgezet. Zie facebook voor Makerere en Beth Elisjah statussen. Tot November

 

Gemaakt op zondag 27 december 2009 00:00

Game Accessoire Shop Stichting Bulamu GSM Accessoire Shop Gopherit _ Gopherit Ebay FB Bulamu Afrika Zending Across Outreach