Jolanda en René vertrekken naar Oeganda

Slide 1

Login Form

Blog


 


Beste allemaal, sponsors, vrienden, geliefden en volgelingen

Uganda Update René en Jolanda, Stichting Bulamu, 16 februari 2013

Sorry als onderstaand verhaal soms wat kromme zinnen bevat. Gisteren heb ik het hele verhaal in het Engels gemaakt en voor het gemak vandaag een Google vertaling eroverheen gezet, dat leidt hier en daar tot wat Anglicisme, zo goed als mogelijk aangepast en aangevuld en hier en daar wat weg gehaald. Het pure verhaal staat op onze Engelse pagina.

Oliebollen op het vliegveldDe ti
jd vliegt als je het naar je zin hebt. 7 Weken zijn al voorbij.
 
Het was hartverscheurend om op het vliegveld te merken hoeveel liefde en vriendschap we mee konden nemen naar Oeganda.

We waren van pl
an om in de eerste weken in Uganda een pauze in te lassen, om ons lichaam en onze gedachten rust te gunnen van de harde arbeid van de laatste weken in Nederland. Het legen en schoonmaken van het huis en het afscheid nemen van herinneringen van de 25 jaar huwelijk kostte veel inspanning en een aantal emotionele momenten, direct ondersteund door de wetenschap dat onze stappen reeds voorbereid werden door God op een pad dat voor ons leidt naar Afrika .
 
De werkelijkheid is echter anders dan de planning en dit is dan ook het leven dat we omarmen, wetend dat wij vandaag leven, niet wetend wat morgen zal brengen. Dit brengt geen onrust, we ervaren dat het juist vreselijk gaaf is om zo te kunnen en mogen leven.
 
 
ICU Guesthouse ICU GuesthouseOld Years Day
 
De eerste maand hebben we doorgebracht in het ICU guesthouse van Sander en Sarah, in Rubaga, Kampala. Dit was een zorgeloos bestaan in een vriendelijke omgeving waar we veel van de mensen die we bijna een jaar geleden achterlieten  weer konden ontmoeten. Christopher, Alex, Mozes, Happy, Rembo, Marjon en vele anderen kwamen langs voor een flesje frisdrank en een leuke babbel. De eerste projecten zijn hier ook gestart, het ondersteunen van Alex in zijn Bukedde TV Video-project, het opstarten van Bagenda Pluimvee door Happy John in samenwerking met Ruben en het initialiseren van de eerste ruwe planning van microfinanciering bedrijfjes voor Rembo Francis en Kato Brian. Ondertussen waren we in staat om wat meer Luganda te leren met Bosco, James, Sarah en Alice, om te netwerken en chillen met veel Nederlandse ondernemers en studenten. Baijo, onze poedel kreeg hier  tijd genoeg om te wennen aan 2 Oegandese Embwa (Honden) en aan de tropische temperatuur. Tropisch is het maar tropische was het niet. Zelfs in Oeganda is de verandering der tijden duidelijk te merken. Het is nog nooit zo nat geweest als dit jaar in Oost-Afrika en vele dagen moesten we rijden door modderpoelen, niet in staat om alle kuilen in de kleiwegen te vermeiden.

ICU GuesthouseAround the GuesthouseNissan Patrol
 
Rijden ja, want een van de eerste aankopen die we deden was meteen de grootste aankoop die we ooit deden in Oeganda. Dus kochten we een 16 jaar oude Nissan Patrol, onze beste vriend tot nu toe. Wat een beest, betrouwbaar, grote, sterke en onmisbaar om zonder rugklachten de Oegandese wegen te berijden. Vorige week hoorden we een man op een boda (bromfietstaxi), achter ons, hardop lachen waarna hij ons toeschreeuwde dat wanneer we bereid zijn om te verkopen, hij wil kopen. Een dergelijke oude Nissan, zoals we nu rijden wordt vaak gezien in Oeganda, echter, deze werd niet geïmporteerd, maar gekocht bij Nissan Kampala door Foster Parents Plan en bezit dus originele 16 jaar oude kentekenplaten. Soms maken we lol over het idee om een rood kruis op het dak te schilderen en rond te rijden als ambulance of de auto in gebruik te nemen met UN op de zijkanten.
 
Nissan Patrol
 
Het zien van Abazungu (blanken) in zo'n oude auto met een schaapje (Baijo onze poedel) in de bagageruimte is drievoudig reden om met open mond ons na te staren. Het is zelfs een reden om meerdere keren te worden aangehouden door de verkeerspolitie, maar ok, in genade, glimlachen we vriendelijk, vertellenwe opnieuw dat het een hond is en geen handdoek en rijden langzaam en vloeiend weg.

De tweede week zijn we begonnen om kennis te maken met de omgeving en het verkeer. Langzaam voeren de wegen ons meer en meer naar het hart van Kampala en per ongeluk kwamen we twee keer in het epicentrum van deze geweldige stad. Downtown, waar ongeveer 500.000 voetgangers proberen hun weg naar de vele winkels, restaurants, boda's (taxi-motorfietsen) en taxi's te vinden zonder iemand aan te rijden op de overvolle wegen waar de mensen als mieren in een termietenheuvel krioelen. Het enige wat je kunt doen is lachen, houd je rust en probeer je gas en rem te gebruiken voor elke millimeter voortgang. Als er een plaats in de wereld waar je kunt leren hoe je een auto bestuurt, dan is dat in Kampala. Jóngen, ben ik blij met onze Patrol.
 

Wij zijn vrij bekend in vele wijken van Kampala, en in week drie verleggen we ook onze routes naar de buitenwijken in  de omgeving van Wakiso, Matuga, Kawempe en Bombo. We bezoeken Bulamu Children's dorp een paar keer, om hen aan te moedigen in de moeilijke tijden die ze doormaken. De eerste weken waren er vrijwel geen kinderen in de buurt, omdat ze allemaal uitwaaieren tijdens de vakantie naar de familieleden die bekend zijn, een aantal van hen heel ver weg in de "villages". In de laatste week van januari waren we in staat om hen allemaal
"Thuis" te zien terugkeren voor het begin van een nieuw schooljaar. Door het ontbreken van financiële middelen is Bulamu Children's Village veranderd in Bulamu Children's school , waar gelukkig de niet-afgewerkte huizen gebruikt kunnen worden als een prive-basisschool. Een nieuw begin.
 
Beth Elishah Beatrice en Elizabeth Buying SchoolstuffSchoolbags  Happy Family
 
Deze week opnieuw geen rust voor Elizabeth en Rene. Jolanda veranderde haar naam in Uganda in haar  geboortenaam Elizabeth, die aanbidder betekent, en dat is wat ze is. We zijn lekker bezig. Door genade ontvingen we weer een donatie van een kerk in De Bilt, vlak voor vertrek naar Oeganda, voor Beth Elisa, het huis waar tante Beatrice 9 kinderen opvoedt. In 2011 waren we in staat om ze te verplaatsen van een 1 kamer huis naar een twee kamer huis in Matuga, in de buurt van een goede basisschool, de fondsen waren op dat moment net genoeg omde huisvesting, scholing en wat te eten te betalen en door extra sponsoren van een kerk in Tinte, zijn we nu in staat om de 9 kinderen en Beatrice te coachen om voor altijd verandering in hun leven te brengen. Elke week bezoeken we Matuga.
 
We betaalden de huis huur tot maart, gingen naar de HIV kliniek (een van de kinderen lijdt vanaf haar geboorte aan hiv) en gingen naar de markt om wekelijks eten te kopen. Begin februari gingen we naar de school voor een gesprek met de directeur en kochten we  alle benodigde schoolboeken en accessoires en, God zij dank, vorige week, 13 februari hebben we een prachtige dame uit de Verenigde Staten ontmoet, die met haar gezin vier kinderen gaat sponsoren. Dit samen met 2 sponsors uit Nederland, staat garant voor de wekelijkse vraag naar voedsel, het ziekenhuis en transportkosten, huisvesting en schoolgeld. Toch geloven wij in nog 3 sponsors voor de overige 3 kinderen en een sponsor voor tante Beatrice.
Voor nu kunnen we zelfs aan onze sponsors vertellen dat we al gesproken hebben over en een bezoek afgelegd hebben aan een nabijgelegen huis, dat we kunnen huren voor bijna dezelfde hoeveelheid geld en dat Beth Elishah voorziet van 3 slaapkamers en een tuin. Dit is een van de doelen van Stichting Bulamu, ter ondersteuning van zelfstandigheid. Door middel van de tuin, zal Beatrice in staat zijn om voedsel te verbouwen voor Beth Elishah en om voedsel te verkopen om een inkomen te verwerven.

Scholing is een enorme onderwerp in januari in Oeganda. Iedereen is druk bezig om de nodige schoolgeld te vergaren voor de uniformen en schoenen. Schoenen verkopers hebben problemen met het aankopen van zwarte schoenen tegen redelijke prijzen, mensen praten over schoolgeld en niets anders en zelfs de hoeveelheid verkeerscontroles is extreem, omdat veel agenten proberen om het schoolgeld voor hun kinderen te halen uit corruptie tijdens overtredingen in het verkeer. Voor ons betekenen januari en februari een intensief programma. Het kopen van de schoolbenodigdheden is een lange tijd geleden voor Taata en Maama. We lopen weer in de supermarkten met honderden boeken, pennen en lijsten om allerlei soorten schoolbenodigdheden te kopen. Sommige items zijn vreemd voor ons en we moeten de medewerkers van de winkels vragen wat bedoeld wordt met bezems en scheermesjes. Binnen of buiten bezems? Kinderen moeten het stof vegen van de vloeren, jongen of meisje rasorblades? Geen idee, maar ze lijken te worden gebruikt om de potloden te slijpen en dus kopen we maar een paar puntenslijpers ;-) Stapels zeep, toiletpapier, pakken papier, bedenk het en  we kochten het. Niet alleen voor de kinderen van Beth Elisa, maar ook voor Simon, die Bulamu verliet voor een studie aan Mengo Secondary School in Kampala en voor Jawii, gesponsord door Wijnie, die verhuisde naar kostschool. Op een dag vertelden we Jawii dat we geloofden dat er een sponsor voor hem zal zijn, waarop hij antwoordde dat hij dat al wist, want God had hem aan ons toevertrouwd. Er is een bijzonder verhaal tussen zijn sponsor en hem, Wijnie wilde iemand voor een lange periode van tijd sponsoren en we gaven haar alle verhalen en foto's van de kinderen van Beth Elisa, die ze weer aan ons teruggaf omdat ze zei dat haar sponsorkind er niet tussen zat. Ze had al band door de Geest met Jawii. We vertelden Jawii dat we hem zouden begeleiden naar zijn school op de eerste dag, omdat er voor kostschool veel spullen meegenomen moeten worden zoals een ijzeren kist, een matras etcetera. Op 4 februari om 9 uur vertrokken we van zijn huis, auto volledig vol met keukengerei, zijn moeder, zijn zus en ons, klaar om naar zijn school te rijden, denkend dat het ergens in Kampala is. Na een uur rijden kwamen we aan in het noorden in een stad genaamd Bulamu, op een school genaamd Bulamu Boarding School. Is dat niet geweldig als je een stichting Bulamu hebt en nog geen weet van dit alles hebt.

Jawii Bulamu School Bulamu School
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eind januari, werden bijna alle schoolgerelateerde afspraken afgewerkt en tussendoor zijn we bezig met de organisatie van de eerste genade conferentie van Feed My Lambs Uganda. Pastor Moses Mugalasi en zijn team regelden begin januari een eerste bijeenkomst in Umkas Guesthouse in Kawaala, waar vele vragen over het evangelie van de genade en het programma van 2013 aan bod kwamen. Er moest iets worden geregeld voordat het jaarprogramma gemaakt kon worden en tijdens de vergadering werd dan ook besloten om de structuur eerst vast te stellen. De suggestie om samen terug te trekken en te werken aan de stichting van FMLU in een combinatie van fellowshipping en training werd snel omarmd en door een donatie uit Nederland kon een weekend worden georganiseerd in Kavumba Recreation Centre Wakiso. Dit weekend vond vorige week plaats en bijna de volledige fundament van het Evangelie der Genade werd onderwezen, met veel momenten van samenzijn, discussie, beantwoorden van vragen, goed eten, plezier en zelfs het dopen van Jawii.

Kavumba is ook de plek waar Elizabeth en Rene hun tweede verblijfplaats vonden om tijdelijk te ontspannen. Besloten werd afgelopen zondag, om niet samen 
met de groep te vertrekken uit Kavumba, maar om een prijs voor een maand te onderhandelen. Tijdens de eerste weken waren we op zoek naar een huis, maar het leek nog niet Gods plan te zijn om al een vaste plek te regelen. God liet ons al wel een aantal keren genieten van de omgeving van Naalya. Een wijk van Kampala in de buurt van Kisaasi, waar Moses woont, vlak bij de snelweg die ons naar alle kanten van Oeganda kan leiden en vlak bij een business omgeving waar we een kantoor voor Stichting Bulamu, voor Gopherit en voor Feed My Lambs Uganda kunnen openen (Noodzakelijk voor de aanvraag van een bankrekening, voor een verblijfsvergunning en een werkvergunning). Wij waren zelf nog op zoek in Nansena en Wakiso en uiteindelijk hebben we dan nu ook een tijdelijk verblijf in Wakiso. We laten het aan God over en zien wel wat het gaat worden. Het is ook wel gaaf om in meerdere gebieden te hebben gewoond, kwestie van de koffers weer inpakken en wegwezen. Op dit moment leven we dus niet meer in Rubaga, in de smog van Kampala, maar verhuisden we onze spullen op dinsdag naar de landelijke omgeving van  Wakiso, waar we genieten van de enorme hoeveelheid sterren 's nachts en van de prachtige omgeving en de bergen en zelfs gebruik maken van het zwembad om het zweet van de zon, die nu in ieder geval een paar uur per dag schijnt, weg te wassen. Het is heet en gisteren zaten we aan het zwembad toen een paar schoolklassen aankwamen voor zwemles. Als muzungu (blanke) is het altijd gemakkelijk om je rechtvaardige positie in te nemen en dat is wat ik deed, het helpen van een paar kinderen in het water met hun zwemlessen. Tijdens de 2 uur zwembad voelden zowel Elizabeth als ik niet dat het zonnetje ons behoorlijk aanraakte, tot aan de moment dat we ons weer aankleedden. Nu zijn we geen muzungu meer, maar rood over al onze niet-bedekte lichaamsdelen.

Zaterdag 16 februari zijn we naar het noorden gereden, om een stukje van Oeganda te zien dat we nooit eerder zagen. Waar we het al drie jaar over hebben, is vandaag begonnen, sight-seeing Oeganda. Ik geloof dat wij een van de weinige mensen van buiten Oeganda zijn, die in drie jaar Oeganda nog geen olifant, leeuw of krokodil hebben gezien. Safari of reizen is tot nu toe alleen gebeurd tijdens een van onze conferenties, maar ook vandaag hebben we toch weer mogen zien waar onze harten werkelijk door geraakt worden, rijdend op de snelweg zien we het landschap veranderen in een bergachtig terrein, uiteindelijk besluit ik om de snelweg te verlaten en het binnenland in te rijden . Meteen voelen we ons in de Hof van Eden. Traag Rijdend op zongedroogde klei paden, gekaderd door bakbananen, matoke en papaja bomen, omarmen we het Afrika waar we van houden, terracotta hutjes, zwarte koppies in de schaduw, oud en jong als families bijeen op de erfjes, jongens die elkaar met hun boda´s opzoeken onder het gebladerte, allen wachtend op de langzame daling van de middagtemperatuur. Oud en jong geïnteresseerd in het enorme voertuig de lippen wijkend tot een brede tandenlach als ze ons zien rijden. Handen de lucht in, steeds luider wordende kreten van vreugde en dat allemaal gewoon uit vreugde dat we langs rijden. Toen we langs een poeltje in het bos reden, waar twee vrouwen de was doen, zwaaien ze zo immens dat ik besluit om terug te rijden. Gelijk komen ze naar ons toe rennen om ons te vertellen dat ze zo blij dat we langs komen. En we rijden alleen maar rond. Zo eenvoudig is het leven, zo is Afrika.

Ik kan mijn leven niet meer veranderen, dit is waar mijn hart ligt, mijn lichaam, mijn leven, mijn wezen. Deze nacht realiseerde ik me dat het bedrijfsleven bepaalt wordt door Gods zaken. Proberen iets van business voor onszelf op te zetten is eigen werk en loopt tot nu toe niet in de gewenste flow. Ik realiseer me ook dat het opzetten van bedrijfjes voor de studenten van Bulamu iets is waar ik veel plezier uit haal, het inpakken en retailen van eigen business is iets dat nu echt niet gaat lukken in de komende drie maanden, op het moment dat ik dan iets opgestart heb moeten we weer even naar Nederland en ligt de investering stil met alle gevolgen van dien. Er zal een sponsor geleid door God aangewezen worden om zijn aardse geld met ons te delen, zodat we voor Hem ambassadeur kunnen zijn in Afrika.
 
God heeft andere plannen met ons, coaching anderen en het leven Zijn leven in overvloed, halleluja, we gaan het beleven.
Vandaag lekker met onze sponsorkinderen naar de kerk geweest in KatiKati. Worhip Harvest. Opnieuw een feestje gevierd en daarna lekker gegeten bij Java´s. Lekker gebabbeld met de bedrijfsleider, een Indièr die het fijn vindt met ons te praten, hij is tenslotte ook maar alleen in Oeganda en gaat pas over 10 maanden weer een keer naar Indiè terug. Morgen met Simon mee voor zijn eerste schooldag op Mengo. Dinsdag business talk voor het opzetten van het chapati winkeltje van Rembo en voor de voortgang van Bagenda Poultry, gevolgd door een bezoek aan Pastor Moses Mugalasi. Woensdag naar Beth Elishah voor de wekelijkse boodschappen. Donderdag een gesprek met pastor Ronald uit Mukono, samen met hem gaan we een stuk grond in de villages van Mukono bekijken waar hij een deal voor heeft gesloten om een kerk te starten. Vrijdag...mmmm ik begon dit verhaal te vertellen dat we de planning aan God overlaten...misschien gaan we vrijdag wel een poosje samen weg, of brengen we een dag aan het zwembad door...voor nu
Sula Bulungi , slaap zacht vrienden.

Geïnteresseerd in meer verhalen of meewerken aan ondersteuning?
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.">Paypal - Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.onsnieuwekamp.nl
www.facebook.com / bulamu.org
www.bulamu.org
Gemaakt op zondag 17 februari 2013 17:45

Hier een overzicht in kleur met foto's van ons guesthouse en de bezochte projecten.

Gemaakt op zaterdag 26 januari 2013 17:26

René en Jolanda worden genoemd in de pers, met een link naar deze website www.onsnieuwekamp.nl In November is een artikel op internet verschenen betreffende Bulamu Children's Village, waarin wordt gesteld dat wij ons als professionele organisatie voorbereiden op vertrek naar Oeganda om het weeshuis over te nemen. Waar deze informatie vandaan komt is ons onbekend, wat de toekomst brengen moge is in des Heeren hand, we zijn echter niet benaderd over deze overname en hebben hierin ook niets gepland.

Gezegend 2013, natte en donkere dagen zijn veranderd in volle spanning!

We zouden het nu eens anders doen. Acclimatiseren in een Nederlands guesthouse. Vol van alle gemakken en daarvoor het prijskaartje accepteren. Ongeveer twee keer de prijs per nacht van een zelf gehuurd huis, maar wel de gemakken van stroom en geen power dips en warm water en een leuke stek om de drukte van de laatste weken te laten veranderen in de Oegandese flow voor de komende 7 maanden ... en daarna.

Begin januari

de verwachte extreme hitte hebben we nog niet gezien, wel veul regen, heul veul regen, resulterend in een power dip van 3 dagen. We zitten in het voormalige personeelsgebouw, dat niet is aangesloten op de generator. Door de stroomuitval is er geen internet, zijn de accu's van de laptop en de telefoons leeg, de kleren allemaal vuil en geen mogelijkheid om te wassen, zijn de kosten hoog en zitten we zoals onze voorouders en heel veel oegandezen al heel vroeg in het donker. Gezellig ;-)

De eerste week verliep "mpola mpola (langzaam aan)" In het ICU guesthouse is een Nederlandse enclave ingericht waarin studenten en andere gasten elkaar dagelijks updaten over hun ervaringen en projecten. Overdag komen Rembo, Happy en Moses ons opzoeken en praten we lekker bij. Op oudjaarsavond gaat de groep jongeren naar een club in Kampala en vieren wij de avond met het personeel, een stel Oostenrijkers en een vrouw uit Peru. We eten een oliebol van "Brood" en luisteren naar het vuurwerk dat hier mondjesmaat wordt afgestoken.

1 Januari, nieuwjaarsdag, onze nieuwe start.

Vanaf vandaag halen we een week lang het gemis aan contacten van het afgelopen jaar in. Jamiru, Brian, Emma, Christopher en Happy wisselen elkaar af, we slapen lekker uit en de avonden zijn lang. Baijo, onze hond, raakt langzaamaan gewend aan de twee honden van het guesthouse en regelmatig komt het zonnetje door de wolken en de regenbuien heen. Deze eerste week is een contact en uitrust week en aan het eind van de week begint het toch te kriebelen. We missen onze mobiliteit.

Met de taxi en de boda boda (taxibrommer) bezoeken we Kampala voor de administratieve opstart, kantoorartikelen voor de boekhouding, internet dongel en beltegoed en en-passent gaan we langs bij ons favoriete "Muzungu" Java restaurant. Hier worden we lief verwelkomd door het personeel dat ons op vorige reizen goed heeft geholpen en als toetje ontvangen we van de manager een welkom terug punt chocoladetaart. Geweldig maar veel te veel. We besluiten deze in te laten pakken om later te geven aan één van de vele bedelkinderen op straat. Bedelen is big business in Kampala. Als je hier voor de eerste keer komt is het beangstigend om te zien hoeveel bedelaars je kunnen aanklampen. In schijnbare rust, zitten deze mensen, voornamelijk kinderen, op straat. Apathisch, vast in de spieren, slap van de eenzijdige houding, wachtend op een paar penningen die voorkomen dat de uitbaters hen slaag geven omdat er te weinig is opgehaald. De verhalen zijn bekend, kinderen die in de "villages", de dorpjes op het platte land, bezocht worden door familieleden uit de grote stad. Beloftes over scholing en een goed leven in de stad, waarna de kinderen meegenomen worden om alles te ontvangen behalve de beloften die gedaan zijn. In Kampala worden ze in lompen gehuld en wordt van hen verwacht dat ze geld in het laatje brengen. Ach, sprekend over Oeganda, blijkt dit in de prostitutie in Nederland ook plaats te vinden. Oplossen kunnen we het niet, het enige waar wij voor kunnen zorgen is dat deze stumpertjes een klap minder krijgen of in ieder geval iets in hun buikjes hebben.

Auto - maatje

We maken contact met Nederlanders in Kampala. Op zaterdag sluiten we een deal met Arjan en nemen één van zijn auto's over. Een auto die net zo oud is als onze jongste zoon Bryan. Nissan Patrol - Een beest van een 6 cilinder - ronkend onder de motorkap als een krolse tijger, klaar om de strijd aan te gaan met de jungle. Het is een rib uit ons lijf en daarom een geweldig maatje wat we erbij gekregen hebben voor de komende jaren Oeganda. De volgende stap is gezet, transport, onafhankelijkheid en mobiliteit zijn gegarandeerd. Telefoonnummer erbij voor de mechanicus, advies erbij voor nieuwe banden (a 150 euro per stuk) maar bovenal een auto waar we gepast trots op zijn. De Tank. De ideeen reizen om het uiterlijk van een ziekenauto uit MASH door Henry om te laten toveren in een bulamu.org plaatje, voorlopig doen we het er maar even mee en maken we de blitz doordat deze auto opvallend oud is. De meeste Patrols hier zijn even oud, maar zijn later geimporteerd, deze is vroeger aangeschaft door Foster Parents Plan (PLAN) direct in Oeganda en heeft nummerplaten die inmiddels bijna geld waard zijn.

Eindelijk tijd om zelf weer de rijvaardigheden te testen. Links rijden lijkt lastig te zijn als je er over nadenkt, hier lijkt niemand er over na te denken, iedereen rijdt toch over de hele weg heen, en als je dat niet doet, dan kost het de assen van je auto door alle kuilen. Heen en weer, wiebelend over de weg, bereiken we Bulamu Children's Village, wat een mooi doel was van de eerste trip. Als we het tuinpad naar boven bereiken en de weg verlaten, neemt Jolanda het stuur over en overwint ze de kuilen en hobbels totdat ze Joseph tegen komt die net met een bus vol Bulamers de berg af rijdt naar een nabije kerk. Een leuk moment, vol verbazing dat Jolanda zelf aan het rijden is (trots op m'n auto-maatje) en verrast over de grote bak die naar de village rijdt. Bulamu is nog altijd flink uitgedund. Veel kinderen zijn bij de relatives tijdens de vakantieperiode dus we hebben alle tijd om even met de aanwezigen te babbelen. We hebben "gezellig" met Auntie Juliet en ontmoeten Margreet, een kwieke 50 plusser die haar laatste dag in Uganda hier doorbrengt. Zo wil ik oud worden. Margreet is 50 plus zoals ze zelf zegt en zoals ze er ook uitziet maar toch schijnt ze de tweede wereldoorlog net niet meegemaakt te hebben. Wauw Amazing hoe dit werk met de Heer je kan verjongen.

Als we thuiskomen ben ik moe; vreemd contrast met het bovenstaande. Een zware auto, een zwaar stuur op een andere hoogte, wegen die half verzakt of verlegd zijn, de afslag naar Matuga die afgesloten is en de uiterste concentratie die nodig is om geen ongelukken te veroorzaken, geen schade op te lopen en de juiste weg terug te vinden. We zijn trots op de rit die we gemaakt hebben. Kaart op schoot, dwars door de metropool Kampala, door delen waar we nog nooit geweest zijn en toch gewoon voor het donker thuis. Ik begin me weer thuis te voelen buiten de muren van het guesthouse, sterker nog, ik wil er uit!

Vrijdagavond, de tweede week zit er bijna op.

Elizabeth en ik kijken elkaar eens aan. We worden wakker van de wekker, het is kwart voor acht en we verwachten Godfrey voor een beurtje voor de auto. We hebben het goed, we kunnen dankbaar zijn en dat zijn we dan ook. We staan constant versteld van de lieve vrienden en familie die we in Nederland hebben en waarvan we horen dat ze ook aan ons denken en zelfs initiatieven nemen om te komen of om iets te organiseren om ons te helpen. Geweldig. Samen hebben we het ook goed. We genieten van de rust en genieten van dit land, genieten van de drukte en genieten van de mensen. Genieten van onze vrienden en genieten van alles wat God aan ons gegeven heeft. Regelmatig, met name als we in de auto zitten, wind door onze haren, zonnetje of regendruppels op de ramen, Baijo slapen in haar kooitje achterin, hoort de één de ander met een brok in de keel zeggen "Gaaf Hé". We weten het van elkaar, dit is waar we altijd naar hebben uitgekeken, Route 66, Freedom, Genieten van Zijn pad voor ons.

Oeganda zou geen 6000 kilometer van Nederland af liggen zonder verschillen in cultuur en in de manier waarop mensen re-ageren en handelen. Het is heel wat om vakantie te houden in een land met een ander klimaat en een andere cultuur, het is heel wat meer om te leven in een dergelijk land. Nu zitten we nog in een guesthouse waarvan we af en toe denken dat het voor ons niet hoeft, op andere momenten vinden we het ook wel gezellig, kinderen in dezelfde leeftijd als onze kinderen, die voor stage, afstudeeropdracht of met een persoonlijke roeping in dit guesthouse een onvergetelijke basis voor hun toekomst leggen. We maken contact met Nienke, 19 jaar en al een jaar lang bezig met een stichting en een weeshuis waar ook Stichting Bulamu een paar bezoeken heeft afgelegd; René en Willem, die hun masters afronden in de koffiecooperaties en in ondersteuning van activiteitenbegeleiding voor kinderen en de laatste aanwinst, Stephanie en Josefien, die net een appartementje hebben gehuurd voor 6 maanden en tussentijds projecten doen, aangevuld met een zakcentje door te werken in een reisbureau en bij bakker Brood - jazeker, de bakker waarvoor ook Erik van der Berg werkt. Afijn, verschillen in mentaliteit, cultuur en omgang breken nu even op. Het clasht in de opgebouwde vriendschappen door onbegrip en door het gebrek aan communicatie. We begrijpen elkaar even niet meer en dat doet zeer, we weten ook dat deze weken het fundament gelegd worden voor ons leven hier. Na een paar dagen bezinning maken we een afspraak voor een gevolggesprek. De emoties zitten nog hoog, we weten ook dat dat goed is omdat hiermee duidelijk is dat de liefde niet weg is, maar dat we gewoon met elkaar duidelijk kunnen krijgen hoe we tot een verbeterde optimale samenwerking kunnen komen. Op woensdagavond volgen we de studie van Marcel over de Os en het rode paard, voor de intimi, zie ook de DVD van Joseph Prince over the four horses. Dit sterkt ons in de wetenschap dat we wijsheid hebben ontvangen en dat blijkt dan ook de volgende dag. Na een heerlijke dag met veel zon en goede gesprekken zijn we allemaal weer "on speaking terms" en vol van verwachting voor de dag van morgen, gelukkig in de dag van vandaag. Het leven is geweldig.

African Market

Ik zei al eerder "Ik wil er uit", waarmee ik zeggen wilde, het is tijd om door te gaan. Na een dag of 10 ontvangen we de eerste rekening en deze blijkt alleen voor drank en eten een bedrag van ruim 100 euro te bedragen. Jolanda en ik hebben over de duim berekend dat we het samen met ongeveer 500 euro per maand moeten gaan doen, dan is dit dus absoluut te veel. Het is allemaal wel verklaarbaar, onze gasten hebben meegegeten, een drankje gekregen en uiteindelijk betalen we voor 2 maaltijden het dubbele voor als we het zelf klaarmaken. Het roer gaat dus om, tijd voor de markt. Jolanda beweegt zich als een vis in het water. Tomaatje hier, uitje daar, paprikaatje, paar aardappelen, knoflookje en korte tijd later komt er een aroma uit de keuken van het guesthouse waar de gasten op af komen. Het leukste voor ons is dat we de volgende dag besluiten om Tortilla de Patatas te maken, samen met Happy en ook aan Sarah, de kok van het guesthouse, beloven te laten zien hoe we dat doen. Zo staan we dan 'smiddags met een pan vol olijfolie aardappeltjes en ei te bakken en proeft het hele personeel mee van Spaanse Tapas. Voor ons ook heel leuk om dit met Happy te kunnen doen, die vanuit de cultuur als man niet gewend is te koken, maar nu wel ziet dat het een hoop lol kan opleveren om iets samen in de keuken te doen.

Business proposals

In de afgelopen jaren heb ik al heel wat business plannen ontvangen in Oeganda. Meestal vooraf gegaan aan de mededeling dat de schrijver een zogenaamde Entrepeneurs cursus had gevolgd en hiervoor een heus certificaat had ontvangen. Ik herken dit wel een beetje. Kan me nog goed herinneren dat ik circa 25 jaar geleden op de bedrijfsschool van Shell continu geconfronteerd werd met leraren die ons voorhielden dat we allemaal wachtchef zouden worden. Dat is nog wel aanwezig in Oeganda in de bevolkingslaag waar wij ons in bewegen. De onderlaag, zonder daarmee te denigreren, de wezen en behoeftigen, die door kerken, hulpverleners, voogden en ouders toch allemaal voorgeschoteld hebben gekregen dat zij het kunnen maken in deze wereld. Dat is ook zo, daar ben ik van overtuigd; God heeft het beste met iedereen voor en is een God van voorziening, Hij zal dan ook de mensen bij elkaar brengen en lichamen vormen die elkaar ondersteunen. Ik ben blij dat we hierin een steentje bij kunnen dragen en ook onze beperkte westerse kennis kunnen combineren met de manier van handel drijven in Oeganda.

Sebo I need your help.. Meneer René, ik heb 12 miljoen shilling nodig (4000 euro) voor mijn businessplan... Het zoveelste plan waarin een auto gekocht wordt en een computer met een gapend gat in de begroting of een onvoorziene post die circa 80 procent van de balans inneemt. Je kunt er alleen om lachen en vervolgens beginnen de gesprekken. Heerlijk dat het allemaal zo onvolwassen is, heerlijk met name omdat dit zo veel mogelijkheden geeft om aan de basis te beginnen. Voorzieners, investeringen, doelen in het leven, richting, en noem het maar op. Waar Jolanda en ik echt blij van worden, en wat we met Stichting Bulamu ook echt willen bereiken is de wetenschap dat God voorziet en helpen in structurele aanpak, waarbij de Oegandese hand-ophoud mentaliteit verandert in trots op dat wat zelf verwezenlijkt wordt. We hebben daar al mooie voorbeeldjes van gezien en deze wijsheid is echt niet van ons. Oegandeze hebben ons verteld dat de term voor blanke (Muzungu) letterlijk vertaald betekent : Hij die geeft. Geen wonder dat je dan gewoon vraagt en verwacht.

Vandaag krijg ik opnieuw een business plan onder ogen. Vandaag hebben we de tijd en morgen ook. Micro Krediet, schaarste en ondernemerszin, maar ook opstapjes, multitasking, verspreiding en hulp aan anderen. Dit plan heeft inhoud en mogelijkheden, is doordacht en korte termijn draagkrachtig en bovenal, de reden voor deze business is het vergaren van geld voor het betalen van de studie. Ik heb er geloof in. Het gaat goedkomen. Vanaf vandaag is Bagenda Poultry een feit, we zetten het plan uit, berekenen en herberekenen het budget, gaan de investering en de markt nog een keer na en hebben geloof in een plan dat vele studenten gaat helpen. Het plan gaat als evenement op facebook. 555 euro totaal investering zorgt voor 400 kippen die er voor gaan zorgen dat over 2 jaar de totale investering is terugbetaald aan de investeerders en 150 euro per maand overblijft om studie en onderdak te genereren voor één student, tevens zal deze business veel aankomend studenten gaan helpen om te zien hoe een bedrijf zich ontwikkelt, wat er voor nodig is en waar rekening mee gehouden moet worden. Mark my words, over 5 jaar gaat Bagenda Poultry naar de Oegandese beurs ;-)  Als leuke bijkomstigheid komt het feit dat we voor deze student (Bagenda), die een Lawyer study (studie tot advocaat) wil gaan volgen, voor de start van zijn business vandaag bij de bank een rekening zijn gaan openen; hier ontmoetten we ook onze eigen advocaat waarbij deze twee ons niet meer nodig hadden en enorm veel informatie konden uitwisselen. Het is bijzonder om te merken hoe alles loopt.

Het is tijd om af te sluiten nu. Het is bijzonder om te merken hoe veel er te vertellen is over krap 2 weken rust ;-) In de volgende blog ga ik in op zaken die voor de toekomstige firma, stichting of vrijwilliger interessant kunnen zijn. De wetgeving en richtlijnen in oeganda, de politie, waar we vandaag al door werden aangehouden, het huren van een huis en het nut van een eigen advocaat, de kosten, de bureaucratie en de cirkelbeweging waardoor iets nooit rondkomt omdat ieder formulier wacht op een ander formulier dat niet kan worden ingevuld voordat ... Awel, droge kost dus voor emotie rakkers, maar leuk voor de rationalisten onder ons.

Slaap lekker of op z'n Oegandees Sula Bulungi. Half 12 in Rubaga Kampala, voeten kapot gestoken door de muggen, sneeuw in Nederland en hier op het terras een graad of 20.

We denken aan jullie

Gemaakt op vrijdag 11 januari 2013 19:21

Gezegend Kerstfeest

Nog een paar dagen en dan vliegen we uit. De dagen gaan snel en we kijken er naar uit. Er is veel gebeurd in de afgelopen maanden. "Tijdelijk" afscheid van collega's, quality time met de familie en ons gezin, goede en fijne momenten met vrienden en veel werk waarvan we niet wisten dat dat ons allemaal te wachten stond.

We hebben alles in de flow laten gaan, niet vooruit gekeken en iedere dag opgepakt wat er door die dag bepaald werd. Een verhuizing voor 7 maanden betekent niet alleen een koffer pakken, wat overigens nog gedaan moet worden, maar ook een huis leeghalen en te huur aanbieden, Baijo, onze hond inenten, een nieuw paspoort, adreswijzigingen, gesprekken met de mensen die achterblijven en ons steunen terwijl wij 6000 kilometer verderop zitten, de huisraad verdelen, verzekeringen regelen en hard werken.

Het is allemaal voorspoedig gegaan. Gods zegen is alom voelbaar en merkbaar. Broers en zussen uit de gemeente die onze huisraad en de auto voor ons op internet verkopen, tickets voor gunstige prijzen, veel liefde van de mensen om ons heen en nu, nog 5 dagen. We zijn er klaar voor.

De vragen van de mensen om ons heen zijn veranderd. In de eerste maanden kregen we met name de vraag "Hoe gaan jullie dat doen?" en nu wordt met name de vraag gesteld "wat gaan jullie doen en wat doe je over 7 maanden". Het antwoord is simpel, niemand weet wat er over 7 maanden gebeur, dus wij ook niet. We hebben wel richting voor de eerste maanden.

Op oudjaarsdag komen we aan in Entebbe en zullen we verblijven in een guesthouse waar we onze vrienden de volgende dag zullen verwelkomen. De eerste week zal gebruikt worden om de projecten van Stichting Bulamu te bezoeken, de werkvergunning te regelen, Baijo in te schrijven en de warmte van Oeganda te omarmen. Dan gaan we er even tussenuit. In de afgelopen jaren hebben we veel van Kampala gezien met een enkel uitstapje naar Jinja, maar Oeganda is groot en daar willen we nu iets meer van zien. In Januari zullen we dan ook verhalen over het westen van Oeganda; Masaka, Fort Portal en Hoima. Als we terugkomen ontmoeten we enkele sponsors en bereiden we ons voor op een conferentie met een team onder leiding van onze vriend, op uitnodiging in Kenia, Tanzania, Malawi en Botswana en daarna....wordt het tijd om een huisje te gaan huren en in te richten en zullen we zien wat er verder op ons pad komt.

God is goed en dat hebben we zeker de laatste maanden mogen ervaren, door er voor open te staan. We hebben onze toekomst in Zijn hand gelegd. Pure vrijheid. Amen!

 

 

Gemaakt op dinsdag 25 december 2012 10:15

Game Accessoire Shop Stichting Bulamu GSM Accessoire Shop Gopherit _ Gopherit Ebay FB Bulamu Afrika Zending Across Outreach