Jolanda en René vertrekken naar Oeganda

Slide 1

Login Form

Blog


 

 

 

 

Facebook 28-11-2015 Gemiddelde levensverwachting 45 jaar

Gemiddelde levensverwachting - 45 jaar

Dit klinkt eeuwen geleden voor Nederland. In andere landen is dat wel anders.

OV jaarkaart, bladeren op de rails, treinen die nooit op tijd rijden, bussen die niet aansluiten, we kunnen er soms om lachen, vaak om janken en ons er uren over drukmaken. Verplaats je eens 6000 kilometer zuidwaards. Een klein beetje naar het oosten en net boven de evenaar. Dat gebied waar het altijd warm is en waar we als 1e wereld bewoners heerlijk op vakantie kunnen. Waar reisorganisaties voor ons voor honderden euros per dag Landcruisers, defenders reisleiders en gidsen inhuren om ons dat vertrouwde gevoel te geven. Waar we als Europeanen ook gaan, hoe avontuurlijk we het ook aanpakken, we hebben altijd keuzes.

Vanmorgen 7:45, tijd is geen begrip in Oeganda. Vanwege de long stay, de good vibes en de rekeningen van de afgelopen week werd er gratis ontbijt geserveerd ter afscheid. 7:00 stond in de planning voor vertrek, maar ja, maak geen planning in Oeganda want daar loop je zelf op stuk. Op weg naar Kampala. Wil je eens iets anders, neem dan de bus in Kampala. Twee jaar geleden hebben we Robin en Maryke op de bus gezet naar Kenia toe, een bus met VIP stoelen en een minibar aan boord [warm water, lauw water of geen water], deze bussen zijn anders. In een area waarbij Moses twee jaar geleden tegen me zei "Mr Rene, please keep your money tight because this neigbourhood is very criminal" arriveer je op een binnenplaats waar bussen omringd worden door stromannen die commissie ontvangen voor het vullen van bussen. Laat je je verleiden tot de verkeerde dan kan het een dag duren voordat je vertrekt, pak je de juiste ook... Ik kan me nog herinneren dat ik twee jaar geleden, na een conferentie met Moses en Margreet in Nakasongola, deze bus nam naar Fort Portal. Jolanda was toen al bij Lake Nkuruba, met Robin, Maryke en Bryan.. Misselijk van de petrol dampen die uit een urenlang paraat staande bus de omgeving vullen, geen mogelijkheid om te roken (inmiddels ook geen trek meer in - Halleluja), nog misselijker van de lucht van de diverse soorten Afrikaans ontbijt die in de bus verkocht werden en maar wachten. Uiteindelijk ben je dan blij dat het zo ver is, de bus vertrekt voor een vier uur durende trip naar het mooie schone westen van Oeganda.

Zo ook vanmorgen - als dan eindelijk de bus vertrekt is iedereen al moe. Gelukkig ruim vier uur om totdat Fort Portal in zicht is.Het is in totaal ca 300 kilometer en in Oeganda razen de bussen over de snelwegen en toch is dit het meest haalbare. En dat blijkt ook wel zo te zijn. Met nog resterende buikpijn van de Malaria en toch al beter voelend, is het goed dat er halverwege een pitsstop wordt ingelast. Ik weet nog dat Jeffrey in Frankrijk op de stops niet wilde plassen in een gat in de grond. Ik heb het nu over ca 25 jaar geleden, hier is iedereen blij dat er geen gaten in de grond zitten en wordt er en-mass lustig door iedereen ontlast. Ook Jolan ontkomt er niet aan en is wel blij dat er toch nog wat struikjes staan. Als de bus een stuk verder is breekt er een wiel af. Niet zo van - Oh, er breekt ook nog een wiel af, niet zomaar een klapband, maar er breekt gewoon een wiel af. Dat blijkt dus ook te kunnen en de reis vertraagt enorm doordat het euvel wel verholpen moet worden. Maar gelukkig ligt er een compleet reserve wiel en gelukkig draait de bus op dubbele achterwielen anders was ook nu het leed weer niet te overzien geweest. Ik begin dit verhaal niet voor niets met een gemiddelde levensverwachting in Afrika....
Na uren oponthoud en nogmaals stoppen voor een ander euvel aan de bus, krijg ik in Nederland eindelijk de verlossende woorden op de Watsapp... we zijn gearriveerd.

Luizenleven? Nou bijna wel. Door de regen is alles klam. Het huisje van Rembo is natter dan een stoomsauna en vol gepakt met spullen van anderen. Als je dan ook woonruimte hebt en er zorgen vrienden van je voor je kippen terwijl je er niet bent, dan wordt je huis ook direct gebruikt voor de opslag van ieder die er lucht van krijgt. En een lucht heeft het gekregen.

Aangezien het winter wordt in Nederland en ook hier de schoorsteen moet blijven roken, hebben we afgesproken deze periode - eigenlijk net als alle andere keren - zo min mogelijk gebruik te maken van (dure) guesthouses. We hebben dus via de buurvrouw en landlady van Rembo een huis met 2 kamers gehuurd vlak bij het huis van Rembo. Muur eromheen met een poort voor de veiligheid, op een compound met andere Oegandezen. 45 Euro per maand, maar dan heb je dus verder nog niets. Een kaal huis, vochtig en leeg. Daar sta je dan. Vol goede moed, ziek geweest en zeer snel weer hersteld, tot over je oren meeproevend van de beproevingen die de inwoners van dit land altijd meemaken en toch wel een beetje overrompeld over wat je wilde bereiken. Is dit het nu? Ja dit is het. En het zal leuk zijn! En dat is het ook. Je leert jezelf kennen op deze manier en meer nog, je leert jezelf waarderen op deze manier. Je leert ook anderen waarderen, want ook nu is er weer de voorziening. Rembo's buurvrouw is de redding voor vannacht. Zij heeft een groot bed beschikbaar gesteld voor Jolanda en Shamim en Simon slaapt bij Rembo.

Morgen inrichten. Sober maar voldoende en dat is ook altijd weer leuk. Een stapelbed, 2 matrassen, een tafel en wat stoelen en wat keukengerei. Afdingen op de markt van Fort Portal in de wetenschap dat deze spullen over een paar weken weer verkocht worden of geschonken worden aan een nieuw goed doel. Leven als een Afrikaan met de wetenschap en handelswijze van een Europeaan is zeker anders. De liefde en barmhartigheid van anderen naar jou is dan ook weer overweldigend, al moet je er toch weer even aan wennen als er, net voor het slapengaan, een emmer in je slaapkamer gezet wordt. Toilet for the night, now empty. En met een weids gebaar en een grote witte glimlach wordt in simpele bewoordingen duidelijk gemaakt dat niemand vannacht naar buiten hoeft. Buurvrouw heeft een gezamenlijk toilet geinstalleerd in je kamer - euhhh...wie eerst?

Geromantiseerde versie van Jolanda uit Oeganda, 28-11-2015

Facebook 27-11-2015 De wijzen gaan naar het Oosten

De wijzen gaan naar het oosten
Na anderhalve week komt het er dan toch van. Het illustere reisgezelschap, Jolanda Nieuwenkamp, Rembo Francis, Jane Gift, later gevolgd door Moses Mugalasi en Bagenda Happy John, reizen morgen af naar Fort Portal. De malaria is gezakt, de eetlust is terug en het is tijd om het guesthouse te verlaten en te verhuizen naar een leegstaand huisje in fort. Back to basic voor de komende weken.
Deel 2 van de missie 2015; een bezoek aan het geitenproject en een bezoek aan het kippenproject, in combinatie met family - quality - time.
Het is alweer zeker 2 jaar geleden dat we vast stonden met de Nissan in de Rwenzori Mountains. De bergweg, die vanaf Fort Portal naar de Congolese grens leidt. De weg die ook langs de hot-springs leidt; bij Oeganda toeristen beter bekend omdat hier door de rangers eitjes gekookt worden in de heet water bronnen. Ik kan me nog goed de behulpzame rangers herinneren, terwijl wij onze eigen hete bron, een Nissan met een overkokende motor en een gescheurde waterslang, herinneren. We parkeerden op de binnenplaats van het nationale park voor een gezellige babbel, het tanken van water uit een natuurlijke bron en hulp van de rangers die twee uur nodig hadden om van het nationale park tot aan de grens met Congo te rijden en terug te komen met een rol tape - slangen voor een Nissan zijn daar net zo zeldzaam als mango's en matoke in Pernis. Uiteindelijk hebben we 2013 toentertijd nog afgemaakt met de auto, maar de natuur, de bergbeken en het aroma van de Mountains of the Moon zullen me altijd in gedachten blijven. Afijn, daarnaartoe dus. Ook het Fort Portal van Dutchess; het door Nederlanders gerunde Bed en Breakfast waar we af en toe het ontbijt nuttigden en waar met oud en nieuw een oliebol gegeten kan worden. Het Fort Portal van Tom Kam en zijn moeder, waar we voor het eerst geit aten. Het Fort Portal van het Rwenzori hotel, waar we ons waanden in een museum van opgezette vogels en voor het eerst in maanden een potje konden pool biljarten. Het Fort Portal van de vulkaanmeren, de aapjes die je benaderen als je in je hangstoel naar de vogeltjes kijkt, de baboons precies op het asfalt na het bord van het regenwoud, de mieren waardoor Jolan en ik, op onze slippers afdalend in een tropisch regenwoud, op de vlucht gingen, overal om ons heen slangen veinzend en de slippers verliezend in de modder van de door regen volgezogen grond. Het there-must-be-a-hippo nijlpaard in het mountains of the moon district en onze Keniaanse vriend waar we de trommeltafel van wilden kopen. Hij is dood inmiddels hoorde ik van de nieuwe manager, maar de verhalen worden weer levend. Ik heb heimwee; fucking heimwee als ik het zo mag zeggen. Ik wil weer terug naar de vrijheid, de ruimte, die omgeving waar altijd een stukje spanning hing omdat we blanke give-me-moneyers waren voor de kinderen, toch-niet-inhabitants voor de volwassenen maar altijd high my friends voor iedere voorbijganger. Tom, de bewaker van Dutchess, die me altijd even opzocht, waar ik ook verbleef en de Indische supermarkt die elke keer nog wel iets had wat we nog nooit gezien hebben en onvergetelijk en nooit meer navolgbare versteende doubleburger in the Garden restaurant. Er liggen memories en meer dan ik dacht - en ik mis het - en toch ben ik er weer bij. In gedachten en in de verhalen. Wie gaat er mee?

Facebook -11-2015 Mzungu in Oeganda geveld door Malaria

- van onze reporter in Matuga, Wakiso: "Wat zijn ze allemaal gegroeid en wat zien ze er goed uit" Na bijna anderhalf jaar is het weerzien van de kinderen uit de sponsorprojecten van www.bulamu.org hartverwarmend. Op Bulamu primary boarding school breekt deze week de vakantie aan en door de brede modderstromen, verwekt door hevige regenbuien aan het eind van het wet season, ploegen kinderen op weg naar hun vakantiebestemming.
Na een bezoe...k aan Beth Elisha, waar de tuin is aangelegd en de zaden al behoorlijk ontkiemen, was het bijna tijd om met Rembo en Jane naar Fort Portal te trekken om de kippenfarm en wellicht het geitenproject te bezoeken. Er heerst chaos in de wereld en ook in Oeganda. Door de regen is opnieuw Cholera uitgebroken en de muggenpopulatie verdubbelt zich met de dag. Muggen die gek zijn op het gesuikerde blankenbloed en na 7 dagen Oeganda, de incubatietijd voor malaria, blijkt helaas dat de Deet de malaria niet heeft tegengehouden. Jolanda is opnieuw getroffen en werd gisteren, na een koortsachtig en niet aflatende stoelgang, in het ziekenhuis aan het infuus gelegd. "Ik weet niet wat er gebeurde - maar onderweg voor een gesprek met de tante van een sponsoring, zat ik ineens op straat en werd ik wakker uit een roes. Wat een rust" Vandaag is de eerste schrik verdwenen, begint de antibiotica en de malaria infectie zijn werk te doen en wordt de planning voor Fort doorgeschoven naar Zaterdag.
"Ik zit hier goed in het guesthouse, zegt Jolanda met een dikke knipoog "alleen het menu is wat eenzijdig. Kip uit de frituur met rijst of kip met patat", Geweldig dat wij zelfs in Oeganda als "rijken" nog keuzes hebben ...en voorlopig is er toch nog weinig trek. Gelukkig is het zeven uur durende bezoek aan de kapper al een paar dagen geleden uitgevoerd, want dat zou voorlopig zeker niet lukken.

Beterschap

Reactie Jolanda: - Iedereen hartelijk bedankt voor de reacties. De koortsaanvallen zijn wat gezakt en de malaria medicatie doet zn werk. Met de stoelgang wil t nog maar niet de goede kant opgaan, alleen de frequentie is afgenomen. Maar t komt goed.

Facebook 24-11-2015 Beth Elisha End of School season

Beth Elisha - End of school season 2015
Allemaal over naar de volgende klas. Dankzij geweldige sponsors hebben deze kinderen vanaf 2012 de mogelijkheid om naar school te gaan.

Becky gaat volgend jaar als eerste naar secondary school (voortgezet onderwijs)Tendo en Mercy zitten volgend jaar voor het tweede jaar in de bovenbouw van de primary school (boarding section) en verblijven dan tijdens schooltijd op school (kostschool) om zo goed mogelijk het onderwijs te genieten zond...er thuis taken en met drie maaltijden per dag.
Volgend jaar loopt de huis huur af en het jaar daarop gaan er nog drie de dure bovenbouw in. Wilt u helpen, we komen nog enkele sponsors te kort.

Om een idee te krijgen:
Eenmalig sponsoring voor zaad in de moestuin, cursussen Auntie Beatrice en een keertje vlees of vis bij het eten vanaf 5 euro
Periodieke sponsoring 10 tot 150 euro per maand voor huishuur (150 euro per maand), voeding (90 euro per maand), fruit of melk (nu niet verzorgd - 15 euro per maand), kleding en schoenen (nu niet verzorgd - alles kan helpen)
Periodieke sponsoring per kind per maand onderbouw 35 euro - bovenbouow 45 euro en secondary school 75 euro per maand

Van links naar rechts op de foto:
Bovenste rij: Becky - Tendo (Ruth) - Harriet - Alex
Onderste rij: Tracy - Annet - Ssanyu - Margret - Mercy

 

Facebook 17-11-2015

Voor diegenen die het nog niet wisten, bij gebrek aan andere mogelijkheden pakt Jolanda de draad weer even alleen op in Oeganda. Ze zal weinig reageren of communiceren, anders dan via mijn Facebook, aangezien de prioriteit ligt op onze projecten en sponsorkinderen. Berichtjes kunnen zoals altijd gestuurd worden naar haar watsap en Facebook of als reactie op mijn updates. Ik zal trachten haar verhalen zo snel mogelijk te plaatsen voor de liefhebbers en volgers.

Het is al weer anderhalf jaar geleden voor Jolanda en 2 jaar voor René

Wat is 2 jaar op een mensenleven; nou dat is best veel. Zeker als je de 50 nadert of inmiddels gepasseert bent en warme gevoelens krijgt bij babies van anderen en zo. Midlife crises - no way - en toch lijkt het of de Jaren sneller voorbijvliegen en er steeds minder tijd over is om te genieten van wat je nog wilt. Dit is ook de reden dat we afgelopen twee jaar, nadat in 2013 veilig was gesteld dat alle projecten in Oeganda goed gemanaged worden, een aantal uitstapjes hebben gemaakt naar landen die nog op onze lijstjes stonden. maar nu is het dan weer zover. Jolanda in Oeganda deel 12.

Tijd voor family quality time. Tijd om te zien hoe snel kinderen groter worden en tijd om weer aandacht aan onze projecten te besteden door ze te bezoeken. Tijd om weer verhalen te schrijven en memories te maken. Tijd ...zolang er nog tijd is.

Gemaakt op dinsdag 01 december 2015 00:00

 

 

 

Even heel iets anders - een uitstapje in Europa

In januari zijn Jolanda en René de hele maand in Oeganda geweest. In Juli en augustus is Jolanda teruggeweest, met name om de zorg voor Pastor Mugalasi op zich te nemen. Pastor Moses Mugalasi had zijn been gebroken na een duw van een dronken man, waardoor hij in een goot terechtkwam.

Toen Jolanda terugkeerde stond ze aan de vooravond van een nieuw avontuur. Na ons verblijf van maanden in Oeganda hadden we besloten een Hippie Bus bij Crazy Campers te huren en hiermee 4 weken door Europa te trekken. Aangezien Anita en Marc, de zus van Jolanda en haar vriend, samen met de meiden 2 weken in Tossa de Mar hadden geboekt, besloten we om twee weken bij hen te verblijven. De overige dagen - en met name nachten - willen we gebruik maken van gratis of goedkope camper overnachtingsplaatsen. Daar schijnen er zo'n 17.000 van in Europa te zijn, verzameld door o.a. campercontact. Onderstaand, voor de liefhebbers en voor onszelf, een compilatie van gegevens van de afgelopen weken.

links: Crazy Campers - Campercontact - Camping Cala Llevado

09-08-2014 / 07-09-2014 Vacantie in een Hippie

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

Tracking gegevens:

DatumVanNaarLandtijdgeredengemiddeldlaagsthoogst
09-08-2014 Pernis Malden Nederland          
09-08-2014 Malden Bouillon Belgie 5:45 h 313 km 55 km/h 70 m 610 m
10-08-2014 Bouillon Gannay Sur Loire Frankrijk 7:53 h 377 km 48 km/h 150 m 460 m
11-08-2014 Gannay Ste Eulalie d' Olt Frankrijk 6:02 h 341 km 57 km/h 260 m 1150 m
12-08-2014 Eulalie Minerve Frankrijk 3:42 h 231 km 63 km/h 60 m 900 m
14-08-2014 Minerve Bélesta Frankrijk 2:26 h 127 km 51 km/h    
15-08-2014 Bélesta Tossa de Mar Spanje 3:33 h 161 km 45 km/h 80 m 420 m
01-09-2014 Tossa Grau Riog Andorra   279 km   40 m 2200 m
02-09-2014 Grau Caylus Frankrijk 4:08 h 270 km 65 km/h 150 m 2408 m
04-09-2014 Caylus Mons Bergen Belgie 10:58 h 894 km 83 km/h 40 m 510 m
05-09-2014 Mons Epen Nederland 3:29 h 172 km 50 km/h 100 m 260 m
06-09-2014 Epen Malden - Pernis Nederland          
Totaal     + Spanje   4.500 km      

9 Augustus - Maar zelden zo relaxed weggegaan.

Vandaag een behoorlijk ritje door Nederland, Malden bij Nijmegen, waar we onze hippie camper overgedragen krijgen. Pim en zijn crew is enthousiast en wij hebben de tijd dus pas rond 12 uur tuffen we weg, op weg naar Bouillon....tenminste....

De techniek staat voor niets. Op de laptop bij via Michelin routes gemaakt en bij campercontact de camperplaatsen opgezocht. Apps op de telefoons en vandaag blijkt dat de routes die ik bij via Michelin heb ingevoerd op m’n laptop ook via de app kan benaderen. Echt 100% op z’n Nieuwenkamp’s gaat dus de tomtom in het dashboardkastje, de routebeschrijvingen in de map en de telefoon tegen de voorruit. Wat een geweldig strakke weergave...gelijk verliefd op. Ik kies de route van Malden naar Tossa de Mar en we gaan op weg. Net na Venlo zeg ik tegen Jolan..”zo we zijn nu al in Duitsland”.... Duitsland? We moesten via Luik naar Bouillon....afijn ... inmiddels nog maar een uurtje van Godfrieds residentie af.

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

Nu even in Ville de Marche-en-Famenne aan de koffie en aan de Wi-Fi bij de McD en in de zon nog een poosje genieten van de korenvelden van Wallonië. We zijn weer echt onderweg. Weinig spullen en veel verwachting....freedom.

Bouillon 2014 Fete Medievalle

In de middag komen we aan in Bouillon, België. Na enig zoeken vinden we het kasteel en zien we aan de wegafzettingen dat er iets gaande is. Aan de rand van het dorp, tegen de rivier aan, staan witte tenten en stijgt de damp op van kampvuren. De parkeerplaats ligt net na de tentenverzameling en we wanen ons in de middeleeuwen. Edelsmeden, wapenmakers, boogschutters en handelaren, allemaal perfect uitgedost voor het middeleeuwse feest. We parkeren tussen de campers die al een plekje voor de nacht (of voor langer) hebben gevonden en wandelen een poosje tussen de festiviteiten door. Het is al laat en de feestgangers zijn bezig met de voorbereiding van hun avondeten. In een hiervoor ingerichte stand staan grote pannen met bonen en andere brouwsels en we zijn blij dat wij niet echt honger hebben.

Bouillon 2014 Fete Medievalle  

De eerste reisdag zit er op. We zijn nog wat onwennig in camperland. We vallen goed op en zijn maar een klein busje tussen de grote witte gevaartes om ons heen. Toch vallen we veel meer op dan de rest, maar daar hebben we nog niet echt erg in. Af en toe werd er naar ons getoeterd en dachten we in eerste instantie dat er wat aan de hand was, achteraf bleek dan telkens dat er iemand ons begroette met zijn vingers, als peace tekens in de lucht. Het is echt reis weer. Nattig, klammig en we hopen snel de zon te gaan ontmoeten. Voor vandaag zit de dag er op en de gordijntjes gaan al snel dicht.

10 Augustus - van Bouillon naar Gannay sur Loire

Onderweg van Bouillon naar Gannay sur loire

Vanmorgen vroeg om 7 uur vertrokken. In Bouillon kwamen we midden in een middeleeuws feest terecht dat werd afgesloten met vuurwerk vanaf het kasteel. Na ons vuurwerk vielen we als een blok in slaap tot 7 uur vanmorgen. Waar alle andere campers nog volledig geblindeerd op de zon aan het wachten waren, reden wij voor dag en dauw de Franse grens over. Wat een leegte ... pas na een uur of drie en tweehonderd gehuchtjes verder hadden we door dat het zondag is vandaag en dus logisch of niet maar alle ramen geblindeerd en geen mens op straat. Ergens halverwege scoren we de eerste croissants, choco en rozijnenbroodjes en gaan onze gedachten uit naar alle Frankrijk reizen uit het verleden. We hebben volop camper-sjans.

Iedereen lacht naar ons en steekt zijn of haar duim op en met name op de markten en evenementen die we vandaag passeren trekken we de aandacht volledig weg.

Troyes Plage d' Amour

In Troyes maken we een droge tussenstop die ons even laat vergeten hoe enorm veel water er vandaag is gevallen. Eindelijk bij onze overnachtingsplek aan de Loire vragen we aan de restauranthouder of we iets te eten kunnen krijgen...zijn antwoord is verrassend...het restaurant staat te koop en de kok is al weg. Als ik in m'n slechtste Frans vraag of en waar er een restaurant in het dorp is antwoordt hij dat hij Oui, c'est mois. Probleem? Oui..probleme Maar 7 km verder ligt een hotel en misschien hebben die nog iets te eten.

Gannay sur Loire

Vlak bij de sluis ligt een Geocache, voor de niet ingewijden in deze hobby; wereldwijd liggen er bijna drie miljoen Tupperware doosjes, kistjes en fotokokertjes verborgen op plekken die aangegeven zijn op een website door middel van de GPS coördinaten. Al ver voordat de eerste Tom-Tom’s hun intrede deden in de automobielindustrie, liepen wandelaars met GPS apparatuur de wereld door om deze verborgen schatten te zoeken.

Ganay sur loire

Met de intrede van de GPS op de mobiele telefoons is het aantal caches en zoekers enorm uitgebreid en is er dus vrijwel overal wel een Geocache in de buurt. De vinder van de schat - een hobby die gestart is om kinderen lol te laten hebben in wandel- en fietstochten, vermeldt zijn naam en de datum van de vondst in een logboekje en registreert de vondst op de website. Tevens mag hij iets uit het doosje meenemen indien hij er zelf weer iets in terug stopt. Meestal gaat het hier om stukjes speelgoed, of speciaal voor zoekers vervaardigde munten of "trackable" travel bugs (metalen plaatsjes aan speciale items die weer in een volgende cache gestopt moeten worden). In 2009 zijn wij begonnen met deze hobby en het is leuk omdat de caches meestal op speciale plekken verstopt zijn. Het cachen zorgt er voor dat je op plaatsen komt waar je normaal gesproken aan voorbij rijdt.

Gannay visvangstNa het eten gooi ik even mijn hengeltje uit - met een stukje pasta. Het is sneu om te zien dat zowel de sluiswachter als de man aan de overkant al uren zonder vangst aan de walkant bezig zijn en dat er bij mij na 5 minuten al een grote ruisvoorn aan de haak hangt. Jolanda's pasta is dan ook niet te versmaden

Super - macaroni in de bus, biertje erbij, warme douche en een hoop zon...wat een leventje weer. Morgen naar de Lot....une autre 350 km A bientot mes amis

 

11 Augustus - van Gannay naar Sainte Eulalie d'Olt - Lot

St Eulalie La Lot     St Eulalie La Lot

 

12 Augustus - van Eulalie naar Minerve - Midi Pyrenees

St Eulalie La Lot

En dan ineens staat er een helikopter in je achtertuin.

3 nachten onderweg. Via Bouillon, langs de Loire naar de Midi Pyrenees. Onderdeel van een camper-wereld die veel groter is dan ik dacht en toch ook weer het bekende buitenbeentje. We trekken veel bekijks. Onze bus als kleine kikker tussen de extreem veel grotere ooievaars. De camper-eigenaars die als volwaardige ANWB koppels alles onder controle hebben. Van oprijblokken in canvas hoezen tot en met het stoffer en blik dat voor de laatste keer nog even gehanteerd wordt voor het vertrek.

10.00 uur, 10 van de 15 campers heeft inmiddels alles weer netjes op de daarvoor bestemde plekjes opgeruimd, de toiletten geleegd en het water weer bijgevuld. Na een laatste vriendelijke maar beleefde bon journee op weg naar de volgende bestemming. Gekuiste vrijheid. Teamwork. De samenwerking na jaren huwelijk druipt er als het ware van af, van spetteren is weinig sprake meer. En toch hebben ze het goed zo te zien. De vrijheid van de wereld ontdekt en het is toch anders om een boek te lezen aan een rivier in Frankrijk dan huis op de bank.

Afijn ik ben blij met het camperleven tot nu toe en zie dat de oude hobby’s alle tijd krijgen om uitgevoerd te worden. In drie dagen tijd hebben we vuur gestookt (BBQ zonder aanmaakblokjes) schat gegraven met de metaaldetector, de meest onooglijke weggetjes bereden met de bus, gevist in de Loire en in de lot, schatten gevonden met de gps en heerlijk geslapen op openbare parkeerplaatsen. Natuurlijk zitten ook wij heerlijk met een boek in de rust van de ondergaande zon, zijn de gesprekken na 28 jaar huwelijk vertrouwd geworden en voelen we elkaar als maatjes meer aan dan dat we dat hoeven te vertellen maar laat dat ANWB nog maar even weg bij dit echtpaar.

St Eulalie La LotVanmorgen de ambulance helikopter bij onze achterburen. Gelukkig is ook dat ons bespaard gebleven. Gisteren een behoorlijk ongeluk aan de overkant van de snelweg en verder merken we niets van de zomerdrukte.. This river Lot ain't a lot.

We staan aan de voet van een middeleeuws plaatsje waar we straks lekker gaan ontbijten. Het is nu nog een beetje fris maar al de tijd dat we stilstaan heeft het nog niet geregend. Wat een zegen na al dat noodweer onderweg. Nu uren later hebben we de lot achter ons gelaten en staan we in de kalkregio van de Herault.

Morgen naar het dorp wandelen en de Gorges door. Wat een hitte achter de bergen

 

13 Augustus - Minerve - Wandelen als middeleeuwse ridders

Boven op de berg...regen en storm teisterde de bus vannacht en liet m schudden alsof een jong stelletje voor het eerst met een camper de wereld in trok. 'k Heb er weinig van gemorken en terwijl Jolan langzaam maar zeker de parkeerplaats vol zag stromen met dag gasten heb ik me nog een paar keer omgedraaid.

 

Wat zijn we toch een vreemde diersoort. Niemand uitgezonderd lopen de bijna-bezoekers naar het eind van de parkeerplaats, slaan rechtsaf naar de punt van de klif, nemen een foto van het stadje en de brug, sommigen wijken nog een beetje af door er een selfie van te maken maar niemand heeft oog voor de amandelboom waar de rijpe amandelen klaar hangen om geplukt te worden. Kuddevolk dat na een half uur wandelen met rugzakken vol water en gebroken stokbrood straks het kerkpleintje van Minerve bevolkt en in de Michelin gids leest dat deze kerk ook na 500 jaar nog niet is bezweken aan het toeristisch geslenter. De warme zon koestert m’n armen terwijl de dag gestaag voorbij glijdt. Nog een half uurtje dan ga ook ik me weer even verplaatsen in een paar dorpsbewoners van 500 jaar geleden. Even fantaseren over wat hen bezighield, zonder campers en auto's mrt een levensverwachting van ca 35 jaar, levenslang gekluisterd aan een bergdorp in de Pyreneeën. Je kunt het slechter treffen...als ik denk aan onze Oegandese straatkinderen, maar wat hebben wij het toch goed dat we zelfs tijd hebben om hier over na te denken.

In Minerve combineren we een wandeling met een stokbroodje als ontbijt en een salade met streekgerechten als lunch. We wandelen door de geschiedenis en ervaren de kracht van de natuur in de door het wassende water gecreëerde natuurtunnels. In de tunnel zijn mensen bezig geweest om piramides te maken van stenen. Een grappig gezicht en gelukkig wordt dit ook in tact gelaten. Wat een fijne stek om een paar dagen te verblijven.

Minerve Minerve 

Minerve

Minerve

Minerve


14 Augustus - van Minerve naar Bélesta

Le quatorze aout. Blauwe donderdag. De wolken boven Minerve kleuren van violet tot diep oranje. Het is nog vroeg. Zo vroeg dat de parkeermeter nog niet is begonnen aan een nieuwe dag telling. Ik reken 3 euro af voor 2 overnachtingen en al snel zien we de contouren van de middellandse zee.

Onze reis lijkt op een road movie. We meanderen van oost naar west om steeds zuidelijker uit te komen. Drie dagen geleden zaten we ca 300 km van Barcelona af en vanmorgen reden we door het Catalaanse landschap op nog geen 2 uur bussen van Tossa af. Het was verleidelijk om toch gelijk door te rijden, maar ook het achterland van Perpignan heeft nog verl moois te bieden. Nog 1 daagje geen strand, maar bergen, geen paella maar salade met schimmelkaas, tutti frutti en pate negra, geen disco of flamenco maar ruisende hazelaars en tjilpende krekels...en toch roept ook de zee, het knarsende grind en de in smalle spelonkjes opgevouwen inktvis en het Olé Paella.

Het leven is te mooi om te verdoen met werken. En toch is ook 1 vaste locatie niets voor mij. Zwerven en ervaringen opdoen. Eergisteren pruimen eten uit een boom aan de Loire. Gisteren zoete bramen op onze wandeling door de bedding van de Brian. Heerlijk om een aantal weken per jaar te merken dag er ook een live internet is. Dat alles wat op Wikipedia staat ook in het echt te vinden is. Dat Oeganda net zo dichtbij en toch ook net zo veraf is als Peru, Perpignan en Pernis en dat alles mogelijk is als je de eerste stap durft te zetten.

Morgen gaan we settlen. 2 Weken zon zee en zuivere lucht en fijne vrienden. Vandaag de laatste dag in de Pyreneeën. Belesta, 100 inwoners 5 autos en een stel Nederlandse levensgenieters. Me and my maatje. With love from France

15 Augustus - van Bélesta naar Tossa de Mar

Calla Llevado Calla Llevado

Calla Llevado

 

Welkom in Spanje. Lekker zo'n ontvangstcomité. Als we via Tossa de Mar de camping bereiken worden we opgewacht door Anita, Naomi en Kaylee terwijl Marc verderop foto's van ons staat te maken. Gisteren werden we benaderd door een fotograaf die ons graag wilde gebruiken voor het nieuwe campingmagazine. Als we terug zijn in Nederland gaan we ons toch maar eens beraden over de mogelijkheden voor een Bulamu bus. Geweldige combi om reclame te maken voor Oeganda en tegelijkertijd heerlijk onderweg te zijn.

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

Afijn, na een uur of drie via de binnenlanden van Spanje arriveren we op onze bestemming voor de komende twee weken. Costa Brava...en zitten we aan de Senseo en de doughnuts. Lekker aankomen De bus staat en laat de rest maar gebeuren.

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

 

 

 

 

 

 

 

 

 's Avonds worden we uitgenodigd bij onze familieleden. Heerlijk om je zo in de watten te laten leggen. Marc showt zijn kookkunsten met pannenkoeken op de Scottle Braai. Helaas is dat niet echt een succes en verhuist hij naar de keuken. Dat mag de pret niet drukken en de ene na de andere pannenkoek vult onze borden en onze magen. De meiden vinden het allemaal super leuk en na afloop verhuizen we met hen naar het terras van het restaurant op de camping. Al snel zitten we aan de Cava - sangria, gevolgd door nog drie liter rode sangria en de pret wordt steeds groter. Uiteindelijk lachen we overal om en de nacht verloopt dan ook als een bewegende golf. Ondanks het feit dat de bus stilstaat, lijkt het of we op golven drijven waarna de slaap het van ons overneemt.

16 Augustus

 Marc en Anita  Calla LlevadoCalla Llevado

 

17 Augustus - Hippie winkelen in Tossa

We hadden al veel bekijks maar zijn echt niet de enigen die de jeugd van onze ouders willen herleven. In Tossa de Mar blijkt dat Flower Power leeft als nooit tevoren. Na wat shopping sessies lekker naar de tapa y tapa bar. Uiteindelijk na een zeer geslaagde dag met de nodige zonuren op het vrije strand in kraquelee in bed. Rood als de gamba's en groezelig van de zon.

18 Augustus - Geocache wandeltocht en hoge golven

Geocaching Tossa de Mar  Tapa y Tapa Tossa de Mar Calla Llevado

19 Augustus - Flamingo avond

  

20 Augustus - 5 kilometer file voor Cadaquez

Port Ligat Cadaquès Casa-Museo Salvador Dalí.

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

21 Augustus - Cocktails op het linkse strand

 

22 Augustus - Misty Morning

Montserat Monastir at Montaña de Montserrat.

Montserrat Montserrat

Moe maar voldaan. Geen benen meer over, een deuk in de portemonnee door een paar souvenirs uit Montserat en natte kleren door de mist. Een leuke dag in de bergen. Nu nog afdalen en hopen dat we in het dal wel wat zien. ln ieder geval nog even een hapje en een bak(je) cafe solo en dan nog 2 uur terug naar Spanje en de camping (net of we hier in een ander land zijn)

Onderaan de berg vinden we een geweldig restaurantje. Eigenlijk een bar, met een grote ham op de toog en een ontspannen sfeer. Zonder Tripadvisor hadden we dit nooit gevonden. De terugreis is bar en boos. Het hoost van de regen en we zijn echt blij als we thuis zijn. Anita, Mark en de meiden waren vandaag naar Barcelona en waren gelukkig iets eerder, net voor de ergste buien, thuis

23 Augustus -

Vandaag neem ik wat tijd om met de metaaldetector de bergen van Tossa in te gaan. Op de route naar Tossa ligt een ruine van een Romeinse villa. Het is dat de coordinaten in mijn GPS staan, anders had ik 'm nooit gevonden. Een spannende tocht met flink wat stukjes oud lood en musketkogels als opbrengst. Weer een stukje historie gesnoven 

24 Augustus -

 

25 Augustus -

 

26 Augustus - St Feliu

Na een mooie rit langs de kust wat eten en drinken at Platja de Sant Feliu de Guíxols.

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

St Felui St Felui

27 Augustus - tijd voor een nieuw plekje

Nieuw Plekkie

 

28 Augustus - 8 kilometer wandelen

 

29 Augustus - Anita en Marc vertrekken

Laatste foto's, laatste keer bij de Beachclub, afscheid van Jolanda en René Nieuwenkamp, die nog een weekje hebben. En we zijn aan de terugreis begonnen!

Heerlijk pinxtos...tapas zoals tapas vroeger werkte. Betalen per prikkertje en kiezen uit tientalle kunstwerkjes.

Mmmm...de prikkertjes passen niet meer in het kokertje hahaha

30 Augustus - Carnaval in Tossa

Het is 30 augustus. Drie weken geleden reden we als Mzungus (blanken) naar Nijmegen, waar onze metamorphose begon. Drie weken die zijn voortgegleden als golven in de zee. Als golven aan de costa Brava. Soms oneindig kabbelend, zonder besef van tijd en locatie, soms woest knallend tegen de gegriefde rotsen, de uren wegvretend uit de ruimte. Drie weken waarover nu hard moet worden nagedacht als ik wil weten wat we allemaal hebben beleefd en gelukkig nog een week voordat het immer begrensde vrijheidsideaal weer vervangen wordt door het ritme van hrt Nederlandse geld verdienen. Het is een weelde om te weten dat dit allemaal mogelijk ik omdat een werkgever nog steeds brood in ons ziet, maar even zo zeer benijd ik de zwervers onder de MontMartre die van zon naar maan leven uit de restanten van het tijdrovende kapitalisme. Gelukkig mogen wij genieten van de zon en van elkaar en dit jaar van onze nichtjes, (schoon)zus en vriend.

Soms heb ik het idee dat ik te weinig uit het leven haal, toch is dan het papier (en in de laatste jaren facebook) een geweldige hilp om te overzien hoe rijk ons leven wel is. Vanmorgen heb ik genoten van de organisatietalenten van Marc , de omslagen van relaxed naar hyper terug naar superrelaxed van Anita en de rust van Naomi Lee en Kaylee Dnny die hun vacantie op deze camping vandaag hebben beeindigd. Bedankt voor de mooie momenten en de heerlijke kookkunsten waar we diverse keren van hebben mogen genieten. Gisteren liep de eigenaar van de camping langs onze bus en vroeg ons of hij een foto mocht maken. Als het goed is staan we vandaag op de facebookpagina van camping cala llevado. We hebben bijgeboekt tot maandag en besluiten dan wanneer en hoe we weer terug gaan naar Nederland. Nu eerst even douchen en dan lekker naar Tossa, wat eten bij het kasteel. Nog een week zon.

31 Augustus - McDonalds Blanes

Grand - extreme, I'm loving it / 100% carne zegt de leuze van een wereldwijde schransketen. Na drie weken voelen we ons ook zo. 100% vlees. De spieren zijn voelbaar door het stijgen en dalen, de voeten branden van het geslenter, de littekens trekken rode verbrande strepen op de al meer verkleurde huid en zitten op verbrande billen zorgt voor het regelmatig wiebelen van bil naar bil. 100% vlees, in alle opzichten en als laatste merken we dat de we de broekriem deze vakantie niet aangehaald hebben en dat we er letterlijk een gaatje bij moeten prikken. Toch vliegen de dagen voorbij en hebben we als semi-Afrikanen de planning al weer laten varen. We zijn nog steeds in Spanje en hebben extra dagen van de zon kunnen genieten. Vandaag was een echte luie zondag. Gisteren hadden we na een paar uur op het strand, dobberen en met het luchtbed varen naar het ponton en een beetje vissen, alle lichaamsdelen bijgekleurd en besloten we de avond in Lloret door te brengen. Tot 1 uur 's nachts hebben we uiteindelijk de laatste praalwagen van het carnaval laten passeren waarna we eigenlijk de camping niet meer op mochten. Lastig als je in je eigen slaapkamer rijdt dus met een standje kwam het toch nog goed. Vanmorgen laat wakker en met de bus naar st Feliu. Na de derde bocht werd Jolan steeds stiller, uiteindelijk bleek dat dit keer niet door de adembenemende rit maar door het mixontbijt en de bochten te komen. En dan is een haarspeldbocht van 18 km wel erg lang. In st Feliu werd net de markt opgeruimd en vonden we wonderwel een plekje aan het strand. 4 stappen lopen het zand op, 4 stappen verder de zee in, 4 stappen dieper voor 5 cm water, wat een verschil dit instand zwembad met de woeste golven bij onze camping. Met het uitzicht op de haven, met jachten van tonnen in euros en vlak bij de mondaine boulevard hirld ik het toch maar een uurtje uit. Te heet voor mijn gevoelige karakter en ik had nog een rijtje geocaches op de kaart dus tijd om Cleopatra in haar bruiningsproces achter te laten en van ander natuurschoon te gaan genieten. Na een kilometer speuren bleek dat er een cachedief bezig is geweest want de eerste vier zoekplekken gaven geen resultaat en uiteindelijk, boven op een berg lonkte een tupperwaredoosje als een welkome afwisseling naar mijn telefoon. Nog even een paar mooie foto's een stevige wandeling en een ontmoeting met een sterk verkleurde partner later zitten we dan nu te genieten van gratis Wi-Fii bij McD, waarvoor ga je daar andres heen Op dit moment wordt het een kwestie van keuzes maken. Blijven of weggaan, Spanje, Frankrijk of toch Andorra, in hoeveel dagen terug....want 1 ding is zeker...we komen bijna terug...

1 September - van Tossa naar Andorra

1800 meter op weg naar andorra — Dans les Pyrenees.

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

Komen we toch aan in een superdeluxe locatie zeg. Vanmorgen vertrokken en door de bergen naar Andorra gereden. Via campercontact de gratis overnachtingslocatie opgezocht en gevonden en besloten om op deze parkeerplaats, midden in het winteraportgebied, nog een biertje te drinken en te eten in hotel Grau Riog. Als vorsten ontvangen en rondgeleid. Een plekje gekregen in het pluche in de bibliotheek totdat om 8 uur de keuken open gaat en afgesproken dat we daarna de welness en de jacuzi mogen gebruiken. Nu met een biertje op tripadvizor gezien dat dit hotel 4 sterren heeft, de keuken gastronomische hoogstandjes levert en dat ze een bijzonder menuutje hebben met viooltjesijs voor 110 euro pp. Gaaf zo'n gratis overnachtingsplek hihi...vandaar die jaguar, bentley, defender .... en hippie bus...op de parkeerplaats. Lol in Andorra — feeling cool with Jolanda Nieuwenkamp at Hotel Grau Roig.

2 September - Grau Riog naar Caylus - zeg maar Hans

Vanmorgen werden we bezwaard wakker. Met alle berichten weet ik niet of het duidelijk was voor de thuisblijvers maar in plaats van een gratis overnachting op ren kille parkeerplaats aan de basis van een troosteloze stoeltjeslift, hebben we een arrangement geboekt in hotel Grau Riog. Zoals de souvenirwinkeltjes aan de costas het moeten hebben van de maanden mei tot september zo moeten deze skigebieden het duidelijk van de witte maanden hebben en zagen we onszelf nu omringd door enkele "doortrekkers" en wandelliefhebbers. Na een werkelijk subliem avondeten wilden we nog gebruik maken van het bubbelbad in de hoteltuin, waarvan helaas iemand de temperatuur te laag had ingesteld. Dan maar bubbelen in ons eigen jet stream bad en de spieren masseren, daarna nog samen genoten van de sterren en van ons grote bed en vanochtend waren we allebei verkouden en vol van spierpijn. Dit nam niets weg van het genot van een ongekend ontbijt. 10 soorten kaas, ditto chorizo, hapjes met gebakken kwarteleitjes, noten, veel soorten fruit, pizzatjes, tostietjes en noem het maar op. Allemaal superkwaliteit. Jolan en ik hebben vervolgens allebei onze eigen methode om bij te komen van dit luxe geweld gebruikt. Terwijl Jolan de welness stoelen en de Jacuzi om en om uitprobeert pak ik de gps coordinaten op van een geocache vlakbij. Ik voel geen drang maar nu ik toch in Andorra ben -en er ook bijna weer uit, mag deze toch niet ontbreken. Het zoeken geeft ook nog even de mogelijkheid om het mooie natuurschoon te aanschouwen en zo loop ik even later, de teenslippers in de hand, van waterval naar waterval tegendraads de pistes over. Er lijkt me absoluut niets aan om op twee dunne latjes in enkele minuten een berg af te denderen, maar waar ik nu mee bezig ben is helemaal idioot. Geen pad volgen maar gewoon bijna verticaal omhoog een berg op. Met gierende hartkleppen vind ik uiteindelijk het pad dat naar het bergmeer en de cache loopt...en naar het restaurant waar net een nieuwe lading bejaarden uit een bus wordt gedropt. Echt hè, geen greintje respect voor een Nederlandse pionier die met gevaar voor eigen leven en blaren tussen zn tenen omhoog is gestrompelt. Eenmaal terug in het dal laat ik me koesteren in 40 graden bubbels voordat we de rekening betalen en verder trekken naar de top van de berg. Als we even kijken op het hoogste punt (2408 meter) blijkt op 2 minuten lopen een geocache te liggen). Had me toch drie uur werken bespaard hahaha. Inmiddels zijn we uren verder en hebben we de bergen achter ons gelaten. We staan op een camping aan de rivier de bonnette bij het middeleeuwse dorpje Caylus. Dat is heel wat anders dan de megasupermarkten in alle plaatsen in Andorra. Ik ga verder niets schrojven over dat circus maar als roker kom je hier goed weg en voor 13 liter diesel betaalde ik 15 euro maar de charme van Frankrijk is leuker. Het is wel kouder hier, tussen Toulouse en Limoges. Nog maar 1100 km van huis dus waarschijnlijk blijven we hier 2 nachten. Nu lekker eten. Doei.. — feeling content with Jolanda Nieuwenkamp at Caylus

Na 5 mooie voorns gevangen te hebben, toch met de detector het "tuinpad van mijn vader" op. Hier hebben honderde jaren lang mensen van Cayun naar het meer gelopen. Op nog geen meter van de stadsmuur, naast het pad, komt een munt de grond uit, volledig onder de modder. Een paar meter lager nog één. De laatste blijkt een 50 eurocent munt uit Ierland te zijn, na wat losweektijd blijkt de eerste een mooi geconserveerde franc van Napoleon uit 1856 te zijn. Nog altijd niet middeleeuws maar wel leuk. Hé Marc, 1 keer rade wat ik vanavond ga eten.... Gisteren rook ik het al toen we de camping opreden. Ben benieuwd —

3 September -

 

4 September - Caylus naar Mons (Thieu)

 

5 September - Mons naar Epen

 

6 September - Terug naar Pernis

Trr afsluiting van onze vacantie nog een daagje en nachtje in Epen in het geuldal.

Crazy Camper Hippie Bus vakantie 2014

Nog een uurtje met de detector, tussen de kogelhulzen door een vijftal muntjes, knoopjes en een zilveren lepeltje gevonden. Uurtje aan het zwembad, konijntje verorberd met een dubbel biertje en na een doe het zelf operatie aan Jolanda's voet liggen we ons nu af te vragen of er nog andere dingen zijn om een vacantie mee af te ronden dan het informeren van je vrienden. Nog een uur of 8 en we vertrekken naar Malden om onze trouwe metgezel weer in te leveren. Aan alle trouwe lezers en volgers; bedankt voor de interesse, de commentaren en de "vind ik leuks". Bedankt. — feeling amused at Camping-Restaurant de Rozenhof.

 Heumen op weg naar huis

 

 

Gemaakt op zondag 07 september 2014 14:39

 

2014 in geblogde stukjes via facebook

Op oudjaarsdag 2013 vliegen Jolanda en Rene opnieuw naar Oeganda. Ons verblijf van 7 maanden (8 maanden voor Jolanda) in The Pearl of Africa was geweldig. Onze terugkeer naar Nederland ook. Met open armen werden we weer opgevangen en langzaam wenden we weer aan het leven in de natte klei. We hebben het goed en zijn rijk gezegend dat we een leven zoals dit mogen houden. Vaak vergeten we hoe alles loopt of hoe alles gelopen is. In het begin van onze zeven maanden sabattical heb ik hier nog een blog bijgehouden, die verwaterde omdat de rest op facebook werd geplaatst. Later, terug in Nederland begreep ik dat niet iedereen facebook heeft en dat het overzicht snel weg is. Dus bij deze een vernieuwde poging in ieder geval voor de laatste maanden en wellicht later nog een aanvulling (in groen) van enkele nieuwe berichten over 2013. Veel leesplezier en bedankt voor uw steun.

ING 5721854 Stichting Bulamu Pernis 

10.01 Geschikt - Ongeschikt 

Er is een nieuw restaurant geopend in de Quality shopping mall. Een buitenrestaurant. Leuk, dat moeten we dan maar eens snel gaan uitproberen. Vandaag na ons rondje Mukono pikken we Brian op in Kawaala en Moses in Kisasi, Kampala, Uganda. We gaan naar Kawempe, waar Moses al een paar weken bezig is om een koor nieuwe nummers aan te leren voor een Video opname die we dit keer niet in de studio maar live gaan opnemen. Brian heeft inmiddels meerdere films gemaakt en zal vanavond zijn regisseursblik over het geheel laten gaan, terwijl Moses zijn nummers bijna af heeft en opnieuw de dirigentenrol op zich neemt. In Oeganda is het heel gewoon om liedjes te schrijven, te componeren, dirigeren, arrangeren en zelf nog mee te zingen ook. Je lacht je rot en wordt er behoorlijk door geraakt als je ziet dat minstens 1 van deze rollen niet volledig is ontwikkeld maar het zelfvertrouwen en de passie zo ontzettend groot zijn dat alles lukt. Springend, luidkeels zingend, dansend en enthousiasmerend, vult een groepje van 20 mensen een groot gebouw met een passie die je in Nederland zelden tegenkomt. Ook hierom houd ik van dit land. Niemand vindt van zichzelf dat hij ergens niet voor geschikt is. Vandaag overhandigden we aan Ronald een schort van het Nederlandse leger met Geschikt, Ongeschikt. Hij vroeg me wat dat betekende en na mijn uitleg lachte hij met ons mee maar ik ben er van overtuigd dat hij het niet snapte. In Oeganda is NIEMAND Ongeschikt, dat komt gewoon niet voor............

Hoewel, met Bryan en Moses rijden we nog even onze wijk in om het nieuwe restaurant te testen. We hebben nog een half uur dus dat moet lukken.......in Nederland.

Ongeschikt!!!!

Uit de uitgebreide kaart zoek ik een biefstukje met champignons. Sorry we hebben geen biefstuk vandaag. Doe me dan maar een burger met kaas en bacon, heb je die wel, ja die hebben we.
Moses wil de soep van de dag. Welke soep heb je? Welke soep wil je? Heb je champignonnensoep? Ja dat kunnen we maken. Is ie dan dik of dun? Wat wil je? Ik wil dikke soep, geen heldere. OK die kunnen we maken.
Jolanda wil een tuna / maijo sandwich. Heb je dat? Ik geloof dat we wel tonijn hebben maar wil je met Maijo? Ja natuurlijk. OK maar dat is zonder patat. Geduldig leggen we uit dat in Nederland een sandwich altijd zonder patat is, in tegenstelling tot Oeganda waar altijd patat bij de sandwich geservereerd wordt, dus dat dat er nu niet bij zit is geen probleem.
Brian eet voor de eerste keer in een restaurant en zit onze gesprekken zo eens gade te slaan. Ik help hem zijn keuze te maken zoals we dat inmiddels met zo veel jongens gedaan hebben. Wij hebben echt een geweldig leven. Als een sponsor een samenwerking wil aangaan met iemand die (nog) geen onderdeel is van onze stichting dan gaan we altijd eerst met de gesponsorde een hapje eten om de sfeer te bepalen en de zenuwen te verlagen. Dit is ook altijd een moment waarin we deze jongens iets kunnen bieden wat ze niet kennen. Waardoor ze even uitstijgen boven hun wezenbestaan en zich een voelen met de wereld die ook om hen heen bestaat, en die steeds groter wordt. DAn gaan we altijd het rijtje af. Meestal bij kinderen die helemaal niets anders kennen dan kip en rijst eindigen we met patat met kip en toch volgen we het patroon, wil je vis, varken, geit, rund of kippenvlees, geen vlees of pasta, wil je patat of rijst en wil je salade of gestoomde groenten.
Brian gaat voor Pork Chops. Afhankelijk van het restaurant een combi tussen spareribs en een Tbone steak en pork is ook iets wat de meeste jongens wel kennen.
Het wordt al iets frisser en de tijd loopt snel en na een kwartiertje of zo wordt voor Jolanda een Tuna / Ketchup sandwich gebracht - zonder maijo en voor mij een Kaas / Bacon burger zonder burger. Twee dikke hompen half gesmolten kaas houden drie stroken gebakken bacon tegen in een broodje dat half nat is geworden van het uitgedropen vet, maar waar is de burger? We lachen ons rot en zetten snel onze tanden in deze culinaire hoogstandjes en als we het geheel half op hebben vragen we ons af waarom we nog geen activiteit zien naar onze Oegandese broeders. Als het inmiddels half zeven is en we gaan twijfelen of we het inlooptijdstip van 7 uur uberhaupt wel gaan halen vragen we aan de serveerster hoe het staat met de soep. Die komt er aan zegt ze en als we vragen hoe het staat met de porkchops herhaalt ze onze vraag, Porkchops? Na enig gefrons van haar wenkbrauwen zegt ze tegen Bryan: Keep your hope, your pork is delayed somehow (Blijf hopen, je varkensvlees is iets vertraagd). Dit klinkt onheilspellend. Om ons heen wordt het al donkerder als eindelijk de soep wordt geserveerd. Een soort champignonnensaus die een biefstuk niet zou ontsieren. Op een broodje behoorlijk als smeersel maar als soep .... Ongeschikt en waar blijft de pork, nog maar eens vragen en nu krijgen we als antwoord iets kriegel gesteld dat de pork wel eerst tijd moest krijgen om te ontdooien. Als Brian zijn bord voor zich krijgt moet ik zeggen dat hij in ieder geval een gerecht heeft gekregen dat het meest overeenkwam met wat hij had besteld. Het duurt even ... maar dan heb je ook wat.

Oh ja, benieuwd of we het gehaald hebben? Ik heb echt m'n best gedaan en ook hiervoor zou je een keer mee moeten rijden om gewoon eens te weten wat het is om in een auto in het verkeer in Oeganda te rijden. Dan wil ik nog wel eens horen hoe moeilijk Milaan, Parijs of Rotterdam is. Jolan heeft eindelijk weer eens een stukje met haar ogen dicht meegemaakt. Op de roundabout voor Boise konden we dit keer slechts driedik passeren omdat er 2 vrachtwagens probeerden hun achterkant in mijn dakstijl te planten en toen we eindelijk de afslag vanaf de rotonde genomen hadden zijn er dit keer zeker 100 brommers en fietsers langs, naast en voor de auto heen geglipt voordat we de 15 meter naar de volgende afslag konden nemen en ... opnieuw geen krasje erbij op de auto. Kwestie van laten rollen hahaha. Uiteindelijk waren we aanwezig om kwart over acht, maar de laatste drie kwartier had ik niet willen missen.

En nu ben ik moe. Jolan ligt al heel diep adem te halen, ze heeft het verdiend. En voor jullie als volgers van onze verhalen, geniet ervan, het leven is te mooi om te sikkeneuren, voor onze sponsoren in dank, liefde, geld of goed, we hebben weer een aantal mensen blij mogen maken en jullie hebben ons weer blijgemaakt omdat we dit mogen doen. Chapeau en bedankt, jullie zijn kanjers

 


10-01 Ronald en Rachel - Christ Tabernakel Church

Donatie - drie koffers linnengoed en kleding. In 2011 voeren we met een boot uit naar de Buvuma Islands in het victoria meer, voor een crusade bij de plaatselijke kerken op een van de grotere eilanden. Tijdens dit bezoek, georganiseerd door Fernando Pauwels, onze Belgische vriend, maakten we kennis met Sabine, Marjon Meijnsbergen, Edgar, Joseph, Kennedy en Ronald.

In 2012 voerden we gesprekken met Ronald over zijn visie en missie om een kerk te starten in de moslimgemeenschap rond Mukono. In 2013 waren we in staat om Ronald en zijn vrouw Rachel financieel te steunen in het registreren van de organisatie rond de Christ Tabernakel Church. Tevens hebben we Ronald geholpen in een kleine, door ons prive ondersteunde, investering in de schoenenhandel, die voor de huur en de voeding voor zijn vrouw en dochter nodig is. Ook Ronald werd helaas getroffen door de brand op de markt in Kampala en verloor zijn hele bedrijfje (zie onder) Toch was het eenduidige antwoord van Ronald en Rachel, toen we lekker bij hen op de vloer zaten te eten, dat 2013 een goed jaar was en dat het goed met hen ging. Vervolgens vertelde Ronald in een vijftal anekdotes hoe het hem vergaan was, met zijn ministry, zijn kerk, gestart in een geleend klaslokaal, zijn doordeweekse diensten bij een uit een andere kerk verstoten vrouw en zijn bijbelstudies thuis. We hebben veel bewondering voor dit gezinnetje en voor de evangelist die er altijd op uit gaat en ook nog eens als oom uit Kampala vrijwel de hele familie in de village helpt met scholing en onderdak. In de maanden voordat we vertrokken naar Oeganda hebben we nog een selectie gemaakt uit de gedoneerde kleding en het beste er uit gehaald, voor zover we onze 92 kilo bagage konden meenemen. Een koffer kleding voor Beth Elishah, wat kleding voor Jane en Shamim en drie koffers vol met kleding en ander textiel voor Ronald en Rachel om opnieuw hun bedrijfje op te starten. Vandaag (11-01) hoorden we van Ronald dat Rachel al voor 55.000 shilling had verkocht. Ze staan nog steeds in het rood maar de bestellingen komen binnen. Op naar een nieuwe start.

10-01 De verhalen van Ronald: Lamara

Typische cultuur. Mannen en vrouwen zijn gelijk totdat.
Ze willen graag een meisje. Op zich al een uitzondering voor Oegandezen die liever eerst jongens hebben, maar na drie jongens is het heel duidelijk, mama kan geen meisje krijgen dus papa zoekt een andere vrouw. Niet om mee te trouwen of zo, of om van te houden of zo, nee gewoon omdat er in hun huwelijk geen meisjes zijn...en wilden ze niet altijd al een meisje? 

Negen maanden later wordt er een jongetje geboren in het andere huis. Papa heeft vier zoons en is zwaar teleurgesteld in allebei de vrouwen.

Er wordt voor de man gebeden, voor de vrouw gebeden en gebeden worden verhoord. Papa's echte vrouw baart een jaar later ....tadadada.... een meisje. Groot feest zou je zeggen, maar dat vindt papa niet. Papa vindt het maar raar ...mama kon toch geen meisje krijgen van hem, dus met wie is ze naar bed geweest.....

Mama is ten einde raad. Papa gelooft haar niet en ze is echt nooit vreemd geweest, papa verwerpt haar en is zijn geloof in haar verloren en geeft het kind twee Ancholi namen die de betekenis hebben van verdeeldheid zaaien en de stam uit elkaar drijven, het kind is dus gezegend met een naam vol verdoemenis. Mama krijgt de schuld en papa heeft het opgelost. Geen kennis van zaken, geen wijsheid, je komt het nog overal tegen. Van urine krijg je Aids, als het regent krijg je malaria en als je als man vreemdgaat geeft je je vrouw en je dochter de schuld. Wat een land.

Voor de romantici onder ons: het verhaal krijgt nog een mooi staartje. Onze pastor neemt zijn pastorale taken op zich en in een meeslepend verhaal van zeker een half uur, waarvoor je zelf maar naar Oeganda moet komen omdat ik de sfeer met een bord matoke, jam, ananas en pindasaus met eggplant niet op facebook kan nabootsen, vertelt hij dat het pastorale werk haar vruchten heeft opgeleverd. Uiteindelijk komt de vader tot inkeer en op de dag dat het meisje haar naam officieel in de kerk toegewezen krijgt, belt de vader op dat NIEMAND behalve hij haar naam mag openbaren...en als hij de kerk inloopt, onder het toekijkend vrezend oog van de aanwezigen...noemt hij het kind bij haar naam:

Lamara

Zij die geliefd is

10-01 Godfrey, Rikki en Ethan

Donatie - 2 printers, wat electronica en een doos vol kleding. Godfrey kennen we al vamaf het begin. En ook van later, want Godfrey bracht veel tijd door in het huis van Moses. Met Godfrey hebben we veel gelachen, serieuze gesprekken gevoerd; ik ben met hem, toen Moses ziek was, met Rembo naar het nationaal Museum in Kampala geweest, waar we hun tribes hebben opgezocht en we hebben excell macro's ontwikkeld voor de stichting en de eerste boekhouding van Hands of Love opgezet. Godfrey had een goede sponsor, die zijn studie IT betaalde, en Godfrey had een goede vriendin. Rikki, een Amerikaanse, die hem naar America wilde halen en toen dat niet ging zelf naar Oeganda kwam. Nu hebben ze beiden Ethan en proberen hun leven invulling te geven. In 2012 hebben wij Godfrey en Rikki kunnen helpen door een deel van de studie voor te schieten en na de bevalling wat medische kosten te dekken; nu konden we Rikki helpen met de hele garderobe van Jolanda en twee printers die we hier nog in de kast hadden staan, want het huis moet leeg. Godfrey en Rikki redden het wel maar moeten even door het dieptepunt heen.

Jolanda is 45 jaar. Eeuwig 45. Gepassioneerd als het om kinderen gaat, gepassioneerd als het om de "underdog of society" Ze is in haar element. Niets moet, alles mag, dit is haar leven. 

Hij, Ethan, is bijna 1. Hoe wordt zijn leven. Geen typisch Oegandees kind. Een "Halfbreed" en daarmee een bijzonder kind, sowieso. Ethan is het bewijs dat een opmenging van 2 culturen, Amerikaans en Oegandees, goed kan gaan, mits er besef is voor elkaars cultuur. Ze hebben het lastig Godfrey en Rikki maar ze redden het zeker. Vorig jaar was het struggelen voor de laatste termijn van de studie, toen een geboorte in een ziekenhuis 8000 kilometer van je vaderland, vervolgens je hele huisraad moeten verkopen om de medicatie en huishuur te betalen en het laatste bezit om voor de derde keer te verhuizen en om je eigen internetcafe te kunnen starten. 

Wij hebben onze huur in Oeganda opgezegd voor de komende jaren omdat we in Nederland de situatie voor de toekomst willen voorbereiden en dus konden we hen helpen met wat spulletjes en kleding. Toch zou het mooi zijn als er nog wat hulp voor hen kwam van anderen, om hen deze maanden door de huurachterstand heen te helpen en te zorgen dat ze een goede start hebben voor hun bedrijfje, waar ze een goede gezonde klandizie hebben opgebouwd maar zonder generator (100 euro) vandaag de deuren moesten sluiten omdat er geen stroom was. Afijn, wil je iets doen of investeren, laat het even weten. Je steun wordt direct ingezet.

 — with Godfrey Kayanja.

Rikki Godfrey Ethan

 

10-01 Zo'n goede auto

Deze auto is helemaal perfect. Natuurlijk iets duurder dan die andere maar als je ook naar Fort Portal wilt is dit de meest geschikte auto. Dat zou dan voor het eerst zijn dat we in Oeganda een auto rijden waar niets aan mankeert. Het meest in de buurt kwam nog onze zelfgekochte Nissan waarvan de Nederlandse eigenaar ons vertelde dat hij iets olie verbruikte (1 liter per 100 kilometer ;-( 
Met een hoop bombarie gooi ik een stapel biljetten van 50.000 shilling op tafel om de autoverhuurder, alweer een vriend van Moses, te imponeren en op deze manier de huurprijs voor 16 dagen omlaag te kunnen schroeven. Het lijkt op het eerste gezicht niet al te veel uit te maken omdat al snel de standaard prijs op zijn telefoon berekend wordt...en deze is heel wat hoger dan de prijs die ik in mijn hoofd heb...maar heel veel lager dan in eerste instantie doorgegeven was. Tegen Moses had hij gezegd, ik wil wel een auto verhuren maar niet tegen de normale prijzen want het is het seizoen en dus doe ik er 20% bovenop. Alleen rekenen is vrij lastig dus bleek het achteraf 40% te zijn. Ach, zonder verder een lang verhaal te maken, gingen we uiteindelijk met een deftige complete Toyota Corona Premio de deur uit en zoefden we al snel richting Kawaala voor onze eerste ontmoeting, maar niet zonder eerst even langs de benzinetank te rijden want de meter wees lager dan laag aan. Dit deed hij echter ook nog na het tanken. Mmmmhhhn maar goed, dan reken ik het wel uit door vandaag vol te gooien en over een paar dagen weer en te kijken wat ik gereden heb.

Airco aan, toch ook de raampjes open, radio aan, diep in het pluche; man wat rijden we lekker. Vandaag naar Mukono dus op de hoek van onze wijk laten we de auto vol gooien...en dat is dan ook echt vol...en komt vrijwel nooit voor, dus toen we de benzinetankemployee eindelijk zo ver kregen om te stoppen met druppelen voordat alles op de grond terecht zou komen, rijden we weg. Vandaag gaan we naar Rikky en Godfrey om hun net opgestarte internetcafe te bekijken en te zien hoe het met Ethan gaat. (zie ook de foto's van hen op onze tijdlijnen. Daarna gaan we door naar Seeta, in het binnenland tussen Mukono en Naalya, naar Ronald en Rachel, waar we zullen blijven om te eten en onderwijl nog wat spulletjes afleveren. Ook voor Godfrey en Rikki hebben we nog wat kleding en 2 printers om hen te helpen in deze lastige doorstarttijd.

Afijn, als we allebei ons broodje kaas ophebben rijden we Mukono binnen en parkeren we de auto bij de Shell pomp waar we altijd uitstappen. Ik wil nog even naar de bank maar als ik uitstap ruik ik een enorme benzinelucht. Dit doet me denken aan twee jaar geleden toen ik in 40 kilometer topsnelheid een volle tank benzine heb leeggereden omdat er een gat in de onderkant zat waaruit de benzine harder stroomde dan dat ik met de auto kon verbranden. Met schrik in het lijf heb ik m toen echt leeggereden en onderwijl verloren en bereikte ik net de garage van Eddie Lwanga. Nu, 2 jaar later loop ik om de auto heen en zie ik de benzine net zo hard als toen op de hete straat stromen. &*((^% Dat is spannend. Ben ik net op de plaats van bestemming, wat nu. Allebei hebben we even de zenuwen. Een huurauto waarvoor je in Oeganda persoonlijk volledeig verantwoordelijk bent, een lekke tank met 60 liter benzine, een druk centrum en staande bij een benzinepomp, een uitermate goede tijdbom.... Snel stap ik weer in en zet ik de auto in z'n achteruit en rijd ik m zo op de brug van het shell station waar we geparkeerd staan. Een geluk bij een ongeluk. Ik loop achter 2 monteurs aan het trappetje af en met z'n drieen staan we nu in de gleuf van een meter breed de onderkant van een auto te bekijken waaruit alleen aan de voorkant een druppeltje water van de airco naar beneden valt. Ik vertel hen nog wat zenuwachtig dat er aan alle kanten benzine naar beneden liep en beiden halen hun schouders op terwijl ze me vertellen dat dat gewoond e ontluchting is van de tank. In de tussentijd heeft Jolan Moses gebeld die op zijn beurt weer het verhuurbedrijf gebeld heeft, dat op haar beurt Moses weer even vertelde dat het logisch was en dat het onlogisch was dat wij de tank vol hadden laten gooien omdat er twee gaatjes bovenin de tank zitten waaruit dan de benzine naar buiten loopt.

Logisch toch. Een tank waarvan de benzinemeter niet aangeeft wat er in zit en als je m vol gooit loopt ie over. Dus ook als je een stukje gereden hebt in de hitte en er wat druk is ontstaan door de verdampende benzine, stroomt er wat benzine uit de tank op straat. Maar voor de rest is de auto piekfijn in orde......

Ach als je je hier druk over maakt, wat doe je dan in Oeganda. By the way, zegt Ronald later, je bent nu met een klein autootje (luxe uitvoering bijna 5 meter lang); Dit is de meest gewilde auto bij autodieven (zegt Ronald). Niet een mercedes of een andere, nee deze, die hebben ze in 10 minuten volledig gestript en de onderdelen kunnen ze overal kwijt. Dankjewel Ronald, bemoedigend om nog 16 dagen aan te denken. Deze auto is gezegend, en zo zijn haar inzittenden. Amen...Tukabulungi; drive safe.

09-01 John

Rene, ik heb een jongen die uitermate muzikaal is. 2 Keer in Nederland geweest en geen mogelijkheid tot scholing. Ouders overleden, woont bij zijn oma in de buurt van Masaka, heeft een broer die hem gedeeltelijk ondersteunt en drie jongere zusjes. Zo ontmoetten we John "Sjors" of John "Sjimmie", want we zijn vergeten wie de donkere versie was maar deze jongen heeft dezelfde vrolijke bolle looks. Met nieuwe sponsors gaan we eerst een gesprek aan, zoook met de gesponsorden en zo zaten we op donderdagmiddag bij de christelijke boekhandel aan de pasta terwijl John zijn varkensribbetjes wegknabbelde.

Sjors en Sjimmie

08-01-2013 Individuele sponsorprojecten

Vanmorgen vroeg naar Nankulabya om de huurauto op te halen, daarna naar Namungoona voor een gesprek met Brian Alvins Fred Walugembe Perton Ivan Kagisha Perton Andrew KirabiraJawii Christopher Lukooya Henry Kiryowa Luja en nog een aantal jongens, waarbij we uren bezig zijn geweest met coaching, gesprekken over school, toekomst, business, geloof en hoop. En daar word je heerlijk moe van dus nu (20 over 8 in Nederland dus 20 over 10 in Oeganda, met brandende voeten in bed en heerlijk groezelig aan het schrijven over alle ontmoetingen:

08-01 Brian A

Donatie Moederlijke en Vaderlijke liefde. Brian is cineast, regisseur en genade denker en spreker. Hij heeft boeken geschreven en films gemaakt en is een heerlijke prater. We slepen hem deze dagen overal mee naar toe. Naar het optreden dat hij gaat filmen, naar Worship Harvest en naar restaurants in de omgeving. Zie ook de blog op 10-01 Geschikt Ongeschikt

 08-01 Henry Kiryoa Luja - Artist

Henry Luja is de artist van Bulamu art, afgestudeerd aan Makerere University in kunst en eeuwig aan het vechten om zijn kunst te verkopen en aan zijn financiële verplichtingen te voldoen. Als stichting Bulamu en privé hebben we vanaf het begin Henry gesponsord door kunst voor hem in Nederland te verkopen, hem te coachen en ideeën voor het verbeteren van zijn verkopen te delen.

Heb ik je wel eens verteld wie de meest beleefde man is van Oeganda, dat moet Henry zijn. Heb ik je wel eens verteld dat er zeer georganiseerde mensen zijn in Oeganda, kom eens kijken in de studio van Henry. Weet je wie zijn leven in het teken van anderen stelt en zijn kunst op de tweede plaats stelt ten opzichte van de kunst tot het dienen van anderen.

Henry is ons anker. Ons jongerencentrum in Kampala, ons kantoor, onze ontmoetingsplek. Henry is kunstenaar en tijdens een van onze eerste bezoeken aan Namungoona bezochten we zijn studio. Nu we maandenlang in Oeganda hebben gewoond is Henry;s winkel annex studio 1 van de meest door ons bezochte plekken van Kampala geworden. We huren de studio van Henry voor de coachinggesprekken, hebben lol, familiebanden, Bryan Nieuwenkamp heeft een geocache geplaatst in Henry's winkel en er is daar heel veel gepraat de afgelopen jaren. Henry, zijn zus en zijn broer, vormen een geweldige familie. Mark, zijn broer, is timmerman en als we meubels nodig hebben komen ze bij hem vandaan. NIet te tillen en oerdegelijk, ik heb wat afgebonkt in de gammele straatjes (sleuven) van Kawaala om weer wat bij hem af te halen). Ook vandaag waren we weer bij Henry en onderhield hij ons tijdens zijn masterclass met cursisten met een gulle lach en een lekkere bak koffie. Na de gesprekken had hij samen met 1 van de jongens de auto gewassen, die we vanmorgen grijs huurden en nu wit weer meenamen.
Het is een bijzonder plekje bij Henry, dat bijna ten onder gaat aan de financiele malaise van een kunstenaar die de opbrengst van zijn schamele verkopen ook nog eens gebruikt voor medicatie en voeding van zijn hele familie.
Ik wil bij deze een oproep doen aan ieder die dit leest om eens na te denken of je nog kunst, een tas van patchwork, een schilderij of een ketting wilt hebben dit door ons mee te laten nemen of contact op te nemen met Christine Kars, die nog wat werk van Henry in Nederland verkoopt. Het lijkt er bijna op dat deze kleine middenstander op het punt staat om te verdwijnen en dat willen wij zeker niet.

Dit was het voor vandaag. Morgen ontmoeten we een nieuwe sponsorjongen, aangebracht door een nieuwe sponsor. Voordat we hem opnemen in ons programma gaan we een poosje met hem praten. Daarna komt onze huisbaas langs want we hebben besloten om ons appartement in Kampala op te zeggen. Natuurlijk jammer, het is onze trots en onze veilige thuishaven. Ons punt van rust en ook heerlijk volgens onze Afrikaanse maatstaven ingericht maar we weten ook dat we de komende jaren geld willen verdienen in Nederland en als we dan maar een paar maanden per jaar naar Oeganda kunnen dan is het geen wijsheid om voor een heel jaar deze relatief hoge huur te blijven betalen. Met pijn in onze gedachten maar met rust in ons hart nemen we dan ook langzaam afscheid van onze balkonnetjes, onze buurtjes, onze spulletjes en ook daarvoor hebben we heel wat bestemmingen in gedachten.

08-01 Jaawi

Donatie 200 euro voor het nieuwe schoolseizoen. Jaawi hebben we ontmoet ... dat ging eigenlijk heel vreemd. Jaawi heeft zijn lot in eigen hand genomen en is een volhouder. Toen we in Kawaala woonden, een arme wijk van Kampala, kwam Jaawi regelmatig even langs. Hij vroeg dan naar Bryan en was heel voorkomend naar Jolanda. Altijd beleefd, soms een kadootje meebrengend en voor een 12 jarige een bijzondere jongen. Toen er een sponsor naar ons toekwam hebben we niet lang getwijfeld en Jaawi aangeboden voor het sponsoren van een boarding school, die achteraf Bulamu bleek te heten in het plaatsje Bulamu. Dat was dus heel bijzonder. Jaawi blijft wel een bijzonder kind, en dat is hij. Moeilijk als je het druk hebt of te aanhoudend als je eens wilt uitrusten. Slecht luisterend en altijd een ander idee dan jij, waarmee hij een Nederlandse jongen het meest benadert ;-) Ook vandaag is er opnieuw veel gesprek nodig om iets duidelijk te maken. Toch komt hij er wel, want zo is het ook begonnen.

Ja...en nu heeft de overheid de school overgenomen, en de schoolfees (schoolgeld) gaan iedere term (ieder schooljaar heeft 3 terms die apart betaald moeten worden) met 50% omhoog en de leraren die geven anderhalve week les en dan gaan ze in staking en het was een katholieke school en nu zit ie vol met Islamieten...........
Dus nou heb ik nog tot aanstaande vrijdag
En nou heb ik een school gevonden hier vlakbij, dat is ook een school die wel de vakken geeft die ik nodig heb en die kost wel veel meer maar ik moet ff tegen jullie vertellen dat je dan wel op moet schieten want als ik voor vrijdag niet heb ingeschreven dan kan ik niet op school en dan weet ik ook niet hoe ik verder moet.

Ho ho ho...........

En dit lieve sponsors maken we dus ook mee. Doodmoe word je er af en toe van en dat maakt het dan ook zo leuk. De een motiveert ons en helpt ons anderen te motiveren. Eigenwijs is een term die bij ons allebei past en wellicht voelen we ons daarom zo lekker aangetrokken door dit eigenwijze land met haar eigenwijze mensen.

Het is zo lastig om nee te zeggen ... Als ik het niet doe wie doet het dan ... Zonder mij hebben ze niets ... Ik verzeker je, hier kun je leren hoe je kunt overleven en hier moet je leren om nee te zeggen en mogelijkheden te zoeken om problemen om te zetten in uitdagingen en uitdagingen in kansen. Zo euforisch als ik was over het enthousiasme van ons nieuwe pareltje, zo trots ben ik op Mum Jolanda en op mezelf dat we ook met jongens van dit kaliber na een half uur uit elkaar kunnen gaan met een aantal afspraken en met het gevoel dat de gesponsorde trots is op zijn eigen verantwoordelijkheid en nog altijd blij is met zijn sponsor in Nederland ook al had hij de uitkomst volledig anders verwacht.

In de kranten van Oeganda is minimaal 1 artikel per dag besteed aan het helpen van mensen in het eigen land. Posters roepen op tot een sponsorloop om de kinderen in het vorig jaar overstroomde Kasese (2 dagen nadat wij er doorheen reden) te helpen. Oeganda neemt de verantwoordelijkheid voor haar eigen armoede steeds beter op. De tijd van het handen ophouden en achteroverleunen is gelukkig steeds meer aan het verdwijnen. 

Voor onze sponsors is het ook belangrijk dat ze weten dat ze niet verantwoordelijk zijn. Hier gaat het nogal eens fout in de hulpverlening. Natuurlijk is het zo, laat ik daar eerst mee beginnen, dat wij veel fouten hebben gemaakt, zelfs of met name in het overgeven (meer geven dan wijsheid toelaat) om daarmee een goed gevoel te krijgen. De status verhoging van onze gesponsorden was daarna vrijwel niet meer te compenseren of corrigeren. Op het moment dat je 1 iemand uit de sloppenwijken in een huis plaatst en voorziet van een koelkast met eten en hem daarna weer aan zijn lot overlaat...of zelfs doorgaat met een maandelijkse toelage....dan kun je de koning te rijk zijn totdat je hoort dat zijn huis een toevluchtsoord is geworden voor al zijn vrienden, die vervolgens eisen beginnen te stellen en een aanslag op zijn standvastigheid beginnen te plegen omdat ze denken dat hij alles kan vragen van zijn sponsor. Als je een oegandees uit Oeganda haalt en in Nederland huisvest, krijgt hij voordat hij terugvliegt naar oeganda tientallen verzoeken van schoenen tot videocamera's en LCD schermen en ligt er een lading verwachting op hem waarbij we ons af kunnen vragen waar de zegen gebleven is. Uiteindelijk is het resultaat van het verhogen van de status dan een potentiele verlaging van zijn welzijn. Bezint eer ge begint. 
Waarom ik dit allemaal schrijf? Omdat we er zelf al een aantal jaren last van hebben dat we dingen verkeerd aangepakt hebben maar met name omdat we er al jaren profijt van hebben dat we onze in Hem verkregen rechtvaardigheid in onze wandelingen door Oeganda mogen uitdragen.
Het is niet zielig als je tegen een jongen zegt dat je hem niet gaat helpen omdat je een andere richting kiest, het is onrechtvaardig als je hem een belofte doet die je niet waar kunt maken. Het is niet erg om te zeggen dat je een andere verwachting van hem hebt, het is verschrikkelijk als je de verantwoordelijkheid voor hen blijft opnemen en met geld bepaalt wat ze moeten doen.

Zodoende hadden we dus ook vandaag weer een gesprek waar we ons niet hebben laten leiden door tijdsdruk of nood. We hebben de verantwoordelijkheid teruggelegd bij een jongen die al twee maanden wist dat er vandaag een keuze moest worden gemaakt voor een nieuwe school. Een jongen die ook een overzicht van de bijbehorende financiele behoeften had moeten laten zien en die inmiddels in gesprek met zijn moeder had kunnen kijken welke mogelijkheden zij heeft om bij te springen in de hogere kosten en de keuze van de nieuwe school. Hij is opnieuw op pad met in zijn hoofd een doel, dat hij in 2 dagen moet halen. Hij zal trots zijn op het resultaat en er sterker uitkomen. Leve de zelfstandigheid. En toch houden we van hem 

08-01 Fred B

Vorig jaar zat Fred nog op Bulamu, nu is hij 1 van de jongens in Kampala. Fred heeft al eerder aangegeven dat hij aan het werk wil en daar houden we van. Jolanda heeft hem toegezegd dat hij een kans krijgt als hij onderzoek doet en een businessplan maakt. Nu maakt hij voor het eerst kennis met die grote man, die hij op Bulamu nog nooit heeft aangesproken.

Schuchter komt hij binnen. In het geraas van schouderklopjes en vriendschappelijke grappen. Aan zijn gezicht lees ik af dat hij niet weet hoe hij hiermee moet omgaan. Come, join us. Hij is nieuw. Ook van Bulamu en hij heeft de stoute schoenen aangetrokken en daar houd ik wel van. Hij heeft Jolanda benaderd omdat wij wel vaker businesses opgestart hebben voor anderen... en dat wil hij ook.


Ik heb ervaring in een winkeltje en ik wil meer. Ik wil opstarten en doorstarten en mijn eigen leven verdienen. Ik wil niet afhankelijk zijn. Ik ben nu een maand van Bulamu af en ik woon nog nergens, het verhaal van de zwervende jongeren. Er is altijd wel een plekje in een herberg. Zelf hebben we een jaar lang een huisje voor Rembo betaald, de zoete inval voor veel van zijn vrienden. We hebben zelf in Kawaala gewoond, plaats van rust toen wij er woonden, studentenhuis bij uitstek toen wij in Nederland waren. De inventarisatie die we hadden gekocht volledig uitgewoond, maar ja wat wil je als er soms 10 man slaapt in een huisje van 5 bij 5 meter.
Daar kan je je geen voorstelling van maken. Agnes Aagje en Hans de RuiterMariska S Mugalu en Lenneke Nsereko Meulenkamp en Bonnie Nsereko Ronald, allemaal met hun eigen projecten en stichtingen in Uganda, weten hoe het is, verder kan je dit niet uitleggen. Het is ook goed. Wijsheid komt met de jaren. Toen wij de eerste keren hoorden dat kinderen na het afronden van het voortgezet onderwijs weer teruggebracht werden naar familieleden en meestal eindigden in Kampala waren we flink teleurgesteld over dit onrecht, nu weten we dat het ook goed is dat deze kinderen op eigen benen komen te staan en hebben we alleen nog een mening over de abrubtheid en de begeleiding en kunnen we hier gelukkig af en toe een steentje aan bijdragen. Dus ook bij deze jongen. Weer zo'n eeuwige glimlach. Voor de Oeganda liefhebbers wil ik een boek aanraden. De titel is "Al lachen de tanden, het hart vergeet niets" Een Oegandees stopt het leed uit het verleden weg en kijkt vooruit met een grote glimlach. Wie weet of je morgen nog leeft, dus vandaag is van belang. 
Dus om een kort verhaal lang te maken, vandaag hebben we weer zo'n voorbeeld van een jongen met een businessplan. Zoals in de filmindustrie als disclaimer vermeld wordt: iedere gelijkenis met mensen die u kent is volledig willekeurig, we vermijden dan ook namen om geen jongens in discrediet te brengen en ik wil zeker geen jongens belachelijk maken maar het is een leuk voorbeeld van wat je hier meemaakt.

Please tell your story.
Ik wil een zaakje beginnen en zoals gevraagd heb ik onderzoek gedaan. Ik heb ervaring in zaken want ook tijdens mijn verblijf op het weeshuis heb ik jarenlang spulletjes verkocht. Nu wil ik de groothandel in maar omdat dat wellicht te hoog gegrepen is heb ik een ander plan en wil ik dit en dat gaan verkopen in een winkeltje op die locatie.

Zo zeg, dat klinkt goed. Jolan en ik kijken elkaar aan, hier is over nagedacht. Het businessplan is opnieuw een idee waar we van opkijken, weer iets anders met potentieel. Nou laat maar zien dan dat businessplan.

Een A4tje wordt overhandigd met een 10tal getallen en een eindbedrag met 6 nullen. Dit valt mee want 7 nullen hebben we ook meegemaakt. Om de vergelijking te maken, er is circa 1300 euro nodig. Wat sceptisch steek ik in op de eerste grove kaders van de business terwijl Jolan achteruitleunt en we de taakverdeling omzetten zoals we dat altijd doen. Jolan met haar grote hart en liefde voor deze jongens koestert en verzorgt de emoties, ik probeer daar stuntelig op mijn manier ook wat invulling in te geven, vervolgens vertelt Jolan in het gesprek dat als het zakelijk wordt en over geld gaat dat ik het overneem en als ik in mijn groeiende passie doordender en het ene voorbeeld en voorstel na het andere lanceer terwijl de jongens al lang de weg kwijt dreigen te raken dan neemt jolan het weer over en verlaten de jongens moe, vol met vragen en opdrachten en opgelucht de studio van Henry. Ik kan me indenken dat het zo gaat. Zo'n harde grote Rotterdamse man die meestal kritiek heeft op hun plannen en niet zomaar het geld neerlegt, aan de andere kant zijn we ook behoorlijk meegaand als het maar enigzins vruchtdragend blijkt te zijn. Zo hebben we al aardig wat zetjes gegeven en lachend vertellen we de jongens ook nogal eens dat als wij later gepensioneerd in Oeganda wonen, dat ze ons niet moeten vergeten en af en toe een kilootje reist mogen brengen.

In de kaders van deze business van vandaag blijken er nogal wat vragen te zijn maar het valt me op dat veel van mijn vragen gepareerd worden met een antwoord dat ik niet had verwacht. Vergis je niet, ik ga deze gesprekken onbevooroordeeld in maar soms valt me op dat sommige jongens meer hebben gedaan dan ik had verwacht op basis van dat wat anderen in het verleden deden. 
er is dus opnieuw een plan en ik zoek een investeerder. Loop je al warm dan is dat uiteraard al heel bijzonder vanwege mijn commentaar maar er zit wel degelijk potentieel in dit plan. We hebben vandaag het advies gegeven om een partner te zoeken en verteld dat we een uitgewerkte verlies en winstberekening willen zien, het marktonderzoek uitgewerkt willen hebben en de terugbetalingstermijn moet worden bepaald maar aan jullie, toekomstig investeerders, vertel ik alvast dat deze business een slordige 50 euro per maand kan opleveren na drie maanden werk voor het komende jaar.....na aftrek van de terugbetaling van de investering. En laat dat nou net zijn waarvoor 2 jongens een huisje kunnen huren en een maaltijd per dag van kunnen betalen....................................................................Individuele sponsoring is mogelijk, voor meer details graag een verzoek, dat sturen we de details per persoonlijke mail


08-01 Fred en Ivan

Donatie 75 euro van sponsors via de stichting voor huishuur en levensonderhoud. Fred studeert aan de universiteit in Mukono, gesponsord door 2 individuele sponsors via Stichting Bulamu. Ivan heeft een huisje in Kasubi en wordt door 1 van deze sponsors geholpen in zijn levensonderhoud. Nu in Januari is het vakantie op de universiteit en woont Fred in bij Ivan. Fred kennen we al jaren. Vorig jaar hebben we via zijn sponsor gezorgd voor een huisje, levensonderhoud, een paspoort en een bankrekening en toen dat allemaal rond was konden we de inschrijving op de universiteit afronden.

Zijn glimlach is teder. Een beetje breekbaar. De droevige ogen stralen toch altijd pret uit. Het is een jongen waar ik al jaren een zwak voor heb; een jongen die in 2010 bij me op het stoepje in Bulamu kwam zitten en waarmee ik uren heb gesproken over de gevechten in het Luwero District en over de geschiedenis van Oeganda. Een jongen die meerdere mensen is opgevallen en die het wel redt, hoe breekbaar hij ook lijkt. Vandaag introduceert hij aan ons zijn "broer". Terwijl ik zeg dat het een voorrecht is dat ik zijn vriend te ontmoeten corrigeert hij mij. Me and my brother. 
Vandaag mochten Jolanda en ik zien hoe deze jongens hun leven opgepikt hebben in het harde Kampala. We waren in de mogelijkheid om vorig jaar te coachen en het zwerversbestaan om te zetten in een leven in een huisje en uiteindelijk zelfs de inschrijving op de universiteit, een paspoort en een bankrekening. Een identiteit...iemand met een toekomst. 
Het eerste gesprek met deze jongens samen. Waar 2 maanden geleden nog geen sprake kon zijn van samenwerking, is nu een broederschap ontstaan met een basis tot vooruitgang. OK mr Rene and mrs Jolanda, let me help him by telling him what you taught me. Ik vertel hem wel wat jullie verwachten en wat je mij geleerd hebt. Soms smelt je bij de eenvoud van de oegandezen. Er zijn momenten dat je hier gillend wilt wegrennen .... maar een dag met deze jongens geeft zo veel energie. Sponsors ik weet niet of jullie ooit ten volste kunnen beseffen welke basis jullie hebben gelegd. Zonder ergens verantwoordelijk voor te zijn is er onvoorwaardelijk gebouwd aan een toekomst, en dat is onbetaalbaar.

08-01 Christopher

Donatie van T-shirts van Kaylee en wat beddengoed van ons. We kennen Christopher al een poosje. Via stichting Bulamu is hij geholpen om een andere school af te maken en iets meer van zijn leven te maken dan voorheen. Op dit moment wordt Christopher nog wel geholpen in het dorp Nansena, via een andere sponsor. We hopen dat Chris zijn leven kan oppakken.

Met een bedrukt gezicht, zweet op zijn voorhoofd, knikkende knieen en een klamme rug stapt hij de studio van Henri in. Ons kantoor van vandaag. De voor ons zo vertrouwde glimlach is niet aanwezig. Hij ploft naast jolan neer zonder de bekende hug. What's wrong Chris? 

Hij is ziek. Malaria? I don't know! Maar met reis van Nansana naar Kawaala is een aardige trip als je je niet lekker voelt. We laten één van de jongens waar we net het gesprek mee afgerond hebben een flesjes prik en rolexen (opgerolde chapati pannenkoeken met een gebakken ei ertussen en wat groenten, een soort McDonalds Wrap maar dan op z'n oegandees) halen om de jongens en onszelf aan te laten sterken en langzaamaan zien we zijn zweet opdrogen en zijn humeur terugkomen. En dat gaat nog veel verder. Naomi Lee en Kaylee Dnny hebben verrassingen ingepakt voor 2 jongens. Langzaam wordt het gouden papier uitgepakt en komt het eerste T-shirt tevoorschijn. Het zwart staat hem mooi, maar zijn glimlach is weer helemaal terug als hij het tweede Tshirt ziet. Wauw, grijs, mijn kleur, en met een DJ erop. 
Een half uur later is hij weer onderweg naar Nansana, met 2 nieuwe Tshirts, een onderlaken en een dekbedovertrek, maar most of all, met een grote glimlach om zijn gezicht. Fijn dat er mensen zijn die om hem geven.

08-01 Kalisa Antonio

Sponsoring 100 dollar voor een visa aanvraag om te gaan werken in Kuwait. Antonio woont al een paar maanden bij onze sponsorzoon Happy John in huis. Ik had hem nog niet eerder ontmoet maar kreeg via Margreet Jans te horen waar hij mee bezig is. Antonio is na zijn vertrek uit Bulamu niet stil blijven zitten. Hij heeft initiatief genomen en is afgereisd naar Sudan waar hij gewerkt heeft en een paar honder dollar heeft verdiend. Deze heeft hij geinvesteerd in een paspoort en in een visumaanvraag. Nu staat hij ingeschreven bij een uitzendbureau voor Oegandezen in de oliestaten.

Mister Rene, 
There are so many boys here today, but can I have a talk with you as well today
Of course, first we finish the appointments and than we make some time for you...

Ohhhh thank you so much Mum Jolanda
Hahhahahahaha. Wat een pareltjes kom je tegen op zo'n dag. Oeganda is aan het veranderen en soms kom je jongens tegen waar je zo blij van wordt.

Ik ken jullie al jaren, maar jullie waren altijd met anderen bezig dus ik dacht het komt nog wel eens. 
De afgelopen 2 jaar ben ik ook al van Bulamu af maar ik ben op veel plekken geweest om te werken. Inmiddels heb ik een hoop geld verdiend en daarmee heb ik een paspoort gekocht en de helft van een visum maar nu loop ik vast want ik heb werk maar heb nog iets nodig en ik dacht nu kan ik even met jullie praten.

Wauw, hier word je warm van zeg. Geen zielige verhalen maar aanpakkers, initiatief, vooruitzicht, inzicht, kortom, het toefje op de taart van vandaag, Oeganda is aan het veranderen en wij mogen het meemaken.

08-01 Jjaja Aida

Sponsoring 40 euro rijst, zeep, royco en frisdrank, mijn leesbril en een Luganda bijbel met grote letters. JJaja Aida (Oma Aida) is de oma van Andrew Kirabira, de jongen waarvoor we de tot nu toe hoogste investering (1000 euro) hebben gedaan in het opstarten van een kleding wholesale, die vervolgens vorig jaar in vlammen is opgegaan. Omaatjes in Oeganda en all over the world zijn aangrijpend en stelen je hart dus ook hier weer.

M'n oma heeft last van haar knieen. En ook van haar ogen. In éen van de chatgesprekken die we hebben, voorafgaand aan ons vertrek naar Oeganda, vertelt hij ons tussen neus en lippen door wat zijn oma mankeert. 

Wij: OK, en wat zegt de dokter? 
Hij: de dokter zegt dat het aan haar leeftijd ligt 
Wij: Hoe oud is ze dan?
Hij: Ze is 78, net als jaren geleden toen ze is gestopt met tellen

De dokter heeft haar zalf voorgeschreven voor het verlichten van de pijn van de artritis. De beginnende staar op haar ogen is in Oeganda niet te behandelen en over het voorschrijven van een bril wordt niet nagedacht. Daar zit je dan als Nederlanders. Na de gesprekken vandaag zijn we met AK meegegaan naar huis in Namungoona, waar hij samen met zijn oma woont, Nadat zijn opa in 1980 is overleden, en zijn moeder vorig jaar, runnen ze samen het huishouden in een redelijk huisje met bankstel (en verder niets ;-))
De sfeer is gemoedelijk en Jaja Aidah wijdt met brede gebaren haar dank uit voor de paar kilo rijst en suiker die we hebben meegenomen en omdat we vrienden zijn van haar zoon. We bekijken de papieren van de dokter en babbelen wat heen in weer in een mengelmoes van Engels en Luganda, totdat we van haar horen dat het niet meer mogelijk is om haar bijbel te lezen. 78+ (dus dik 80), met versleten knieen en dus niet meer de mogelijkheid om haar enige verzet, de kerk, te volgen komt de vraag opzetten of het een zegen is dat je oud wordt en heel je kroost ziet verdwijnen. Ik heb m'n bril in m'n haar zitten, Voor mij een voorwerp dat me steeds vaker helpt, met name om te bepalen wat ik wil eten of waar ik naartoe moet (haha, steeds onmisbaarder) en in een vlaag van wijsheid plaats ik mijn leesbril op haar neus....en het wonder geschiedt, ze leest haar naam van het recept van de dokter af. In allerijl wordt een bijbel gezocht, bij de buren want zelf heeft ze er ooit een willen kopen maar het budget was niet toereikend. Een krant wordt gezocht en oma zit te lezen. In de schemering van haar kamer, is deze kwieke vrouw weer bij de pinken. Wat hebben we het toch goed in Nederland. Oma heeft een bril en volgende week brengen we een bijbel. Een stukje verlichting op haar oude dag.

De reden om hierover toentertijd te chatten, wil ik je ook niet onthouden. Vorig jaar hebben we de betrokken jongen geholpen om een business te starten. Ook hij heeft in het verleden op Bulamu Children's Village gewoond en hij heeft duidelijk aanleg voor zakendoen. Zijn businessplan was fantastisch en sinds juli 2013 was hij in staat om op te starten, waarbij hij tot december heeft bewezen een deel van de investering terug te kunnen betalen en winst te maken, om de zaak uit te breiden en een inkomen te genereren voor hem en zijn oma. Totdat in December 2013 het noodlot toesloeg en de grote markt in Kampala in vlammen opging. Weg investering, weg toekomst. Zo heb je hoop, zo is deze vervlogen. Gelukkig zijn er dan Nederlanders die werkelijk willen helpen. Een kort gesprek met een aantal collega's leverde in 3 dagen tijd de volledige eerste investering opnieuw op. Vandaag hebben we hem weer ontmoet. Gevraagd hoe het hem is vergaan, wat hij ervaren heeft en welke plannen hij overheeft en achteraf hebben we hem kunnen vertellen dat hij opnieuw kan opstarten. Met alle kennis uit het verleden, op weg naar een geweldige toekomst. Voor hem ... en voor Jaja Aidah


07-01-2013 Autoproblemen, Beth Elishah en Bulamu

We zagen een gat ontstaan voor ons kinderhuisje Beth Elishah. Nog 250 euro op de rekening, 200 euro per maand aan voeding en nu een rekening voor 350 euro voor de schoolgelden van de eerste term. Een oproep op facebook levert een directe donatie van 350 euro op. Geweldig.

Mukama Mulungi, beautiful God. Wat zijn we weer lekker druk en wat zijn we weer aan het genieten. De eerste vijf dagen moesten we duidelijk acclimatiseren en tijd besteden aan het familieleven. Doris en Ronald kwamen de Nissan brengen om aan ons terug te lenen, maar na het door hen uitlenen aan anderen, een aantal botsingen en reparaties door fietsenmakers, liep de diesel aan alle kanten het motorblok uit, kwam het koelwater als stoom uit de uitlaat en durfden we er geen meter mee te rijden. Godfrey, de garagemonteur gebeld en gezegd dat we de auto maandag nodig hebben voor de komende drie weken, dus bij hem de stress om die uitdaging aan te gaan en voor ons de rust om tijd met Moses, Simon en Jane door te brengen. Simon en Jane, twee van onze sponsorkinderen, hebben vakantie op bulamu en dus nu een aantal dagen de mogelijkheid om bij ons door te brengen. Allebei een eigen kamer, een eigen bed, een eigen douche, heerlijk zo'n groot appartement. Lekker met ze uit eten geweest en naar de film en onderwijl ook Happy John op bezoek gehad en de omgeving weer verkend, gelukkig nieuwjaar gewenst aan onze kennissen en genoten van het lekkere zonnetje. En toch gaat het dan vanaf vrijdag al een beetje kriebelen. Zowel Jolan als ik begonnen te ervaren dat we moe waren, de reis, de afgelopen weken in Nederland weer inkomen in het werken en de dagelijkse Nederlandse gang van zaken, de planning voor de komende drie weken en de komende jaren en veel onderbroken nachten in Nederland en vroeg opstaan om te gaan werken, werden in de afgelopen dagen omgezet in een gevoel van vermoeidheid. Ik moet zeggen dat ook het eten, m'n inmiddels flink gegroeide buik en de onrust van veel drinken, met name veel Soda (prik) en een afwisseling van turks, oegandees, indisch en chinees gaf een behoorlijke aanslag. En toch

Dus in een overpeinzing van de wetenschap dat we hier "maar" drieeneenhalve week zijn en veel moeten doen, terwijl we ook gewoon lekker thuis zijn hier en rust mogen hebben, komt de kriebel al op vrijdag binnen en hebben we gelukkig geen auto zodat we verplicht rust houden en zaterdag en zondag met of zonder Moses en zijn BMW korte ritjes maken. Hoogtepunten genoeg waarbij dat duidelijk aan anderen over is te brengen. Herken je dat gevoel of heb je dat ook wel eens gehad, dat je 's ochtends wakker wordt, uit jezelf, dat het half 10 is, dat je kinderen al heerlijk zitten te ontbijten met een gebakken eitje, dat je een bakje koffie voor jezelf zet en het balkon oploopt, in je stoel neerploft met je voeten in de zon, de warmte je omarmt en de vogeltjes je goedendag toezingen, kies er maar een element uit, het geroezemoes en gelach van kinderen die iedere dag rijst met bonen eten en nu zelf een ei bakken en melk koken of een buizerd die op anderhalve meter van mijn hoofd zijn rondjes draait. Met z'n vijven naar een 3D bioscoop waar drie man achteruitdeinst als een samurai een aantal stenen naar je toe werpt, ach geluk zit in kleine dingen. Op zondag gaan we eindelijk weer naar Worship Harvest, onze kerk in Kampala, waar we ons heerlijk welkom geheten voelen. Even allebei de microfoon in onze handen om onze familie gelukkig nieuwjaar te wensen en daarna lekker genieten.

Op maandag bel ik Godfrey over de status van de auto en dat duurt nog een volle dag, dus gebruiken we de auto van Moses om schoolspullen voor Jane en Simon te halen en brengen we een poosje tijd met Happy door. Uiteindelijk wordt maandagavond de auto gebracht met de mededeling dat er voor 350 euro aan verspijkerd is (4 dagen aan gewerkt  en dat ik maar moet beoordelen of ik er nog lange afstanden mee wil rijden, dat merken we dan ook dinsdag, als we vol goede moed de kofferbak volladen met spullen voor Beth Elishah en voor Bulamu, waar we Jane weer gaan afzetten. Na een kilometer of vier, twee Kampalese bergruggen van huis, wijst de temperatuurmeter van de motor de rode zone aan, tijd om aan de kant van de weg te stoppen. Een oververhitte motor, liters verdampt water en na het bijvullen van 5 liter, nog altijd een gapend tekort. Daar gaat Rene, over de snelweg de bewoonde wereld van Kampala in, denk aan het eerste stenen huisje van de drie biggetjes, mensen buiten bezig met de was in een snelstromend stroompje en daar een blanke op z’n slippers in de klei die een vijf liter waterkan bijvult voor zijn auto, voldoende bekijks en dat een keer of vier terug. Na ongeveer een half uur opwarmen voor ons (het is inmiddels phoenietisch heet, en afkoelen van de motor, krijgen we deze weer aan de praat en hebben we samen gezocht naar wijsheid. En als je zoekt dan vind je zeker, dus de auto gaat retour naar huis, we gaan met Moses auto (die nog bij ons geparkeerd staat) naar Matuga en morgen huren we een andere auto voor de komende (en laatste) 2 weken.

Uiteindelijk, na om 8 uur al gestart te zijn, arriveren we rond een uur of twaalf bij Beth Elishah. Arend Ruizeveld de Winter Els van den Hoeken Edith van der Linden bedankt voor jullie speciale aandacht voor dit project. Het gaat goed met de kinderen, alleen met Margret moesten we even naar de dokter in verband met uitslag op de huid. Dat betekent in Oeganda direct een mogelijkheid tot het testen op HIV en gelukkig was daar opnieuw geen sprake van. Daarna een gesprek met de directeur van de school over de schoolkosten en bijdragen voor 2014 en ook dit zakelijke aspect weer geregeld. Wat is het een zegen om dit te mogen doen. 18 kinderhandjes op weg door stoffig Oeganda, van de school naar hun huis waar inmiddels de groenten beginnen te groeien en de kinderen welig tieren. Allemaal gepromoveerd naar de volgende schoolklassen. Op naar een nieuw schooljaar en een verbeterde toekomstmogelijkheid.

Na Beth Elishah bezochten we Bulamu childrens Village en eindigden we in Cafe Javas,Nakumatt

07-01 Margret heeft last van Syphillis

Margret is een van de negen kinderen die Auntie Beatrice opvangt in Beth Elishah. Margret wordt gesponsord door een vrouw in Hellevoetsluis. Ze doet het goed, ondanks haar vreselijke jeugd, waarvan de brandwonden op haar hoofd nog goed zichtbaar zijn.

Mister and Misses René, we have to take this child to hospital, she has Syphillis.
OK we do
Huh....ff denken aan m'n lagere schooltijd
Lijstje SOA's
Herpes, Gonoerreu o.i.d. Syphillis

OK, dus deze witte blaasjes over haar hele lijfje zijn uitslag van een sexueel overdraagbare ziekte....hoe komt ze daar dan aan...van wie heeft ze dat....maar ze zit toch ook al drie jaar hier...hebben we wat gemist...zou het geen HIV zijn

En zo loop je in het zonnetje door het stof. De kleur op mijn huid is in 1 dag tijd terug....en vanavond onder de kraan weer weg. Kinderhandjes vertrouwen op een veilige oversteek over het walmende asfalt dat bevolkt wordt door zwerfhonden, zoevende brommers en zwalkende taxis. Aan de overkant van de weg is de kliniek waar ze ons al kennen. We want to talk to a docter zeggen we tegen twee vrouwen in witte jassen. Het lijkt een cliche en is niet zo bedoeld maar ook wij moeten daarna tegen een van hen zeggen "oh u bent de dokter" 
Met veel liefde en begrip wordt het tere bruine lijfje onderzocht en worden vragen gesteld of we nog meer willen laten testen. Please give her the whole neccessary package....en dat houdt dus ook een HIV test in.

Het is vreemd om te herinneren dat we hier twee jaar geleden ook zaten met Ssanyu. Het meisje in mijn huidige profielfoto op facebook. Dezelfde vragen, een andere uitkomst. Ssanyu heeft HIV, dit meisje gelukkig niet........en over SOA's, vandaag weer wat nieuws geleerd. Die zijn dus ook overdraagbaar bij je geboorte en ook al ben je dus al jaren gescheiden van je ouders, dan kan zo'n ziekte alsnog de kop opsteken. Een eerdere behandeling is net niet genoeg geweest. Nu 4 dagen aan de pillen en maandag terug. En Dan Is Het Weg. Voorgoed.
 

Planning januari

 In de planning de komende 3 weken:

1. Betalen van de schoolgelden 8n de sloppenwijk dankzij de sponsors hebben we dit keer brieven voor enkele kinderen en wat geld voor medische onderzoeken en schoolspullen

Herstart van de kledingbusiness van één van de jongens. Deze ging afgelopen maand in vlammen op en wordt nu volledig gesponsord door Eeijor.

3. Bezoek van ons weeshuisje in Matuga en betalen van de schoolgelden.

4 bezoek aan 4 verschillende universiteit en secondary school projecten

5. Bezoek Christ Tabernakel Church, Ronald en Rachel en hulp bieden in hun doorstart (churchbuilding)

6. Studio opname

7. Bezoek Fort Portal geitenproject

8. 2 mogelijk nieuwe projecten / studenten bezoeken

9 Daagje kawaala studio Henri

En minstens 1 keer naar het zwembad kabira country club.

 

Kawempe Practicing

Vrijdagavond, oefenen voor de video opname

Iedere vrijdag komt er in Kawempe een koor van een plaatselijke kerk bijeen dat, in samenwerking met Pastor Moses Mugalasi, door hem gecomponeerde nummers instudeert voor een concert en video opname op vrijdag 19 januari a.s. Hier is te zien wat het verschil is tussen Afrikaanse muziek en Europese muziek. Hier wordt muziek niet gecomponeerd maar gecreëerd.

 

 Januari 2014 - Thuis

Naalya Kiwatule

De volgeltjes fluiten naar de ondergaande zon, de gigantische regendruppels verdampen in de ondergaande zon, de balkondeuren blijven open totdat we naar bed toe gaan en door de openstaande ramen bereikt ons de geur van houtskoolvuurtjes en rode stof. We zijn terug en gelukkig.

Onze voortuin is weer bevolkt vandaag. De koffers zijn uitgepakt en opnieuw gesorteerd voor hun bestemming. De auto is in de garage voor een basis motorrenovatie en wij wennen weer langzaam aan warme drasierige nachten met muskieten en vroege vogels. Vanavond muziek in Kawempe en nu naar binnen ivm de regen. Net nederland maar dan 13 graden warmer. We hebben onze weggegeven Nissan te leen gevraagd en dan laten we gelijk de motor repareren. Hipelijk maandag klaar. Deze dagen rond het huis acclimatiseren en quality time samen met moses en met jane en simon.

Heerlijk leventje, een nieuw seizoen is aangebroken Morgen is het alweer weekend en zitten de eerste 5 dagen er al weer op. We gaan met het hele spul naar de film; 47 Ronin, zondag naar Worship Harvest en maandag aan de bak.

Fijn dat we dit weer mogen doen. Vandaag heeft een dorpsgenoot de kosten voor het schoolgeld voor Matuga betaald. Dikke zegen dat wij dat weer mogen gaan betalen.

31-december 2013 Nieuwjaar zonder zichtbaar vuurwerk

Oudjaarsdag in het vliegtuig, geen oliebollen, geen champagne, samen gelukkig nieuwjaar. Voor zover ik me al iets had kunnen verzinnen bij deze jaarovergang, dan is dan niet uitgekomen. Gewoon een verplaatsing in tijd en in afstand. We zitten in een veel te heet vliegtuig en hopen dat de reis snel over is. Reizen is een manier geworden om ons te verplaatsen van A naar B en niets meer. Geen excitement meer vanwege de trip naar nieuwe oorden of iets nieuws om te beleven. Dat is heel fijn, getuigt van rust en regelmaat. We schikken ons in de bureaucratie en in de afwachting. Bijna lethargisch onderuit in het zoveelste bankje van groen skai, wachtend tot onze bestemming op de borden komt. Een uur vertraging naar Kigali betekent nog een hoofdstuk verder lezen en aan alles komt een eind dus ook aan wachten en vliegen. Gelukkig twintig veertien zoals ze dat in Oeganda zeggen. Een lange reis, twee tijdzones, onstpannen in Istanbul, een hete vlucht naar Rwanda, Kigali, een uurtje afkoelen en als eerste uit de koker genaamd boeing 707, snel door de Visa afhandeling, karretjes met koffers en eindelijk het lachende gezicht van Moses en de vlotte rit per BMW naar Kampala. Thuis. Finally. Jolanda wil opblijven en na anderhalf uur slapen vleit ze zich toch achter me met de mededeling "zo, ik heb drie kamers gedwijld, nu ben jij aan de beurt. 4 Uur later worden we samen wakker en ruimen we het laatste stof van de afgelopen drie maanden uit het huis. Een paar milimeter rode aarde die zich verzameld heeft in alles met oppervlakte. We wonen 4-hoog en hebben nu al een dag werk, laat staan als je beneden woont. 1 Januari, een nieuw jaar vol nieuwe beloften. We zijn er klaar voor. Laat in de avond arriveren Jane en Simon nog, vertraagd door het wachten op vervoer vanaf Bulamu Village. De helft van de familie is compleet. De Jet lag is ook compleet. We zijn moe. Moe van de afgelopen maanden, de reis, de overgang van 20 graden temperatuur en het herschikken van het appartement. De komende dagen zullen we in alle rust acclimatiseren. Mensen ontmoeten, nieuwjaar wensen en genieten dat we weer even terugzijn. Het leven is vreemd, met 1 been in Oeganda en met 1 been in Nederland maar de spagaat is overwonnen. De stabiliteit is terug en onze spieren zijn gesterkt. We surived en nu gaan we weer genieten. Een mooi jaar in het vooruitzicht.

 

December 2013 Tegenslag in de investeringsklasse - corruptie in Oeganda

In het centrum van Kampala ligt een grote markt met 400 kramen en circa 200 handelaars. Ook wij hebben via Stichting Bulamu geinvesteerd in enkele jongens die we met het opzetten van een handeltje zelfvoorzienend willen maken.

Via onze prive financien hebben we via de stichting geld geleend met de afspraak dat als de handel gaat lopen, het geld terugkomt naar de stichting zodat we weer andere investeringen kunnen doen en als het misloopt de schuld wordt kwijtgescholden. Dat gebeurt dan ook in 2 gevallen al na een paar maanden.

Er ontstaat brand op de markt. Op diverse plaatsen tegelijk. Boze tongen beweren dat de overheid er achter zit omdat deze de schamele handel van de minstbedeelde handelaren kwijt wil aan de grootmachten die op deze relatief dure plek in Oeganda grote handelscentra willen bouwen. De volledige markt gaat in vlammen op.

Gelukkig hebben we een lange adem en vrienden die willen helpen om opneiuw op te starten. Lessons Learned.

Fire in the Market

De rest van 2013

Na de vakantieperiode hebben we veel meegemaakt en veel gasten over de vloer gehad. De verhalen komen wellicht nog eens hier te staan. Eind juli vertrokken we weer naar Nederland waar Jolanda een maand verbleef en daarna weer terugvloog naar Oeganda om een maand lang zelfstandig de schoolgelden en de andere werkzaamheden van de stichting te voltooien, terwijl Rene weer probeerde de draad op te pakken op zijn werk en dat ging wonderwel goed. Toen Jolanda in Oktober terugkeerde pakten we samen ons leven weer op in Nederland. Kerstinkopen, een paar daagjes weg, huiskring bij Jong en Vrij, kerken bij de Levende Steen, de aanschaf van een scooter om samen de vrijheid in onze haren te voelen en met het inkomen van de duisternis voor kerst begonnen we weer plannen te maken voor Oeganda. Een maandje in januari.

Gemaakt op woensdag 01 januari 2014 00:00

Tanzania - Pringles en een bakkie koffie.

Twee weken vakantie in vogelvlucht

 Equator Evenaar Einder Equador Uganda

Vakantie Week 3, de laatste week. Pasen 2013 willen we vieren in Naalya, bij Worship Harvest, waar we aangegeven hebben lid te worden. Integreren in Oeganda houdt ook in een familie en vrienden om je heen bouwen en bij Harvest hebben we inmiddels goede contacten en beginnen de vriendschappen te groeien.

 

De Oeganda Visa verlopen op 30 maart, dat houdt in dat we op een week na al weer drie maanden in Afrika zijn. Mén wat gaat de tijd snel.

De laatste 2 weken stonden in het teken van vakantie en ook achteraf gezien was dit exact het juiste moment daarvoor. Van Kampala zijn we, na de kerk en het bezoek aan Jawii, in Bulamu, voor de introductiedag van de school, doorgereden naar Fort Portal. De afgelopen weken hebben we in het westen van Oeganda een aantal afwijkende steden / plaatsen gezien, maar verder geeft Oeganda overwegend het zelfde straatbeeld. Groene omgeving, bruinrode aarde, Matoke bananen en ofwel een strakblauwe lucht ofwel veel regen. Het regenseizoen is ingegaan en dat levert voor ons veelal de opmerking op dat het goed weer is om te reizen. Het is wel gaaf om te zien dat, daar waar op de kaart het Kibale Nationaal Park begint, een tiental bavianen op de weg zit. Om wild te zien hoef je niet overal de intree van de parken te betalen, beesten trekken zich niet al te veel van grenzen aan.

 

Kibale Forrest CVK Chimp Budget ResortRwenzori Mountains 

Fort Portal ligt op circa driehonderd kilometer van Kampala. We zijn begonnen in het Kibale Rain Forrest, bij CVK, al laat op de avond aan één van de krater meren, waar we een relatief stoffig en vergane glorie kamer kregen in een resort met ongekende mogelijkheden. In omgevingen zoals hier begint het toch bij ons allebei te kriebelen. Wat een gemiste kans om hier de afgelopen jaren niets aan onderhoud gedaan te hebben, aan een spiegelglad meer waar zelfs een Hippo schijnt te zitten. We besluiten dan ook na het ontbijt door te gaan naar de andere kant van het Kibale forrest. Van twee gasten van ICU hadden we wat adressen van deze omgeving gehad en dit samen met de recenties van Trip Advisor (echt een aanrader voor de reizigers zonder informatie) vinden we aan Lake Nubuku een heerlijk rustig huisje boven op een berg met zonder stroom en dus ook verplichte rust van internet en email. Hier starten we met drie dagen vasten, niet uit kostenoogpunt maar gewoon omdat we daar verwachting van hebben en het bevalt goed. Samen wandelen we over de berg en tussen de apen door en op dag twee dalen we, volledig in het regenwoud, de berg af, met drie Oegandezen met grote messen achter ons aan. Onderweg even stil staan doen we slechts één keer. Het is best vermoeiend om door dit vochtige klimaat en de lianen te bewegen met in gedachten de gevaarlijke slangen die hier kunnen zitten, maar als we stilstaan en onze voeten ineens pijn doen omdat de kaken van giga boommieren in ons vlees voelen, begint de adrenaline te gieren door je lijf en wil je alleen nog maar vaart maken, maar je weet nog altijd niet wat je te wachten staat. Zeker niet als je even later tot je enkels in de blubber van het moeras zakt. Wat zijn we toch een helden en wat zijn we ook een lekker eigenwijs stel, op onze sandalen en slippers, in korte broek, door een gebied waar de meeste Nederlanders in volledige safari uitrusting, met dragers en spoorvolgers heen trekken. Beetje Naief maar wel heerlijk onszelf zijn. Terug op het gras genieten we weer van de tientallen apen om ons heen. Zwart Witte Colobussen, Redtales en Babboons.

 Fort Portal Rwenzori Travellers InnRwenzori Travellers Inn Hotel

 

Eind van de week verplaatsen we ons naar de stad. In Fort Portal hebben we Dutchess bezocht, een Bed and Breakfast / Restaurant dat door Nederlanders wordt gerund. Lekker gegeten al viel de sate tegen omdat we een groot stuk kipfilet kregen in plaats van de verwachte stokjes en ook de pindasaus was echt Oegandees. Omdat Dutchess vol geboekt was, weken we uit naar de Rwenzori Travellers Inn en of je nu gelovig bent of niet, God\het lot zet je vaak in situaties die je eerder niet kon bedenken. Een gaaf hotel met bijeengeraapte curiosa en een mooi grote kamer met electra en een bad. Die is voor René. We eten uit bij restaurant Garden en dat doen we nooit meer. De hamburger die ik krijg doet aan de kraters van de omliggende meren denken en geven me een nacht lang buikpijn van het gas, maar we weten wel een hoop leuke souveniers te scoren, zowel voor in Nederland maar ook voor de inrichting van ons huis in Oeganda. De tweede dag trekken we naar de grens van Congo. Een weg die vorig jaar nog onbegaanbaar was, is nu in handen van Chinezen en al bijna volledig afgerond, en maakt de reis door de bergen (Rwenzorigebergte) ec ht tot een aanrader voor iedereen die in Oeganda een andere omgeving wil zien.De tocht krijgt een bijzonder tintje als de temperatuur van de motor steeds hoger wordt en we moeten stoppen, waarna blijkt dat er een zeker 5 cm grote scheur zit in de retourslang van de radiateur naar de motor. Nu wordt het echt Oegandees rijden. Jolan’s T-Shirt doet dienst als afbinddoek en gelukkig hebben we grote 5 liter flessen water achterin, die er voor zorgen dat de 5 keer die we in de komende 30 km moeten stoppen, telkens de radiateur kunnen vullen. De laatste stop is bij de hoofdpoort van de rangers van het Nationaal Park, waar toegang tot het park kan worden betaald. Hier wordt met de rangers een oplossing gezocht voor onze “schade” en door twee oegandezen de slang meegenomen naar een nabijgelegen dorpje om m met een binnenband en tape tijdelijk bruikbaar te maken. Na een uur vertrekken we weer en houdt de slang het 20 km uit. Gelukkig weten we dan zelf met plastic zakken en de fietsband het gat zo te dichten dat we Fort Portal kunnen halen, waar Tom van Dutchess ervoor zorgt dat de volgende dag door een monteur een nieuwe slang wordt geinstalleerd. De bellboy van de Travellers Inn stelt zichzelf en zijn werkzaamheden voor. Tom Kam is counceller van de Parish (deelgemeente) van Bukono, een gebied naast Fort Portal en, zonder verder details te geven, zijn verhaal spreekt ons aan. Met drie vrienden zorgt hij voor de omgeving van zijn plaatsje, waar hij wezen begeleidt in het uitgeven (ontvangen) van biggen, een soort”koe voor een koe” programma. Hij nodigt ons uit om te komen kijken en daar gaan we graag op in omdat we voor onszelf en voor de stichting ook mogelijkheden zien. De omgeving waar we terecht komen is weer echt de village omgeving van Oeganda. We baggeren door de Matoke velden, ploeteren door de weilanden en zijn echt onder de indruk van wat Tom en wat de groep vrienden al voor elkaar hebben gekregen. We bezoeken een viertal adressen waar al biggen zijn “uitgeleend” en bespreken ons eigen laatste idee, lamb4lamb. We tekenen een overeenkomst om twee geiten aan te kopen, risico en investering vanuit ons bedrijf, aankoop en verzorging onder verantwoording van deze groep van 4 jongens. De helft van de geiten en de opbrengst voor Gopherit www.gopherit.es en de andere helft voor de groep vrienden, die met de leg van de geiten de start van het weggeven van geiten in de omgeving. Deze super dag, afgesloten met local food (geitenvlees) sluiten we af door door te reizen naar Kasese (150 km zuidelijker).

 Busoro Parish Lamb4Lamb Busoro Parish project Fort Portal Tom Kamara

Kasese is een een lange straat, verdeeld door een rotonde. Ook hier hadden we een adres van een bijzonder onderkomen. Omdat we het zonde vinden om toeristentarieven te betalen proberen we overal voor maximaal 25 euro te overnachten, waar in de echte toeristen resorts de prijzen al snel oplopen tot 250 dollar per persoon per nacht. Soms valt zo’n locatie dan tegen maar we zien al snel dat we tussen de 13 en de 20 euro per kamer per nacht heel veel kunnen boeken.

Kibale Rain Forrest Kasese Rain Forrest Uganda Rain Forrest Regenwoud Oeganda Uganda

Toch is het eigenlijk te veel, tot drie uur bij Tom in de village en dan nog naar Kasese en vervolgens van Kasese 20 km terug over dezelfde weg en dan nog zeker een half uur 4 wheel drive wegen totaan het Rwenzori Reserve Guesthouse, echt midden in de bergen. De locatie is schitterend, edoch, het reizen, de regen en de chagrijnige afwachtende toetsende blik van de erg arme bevolking in deze omgeving, in combinatie met de toch wel spannende tocht, niet wetend waar we uit komen, zorgt ervoor dat we de schoonheid van dit alles niet echt kunnen waarderen. In the middle of Nowhere, geen horren dus al om negen uur ’s avonds onder de klamboe, en nog geen uur later horen we iemand roepen naar ons en zeggen dat we de deur open moeten maken. Daarna Security roepen en Mzungu om ons te vertellen dat het goed is. Uiteraard doen we de deur niet open. We liggen in een huisje onderaan de berg, verwijderd van de receptie en het kan iedereen zijn die buiten staat. We voelen ons beschermd maar echt prettig is het niet en we doen dan ook de volgende dag ons beklag bij de receptie die hier ook duidelijk van schrikt. De hele atmosfeer en omgeving geeft ons geen rust en we besluiten dan ook om na het ontbijt (een pancake die bestaat uit een drie cm dikke kaneel cake) direct door te trekken naar Kabale. Diep in het zuiden van Oeganda en dan ook opnieuw 150 km reizen op een 50 km asfalt en 100 km werk aan de weg. De reis gaat voorspoedig, alhoewel het heel vermoeiend rijden is, maar ik ben blij om deze weg nog in deze staat gereden te hebben. Hier ligt ook volgend jaar 150 km strak Chinees asfalt.Het meest gave van deze rit vond ik het eerste deel waarbij je over de hoofdweg door het Queen Elisabeth park heen rijdt. Uiteraard zie je in dit onbetaalde algemene deel niet de grote kuddes wild, toch, toerend met een langzaam gangetje, raam open, armen bruinend in het zonnetje, spotten we regelmatig buffels, antlopes en aapjes.

Over de evenaar

Over de evenaar

Kabale trekken we door, om 8 km verder, tussen de bergen en de steengroeven door, aan lake Bunyonyi bij Kalebas te arriveren. Grosso Modo is het bergvolk dat in het west / zuid-westen van Oeganda woont veel afwachtender en minder spontaan dan wat wij gewend zijn. Er wordt ook meer gebedeld en verwacht. Wij kregen een beetje het idee dat we hadden toen we een aantal jaren geleden door Tjechie reden. Het kan zo maar zijn dat het komt omdat de gemiddelde blanke die hier in deze gebieden komt toch bulkt van het geld met de intentie om dit uit te geven aan toeristische aktiviteiten en bezoeken van nationale parken, terwijl in de omgeving waar wij “werken” de blanken de gevers zijn in de projecten en er veel minder om geld gevraagd wordt omdat men weet dat dat al in de projecten verdwijnt.

 Kalebas Kabale Lake Muyonji

Kalebas was vroeger van een Nederlander die inmiddels in Queen Elisabeth n.p. een lodge is begonnen. De huisjes, de tuin en het personeel zijn voor slechts 50.000 shilling (17 euro) per nacht tot onze beschikking omdat we de eerste twee dagen de enige gasten zijn. De kok kookt internationaal en we gebruiken de menukaart niet maar bestellen lekker uit ons hoofd. De derde dag huren we een kano en na de grapjes die we over de uitgeholde boomstam aan het steiger gemaakt hebben, hebben ze ons te pakken en krijgen we deze indianenkano om het meer te kruisen. Dat valt absoluut niet mee. Twee eigenwijze mzungu die peddelen wat ze kunnen en echt allebei hun best doen om het er zo goed als mogelijk vanaf te brengen, maken toeren over het meer, waar de Oegandese bevolking het volgend jaar nog over heeft. Het lijkt zo simpel, een tiental meters vanaf ons verblijf ligt de lokale markt, waar de hele dag bootjes met marktwaar vertrekken naar het gebied aan de overkant, één man met een peddel die slechts aan één kant van de boot roeit en in kaarsrechte lijn oversteekt. Wij zitten met twee peddels, doen ons stinkende best om de boot richting en vaart te geven en maken voornamelijk rondjes om de kerk. Als we net iets vaart hebben leidt de boot een eigen leven en wijst de steven ineens de andere kant op als wij m opsturen en na correctie blijkt het gemakkelijkst om achteruit te varen. Onze commetaren op elkaars peddelen zijn tot in Tanzania hoorbaar en de samenwerking is verre van optimaal omdat de boot ons tegenwerkt. Als we de theorie helemaal perfect uitvoeren blijkt de praktijk van de boot anders te zijn. Afijn, we hebben ook lol en achteraf zijn we toch op het eiland aan de overkant gekomen en hebben we heerlijk geslapen toen we eindelijk terug aan het steiger afmeerden.

 

Op dag twee lukt het me eindelijk om een hengel aan te schaffen. De locale bevolking is bevraagd en eindelijk is er iemand die haken heeft en met drie bamboe stokjes aankomt met zelfgemaakt draad en een zelfgemaakte haak. Samen met hem en de manager van Kalebas zoeken we wormen in de kant van de kade en maak ik een deegje van wat oud brood en pindakaas en na twee uurtjes in de brandende zon heb ik toch 26 mini tilapia en een voorntje uit het water weten te peuteren.Als ik de kok later verteldat ik ze terug gegooid heb, schudt hij meewarig zijn hoofd en beloof ik de volgende vangst met hem te delen en samen geroosterd op te eten.

 Nationaal Park

Na de rust van Kabala trekken we verder naar Mbarara. Opnieuw vinden we een meer en dit keer een bijzondere. Na de grenzen van de parken opgezocht te hebben lijkt het me leuk om één keer een hoop geld uit te geven aan de entree van een wildpark. Een half uur na Mbarara, na 20 kilometer off road weg, vinden we de toegang tot het Lake Mburo National Park. Het kleinste wildpark van Oeganda, met nog altijd vele vierkante kilometers. Rond het meer strekken zich heuvels en dalen met Tamarinde en Mesquite uit, waartussen grote hoeveelheden soorten herten, antilopen, buffels, apen, bavianen, zebra’s en nijlpaarden bevinden. Ook, net als bij de voorgaande meren, honderden soorten vogeltjes en vlinders. Mooi om papagaaitjes, kingfishers en vele soorten gekleurde en roofvogels te zien fladderen. Tijd om weer even Luganda te praten;inmiddels is het hele openingsritueel in het Luganda er aardig in en ondanks het feit dat we in dit deel van Oeganda Toroo en Swahili wordt gesproken kan je ook overal wel met Luganda terecht. Dat opent dan ook deuren en ook hier, als ik Noah, de parkwachter, uitbundig begroet en inclusief het lachen en het handen slaan met hem de begroetingen afwissel, is zijn glimlach van oor tot oor en worden we direct als residents (inwoners) ingeschreven en krijgen we alle richtlijnen te horen. Voor diegenen die, net als wij, nog nooit in een nationaal park zijn geweest, volgen hier enkele details.

 Overnachten bij de Rangers National Park Pumba

     

 

 

 

 

 

Er was veel wild in Afrikaanse landen, waarvan met name door stropers en urbanisatie steeds meer soorten verdewenen. Uiteindelijk zijn de regeringen van deze landen tot de conclusie gekomen dat ter bescherming van deze inheemse diersoorten in combinatie met kassaopbrengsten uit toerisme, de natuurlijke habitat in diverse streken beschermd en afgeschermd diende te worden. In West Oeganda zijn op deze manier een zevental Nationale Parken gedefinieerd. Er staan, voor zover wij dat hebben kunnen beoordelen, geen hekken om de parken, hoewel de toegangswegen wel zijn afgezet met poorten en wachthuisjes. De toegangswegen zijn geen doorganswegen, hoewel ze daar we aan kunnen liggen en er ligt een uitgebreid wegennet door de parken heen, waarbij het mogelijk is om van poort naar poort te trekken en dus kilometers verder op de doorgaande weg weer uit te komen. Toegang tot de parken is redelijk prijzig, zeker gezien de lokale bedragen enzorgt voor veelinkomsten voor Oeganda. Ook werkgelegenheid wordt voorzien, aangezien per park zeer veel rangers actief zijn om stropers en toeristen in de gaten te houden. In de parken is het niet ongebruikelijk om Oegandezen te vinden die, uit historisch recht, er wonen. Op het moment dat wij in Mbarara koffie dronken en een krant kochten waren er 2 ivoor stropers (olifant neergeschoten voor 1500 euro ter verkoop van ivoor aan een handelaar in Kampala en een vlees stroopster (zak met bavianenvlees bij zich voor verkoop aan blanken) opgepakt in 2 nationale parken. Doordat er geen hekwerken in de parken aanwezig zijn is er een richtlijn dat bezoekers alleen de gebaande paden mogen gebruiken en indien auto’s toegestaan zijn men in de auto moet blijven tenzij het gebied zich leent om er uit te gaan. Zodoende kan plaatselijke bevolking dus overal de parken in en zijnonbekendengebonden aan de uitgezette routes.

 Badderen in het wild

De prijzen van de parken varieren van 500 dollar per persoon voor de Gorilla tracking (Gorillas zijn schaars en er worden dus weinig tickets uitgegeven) tot circa 35 dollar per persoon voor de kleinere parken voor toeristen. Voor local residents (inwonend met werkvergunning) gaat daar ca 10 dollar vanaf en voor Oost Afrikanen is de prijs ca 10 dollar. Ook voor de auto komt daar nog 10 tot 150 dollar bij en dan praten we over de prijs per 24 uur. In veel parken is overnachting mogelijk en dan wordt het voor toeristen heel erg interessant maar ook heel erg uitkijken als er niet een compleet arrangement vooraf is betaald. Met Noah bespreek ik de mogelijkheden voor overnachting en er blijken een zestal resorts in het park te liggen. We hadden via tripadvisor interesse gekregen in de Arcade Lodges, hoewel Noah ons vertelt dat we daar 250 dollar per persoon per nacht voor moeten betalen (SLIK). We vragen hem naar een goedkoop alternatief en dan blijkt dat we voor 13 euro per nacht samen bij de rangers in een banda kunnen slapen. Als we het park langer dan 24 uur bezoeken dienen we bij het uitreiden opnieuw een dagtarief at te rekenen.

 Buffel gespot

We zijn nog maar net in het park als we de pumba’s (wrattenzwijnen) zien lopen. Zeker de eerste zijn leuk en alsnel vinden we gazelles en zebra’s, gevolgd door apen en wat klein wild en byzondere vogeltjes. We bezoeken één vande tentenkampen en maken een leuk praatje met de manager die ons vertelt dat kijken niets kost en dat is kaasie voor een Hollander. De tenten zijn luxueus en schitterend, het restaurant straalt weelde en rust uit en het uitzicht is magnifiek. Duidelijk ontworpen aan de hand van Engelse ideeen en de fanta smaakt ons prima, zeker zo lekker als in de goedkope accommodatie die we gewend zijn. We lachen ons een breuk als we later de banda voor 40.000 shilling huren, leuke gesprekjes hebben met de rangers en terugdenken aan de prijs van 250 dollar van de extreem luxe tenten. We gooien er nog eens dertien euro tegenaan voor 2 grote hele tilapia’s in het restaurant aan het meer, waar we na 5 minuten zitten al worden opgeschrikt door de herrie van de nijlpaarden die op enkele meters vanaf de kant hun kop boven water steken. Als we in het donker terugrijden naar onze banda blijkt het hele land voor ons huisje bevolkt te zijn door gazelles die heerlijk staan te grazen. Om acht uur hoeven we niet te wachten op de wekker, we hebben om 9 uur voor ontbijt afgesproken dus na een warme douche (ongelooflijk, een 200 liter drum bovenop een houtskool vuur, een trap ernaartoeen een tap vanaf de drum geeft dus, afhankelijk van hoe lang het vuur al brandt, warm tot zeer heet water. Wat een uitvinding ;-) stappen we de auto in en rijden we om het meer heen. Oog in oog komen te staan met groot wild is een ervaring op zich. Omdat wij zelf rijden en geen gids hebben zien we geen luipaard en geen hyena’s (daarvoor moet je een nachtsafari boeken en ook wel een beetje weten waar die zitten) maar blijkt dat we wel twee uitzonderlijke taferelen meemaken. Het heeft hard geregend de afgelopen nacht en de dag ervoor zodat er geen sprake is van grote kuddes die naar het meer trekken maar het wild heeft nu overal water. Als we in een schijnbaar verlaten omgeving met de auto een bocht naderen zien we een enorme kont en stoppen we snel om een buffel in een diepe plas water te zien staan baden. Loom en elegant, gestoord door onze komst, strekt hij of zij zich uit en wendt de grote hoorns naar onze grill, de typisch nonchalant chagrijnige blik in de ogen van de Balrog uit Lord of the Rings. Zo dichtbij bij een buffel van een paar duizend kilo zorgt ervoor dat je stil wordt van de elegantie waarmee dit beest hautain zijn weg vervolgt de bosjes in. Een paar wazige fotos zijn het enige bewijs van wat we gezien hebben. Nog napratend wringen we ons door de plassen en geulen heen, opnieuw heel erg blij met onze auto, dit 18 jarig oerbeest geeft ons een hoop lol. Een paar plassen verder schrikken we een Nijlpaard op uit haar modderpoel en zien we de dikke derriere van ma Hippo de struiken in waggelen. Unieke ervaringen die ons toch verblijden met het feit dat we dit park bezocht hebben. In het regenwoud was een bijzondere driehoornige kameleon te zien, hoewel het regenseizoen, waar we ons in bevinden, absoluut de slechtste tijd is om als toerist het regenwoud te bezoeken, we hebben aan de randen van Kibale Forest, aan de kratermeren en dwars door Queen Elisabeth park gereden en gelopen en dan midden in een park verblijven, tussen de beesten slapen en zelf ertussendoor rijden is een geweldige ervaring. Na een lekker ontbijt zeggen we Tulabagane (tot ziens) tegen Bosco en rijden we de laatste 30 km door het park en over de onverharde weg terug naar de weg van Mbarara naar Masaka. Een geweldige weg waar de patrol de 130 km per uur haalt zodat het niet lang meer duurt voordat we in Masaka aankomen. Wat een vervallen voorstad!

 Later hebben we lange gesprekken met Resty, de waitress van Plot 99, die ons vertelt dat Masaka een bloei heeft doorgemaakt door Engelse kolonisten vanaf 1940 tot 1962, het jaar waarin Oeganda onafhankelijk werd en de Engelse zich terugtrokken; daarna is de bloei nog wel doorgegaan maar in 1986 lag Masaka zwaar onder vuur toen de troepen vanuit Tanzania en zuid Oeganda in het Idi Amin regime Masaka vrijwel met de grond gelijkmaakten. De barakken liggen nog op een half uur rijden van de plek waar wij verblijven. Het is duidelijk te zien dat er vanaf de bombardementen van Masaka geen fondsen meer beschikbaar zijn geweest om de stad opnieuw op te bouwen. Veel straten zijn vervallen, panden half af of half gesloopt en de stad geeft een treurige aanblik. Als je dan over de sociale aspecten van hulpverlening praat is er hier nog een fenomeen duidelijk zichtbaar. In Masaka ligt een grote sloppenwijk waar stukjes land (krotjes) verhuurd worden voor 10.000 shilling per maand, vrijwel voor iedereen betaalbaar. De HIV problematiek heeft ertoe geleid dat er een staatsproject is gefinancierd om gratis HIV councelling en medicatie in Masaka te verlenen. Veel HIV besmetten uit de villages wilden deze hulp graag gebruiken maar konden de kosten of de looptijd van de reis niet dragen en hebben zich verplaatst naar de relatief goedkope oplossing van de sloppenwijken. Echter om de 10000 shilling (3 euro) per maand te bekostigen begeven deze vrouwen zich in de prostitutie voor 3000 shilling per beurt, waarbij met name de onderlaag van de mannen (de boda (scootertaxi) drivers) met lage salarissen) gebruik van maakt. Het verlenen van gratis HIV opvang en medicatie lijkt zodoende het HIV probleem veel groter te maken in plaats van het probleem te reduceren.

 Masaka

Masaka, in de tripadvisor vinden we een redelijke beoordeling van Hotel Zebra. De Nissan zwoegt de steile berg op en we krijgen een kamer met alle comfort toegewezen. In de stromende regen zien we Masaka bijna niet liggen, echter na geinstalleerd te zijn en genoeg te hebben van het lamplicht in onze toch wel donkere kamer, besluiten we door de zon een eindje verder te lopen. Op de hoek van de straat zien we een wegwijzertje Plot 99 Food, lounch, drinks en omdat we lekker lopen lijkt een poosje lounchen geen slecht idee en dat is het zeker niet. Plot 99 wordt gerund door een Belgisch echtpaar en heeft een onberispelijke staff. Resty legt ons in de watten met heerlijke Tapas, Belgische Frieten, verse sapjes en mooie verhalen. Het bevalt ons zo goed dat we de volgende dag na het ontbijt direct besluiten om terug te gaan en er uiteindelijk dan ook de hele dag doorbrengen. Lounchend in de heerlijke tuin, op kussens een beetje internetten en genieten van het zonnetje dat ons bruinbakt en weer naar de schaduw stuurt, een spelletje mens erger je niet en nog wat babbelen om de volgende dag te merken dat we het echt getroffen hebben en dat we weer schitterend reisweer hebben. Stromende giet.

 Dit was Oeganda, op naar de grens. De visa zijn verlopen dus we hebben besloten om een paar dagen naar Tanzania te trekken. In de Oeganda gids staat vermeld dat we vanaf Masaka zeker 4 uur moeten rekenen op de slechte weg en zeker een halve dag bij de Tanzaniaanse grens. Spannend. Na een uurtje rijden we tegen een slagboom met een grote ketting met hangslot op. De politie komt het hokje uit en wijst op een Oegandees die ons vraagt of we Tanzania in willen en als we dat bevestigen gebaart hij ons de auto achteruit te parkeren en met hem mee te lopen. Hier hebben we niets over gelezen. Wie is die man met zijn rubber kaplaarzen en z´n regenboogparaplu. De politieagent gebaart ons met hem mee te gaan dus ergens moet het wel goed gaan en een beetje hulp is niet erg. Als hij om het eigendomsbewijs van de auto vraagt gaat het even kriebelen, hoewel, hier heb ik wel op gerekend, we hebben dan wel een auto op onze naam staan, maar niet officieel bij de URA. De eigendomsoverdracht van deze auto is sinds de eerste eigenaar altijd via handgeschreven berichtjes gegaan omdat de Oegandese Overheid zo traag werkt dat het allemaal lastig is om een auto over te schrijven. Zo hebben wij in Kampala ook een handgeschreven A4tje met een handtekening van ons en van Arjan liggen maar de slechte copy van het eigendomsbewijs staat nog altijd op naam van de vertegenwoordiger van Plan (Foster Partents Plan) en dat is nou net wat lastiger als je er de grens mee over wilt. Afijn, op zijn vraag geef ik deze man de copy, het is maar een copy dus daar zal hij toch niet mee weglopen. En daar sta je dan als 2 blanken. Je weet dat je naar immigrations moet om uit te schrijven in Oeganda en in te schrijven in Tanzania maar de grens zit potje dicht, gemaskeerd door honderden containertrucks die waarop dan ook staan te wachten en een vreemde loopt zelfverzekerd met je eigendomsbewijs en vertelt je eerst naar immigratie te gaan en je daarna verder te helpen. Wel, het liep allemaal goed af en hierbij even de tips voor diegenen die dit ook zelf gaan doen. Ik verwacht dat we het goed gedaan hebben. Onze ervaringen aan de grens van Kenia en qua betalingen aan Oegandezen hebben geholpen, mocht iemand denken of weten dat we te veel hebben laten doen dan horen we dat graag en lachen we mee om onze onwetendheden.

 Na een uitschrijvingsstempel op ons Oeganda Visum werden we meegenomen naar Uganda Customs Authority waar door onze vreemdeling het eigendomsbewijs van de auto overhandigd werd aan de Douane beambte. Hier werd een eigendomsverklaring van de auto getekend, waar een hoop bluf ervoor zorgde dat wij als eigenaar en blank gewoon een getekend formulier kregen ondanks het feit dat de auto op andermans naam geregistreerd staat (Why is your name not on this document / well the car is bought by a foundation and used by many people going from CEO to CEO / OK so you work in a consortium / yes sir we do / OK)

 Vervolgens werden we meegenomen naar een copieer bedrijfje voor een copy paspoort en daarna naar een kantoortje voor een verzekering voor de auto. Hier begon het even te kriebelen en ben ik nog altijd niet zeker of dit werkelijk nodig was. In Oeganda zijn we verzekerd en hier kwamen we er achter dat er een Yellow Card nodig is zoals we in Nederland de Groene Kaart van onze verzekering hebben. Een jaarverzekering 3rd party in Oeganda kost ongeveer 10 euro en deze gele kaart kost 35 euro voor een maand dus ook al is ie nodig vraag ik me af wat de kosten werkelijk zijn. IN ieder geval werd ons verteld dat met deze gele kaart alle Oost Afrikaanse landen gedekt zijn en dat voor 160 dollar per jaar een Oost Afrika verzekering rond is. Uiteindelijk na dit alles vrij vlot geregeld te hebben ging op aangeven van onze vreemdeling het slot van de poort en werden we meegenomen naar de Tanzaniaanse douane waar we de gebruikelijke inklaring verzorgden en 50 dollar per persoon moesten betalen voor de Visa, terwijl onze vreemdeling voor ons de auto aan het inklaren was als tijdelijke export van de auto (vreemd idee, een auto met Oegandees kenteken en verzekering en eigenaar die tijdelijk geexporteerd moet worden naar een ander land om daarna weer geimporteerd te worden in je eigen land / maar volgens de douaniers was dit ook echt nodig). 50 Dollar per persoon, hoeveel is dat in Oegandese Shilling (Net voor vertrek naar Tanzania is het me gelukt om bij Barclays in één keer 2 miljoen op te nemen (ca 500 euro), Sorry geen Oegandese Shilling. Tanzaniaanse shillingen dan, sorry alleen Dollars of Euros en dan net zo veel euros als dollars. Heel vreemd, een grens waarbij niet in de locale munteenheid betaald wordt en waar alleen vertrouwd wordt door de regering op harde valute en dan ook nog eens als je in euros wilt betalen ongeveer 1,3 keer zo veel moet betalen als in dollars. Sorry maar als u geen dollars hebt moet u terug door de grens naar Oeganda om eerst daar te wisselen (Let wel, wij zijn verwend, zowel aan de grenzen als op Entebbe Airport zijn geen (werkende) geldautomaten. Toch wel handig zo´n vreemdeling die voor je aan het werk is. Als ik hem roep en vertel dat we terug moeten de grens over om geld te gaan wisselen pleegt hij een telefoontje en een kwartier later staat er een Oegandees voor onze neus met 100 dollar tegen een redelijke wisselkoers. Aangezien deze man ingehuurd is is dit ook het moment om de Tanzaniaanse koers met hem te overleggen en voor 30 euro Oegandese Shillingen voor Tanzaniaanse Shillingen te wisselen, als hij ons aflegt door verkeerde, te weinig of valse biljetten te leveren weten we hem te vinden via onze vreemdeling die inmiddels al aardig waardevol blijkt te zijn. Na de wisseltruck is met enorm veel vriendelijkheid van zowel de Oegandese als de Tanzaniaanse grenswachters en immigratiedouaniershet Visum voor Tanzania heel snel geregeld en zegt onze vriend dat daarmee zijn werk er op zit. We blijven met een stapeltje papier achter en hij vraagt alleen zijn salaris nog. Tip 2, weet wat een Oegandees in de villages en in de steden verdient en ga zo min mogelijk met pakken geld staan zwaaien. In Naalya, een dure wijk in Kampala betalen we 10.000 shilling voor het wassen van onze auto, waar drie man een uur lang bezig is, soms overdrijven we door 5.000 shilling tip te geven maar kleine klusjes worden ook met 1000 shilling beloond, een nachtwaker bij een Mzungu huis krijgt ca 300.000 shilling per maand dus als hij om z´n loon vraagt haal ik een viertal 5000 shilling biljetten uit mn zak en bied hem 10.000 aan. Uiteraard wordt hier bij de grens door blanken waarschijnlijk tot zelfs 100000 of meer betaald en is de klaagzang kort maar hevig. Uiteindelijk komen we overeen om de 20.000 die ik in mn handen heb na 15 geboden te hebben te overhandigen en zijn we allebei heel blij. Fijnom dit proces op deze manier uit handen gegeven te hebben en echt een zegen om binnen een uur over de grens te zijn. Nog geen 2 uur nadat we Masaka hebben verlaten rijden we in Tanzania. We komen nog een stuk of drie slagbomen tegen waar bij de eerste een zeer sympathieke grenswacht ons animeert met een lach en enthousiasme over zijn land. Een kleine honderd kilometer lang zien we de verschillen tussen Oeganda en Tanzania bijna niet. Het zijn de nuances. De iets beter geklede Tanzanianen, iets meer structuur, iets meer orde maar veelal dezelfde omgeving, dezelfde huisjes en een aangenaam goede weg waar we lekker snelheid vasthouden.

 

Tripadvisor heeft ons een hotel aangewezen in de enige grote plaats die nog op onze kaart van Oeganda te zien was. Hotel Kopling in Bukoba, waar u heerlijk kunt genieten van het uitzicht over de opkomende zon boven Lake Victoria. En dat konden we. Vanmorgen vroeg zat Jolan – Elizabeth – al op ons balkon naar de roestig rode kleur van de belichte wolken te kijken naar het steeds groter wordende gele bolletje dat zich verrees boven het Victoria meer. Een gigantisch meer waar we op uitkijken, net als op het eilandje vlak voor de kust. Het personeel is vriendelijk, het eten is goed, de kamer is geriefelijk. De TV hebben we heel even aangehad en al snel weer uitgezet, na 12 weken missen we die nog altijd niet. De waterkoker heeft hier binnen drie minuten ons water voor een bakkie koffie of thee, ten opzichte van een half uur wachttijd met de gebrekkige stroomaanvoer op Kavumba, het bed is stevig en tussen de hevige regenbuien door hebben we vanmiddag een lang rondje gemaakt door de klei bergen rond Bukoba met schitterende uitzichten over het meer en een mooie omgeving waarin het lijkt alsof het keien heeft geregend in deze bergen. In Bukoba zelf hebben we een paar chippies en wat chocola gekocht, die we lekker hebben opgepeuzeld tijdens het schrijven van dit relaas. Eigenlijk doe ik dit voor mezelf. Twee weken vakantie gaan heel snel voorbij en we maken veel mee. Door alles nog eens op papier de revue te laten passeren komen de verhalen weer tot leven en krijgen mijn hersens de tijd om alles nog eens rustig door te lopen. Dit sluit uiteraard de media waarde niet uit. Ik hoop dan ook dat de lezers van dit verhaal via www.onsnieuwekamp.nl of via www.facebook.com/bulamu.org er lol aan beleven om deelgenoot te zijn van onze belevenissen. Ik kan het ook niet laten om de lezer aan te moedigen om ons te helpen in onze lol en met name in de ondersteuning van de projecten die we starten zoals het Lamb4Lamb project in Fort Portal, dus wil je een (kleine) duit in het zakje doen dan staan we daar zeker voor open via paypal Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. of via ING 5721854 te Pernis Onder vermelding van Gift R en J Voor giften uit Belgie gebruik IBAN NL54INGB0005721854 BIC INGBNL2A

 

Tot Ziens.

 

 

 

Gemaakt op zondag 24 maart 2013 18:32

Game Accessoire Shop Stichting Bulamu GSM Accessoire Shop Gopherit _ Gopherit Ebay FB Bulamu Afrika Zending Across Outreach